:D

นี่ไม่ได้แอนตี้การมีผัวรวยนะ อยากมีเหมือนกัน เพราะอยากต่อยอดชีวิต แต่เราไม่ได้มาจากเวลเดียวกัน power มันต่างกัน โอกาสโดนกดมันสูงอ่ะ คือถ้าเค้าอยากให้เราทำไร ละเราไม่ทำ เค้าไปมีคนอื่นได้เลยทันที และมีคนพร้อมเสียบเราตลอด ละผู้ชายอ่ะ ขนาดมันจนอีโก้ยังขนาดนั้น ถ้ารวยก็บวกๆไป

พ่อชอบพูดว่าพ่อไม่ได้รักแม่ขนาดนั้น ก็แค่คนที่อยู่ด้วยเป็นครอบครัว อยู่กับแม่แบบเพื่อนเฉย ๆ อยู่เพราะลูก แต่เอาจริง ๆ พ่อถามใจแม่ทุกอย่าง แบบทุกอย่างจริง ๆ บอกรักฉันมากกว่าแม่นะ แต่ถ้าถามเย็นนี้กินอะไร ฉันบอกเนื้อย่าง แม่บอกชาบู พ่อจะถามฉันว่าวันนี้กินชาบูก่อนได้มั้ยลูก เนื้อย่างไว้พรุ่งนี้นะ เดี๋ยวพ่อพาไป จ้าาาา คนไม่รักเมีย หรือเรื่องที่พ่อไม่กินทุเรียนเลย แต่ก่อนเหม็นกลิ่นมากด้วยซ้ำ แต่แม่ก็ชอบมาก ชีคือทุเรียนเลิฟเวอร์ท่านหนึ่ง พ่อก็ไม่ได้อะไร ไม่เคยบ่นที่บางวันกลิ่นทุเรียนเต็มบ้าน ฮีปรับตัวให้แม่ แล้วถ้าแม่อยากกินขึ้นมา ดึกแค่ไหนฮีจะขับรถพาไป เมียฮีต้องได้กินทุเรียน แม้แต่เวลาลูกน้องไปทางใต้บางทีก็ฝากซื้อมา ทุกวันนี้ถึงขั้นปลอกเป็นแล้วด้วยมั้ง เรียนรู้สกิลไว้ปลอกให้เมีย แต่อ้างฉัน บอกฉันชอบทุเรียนเหมือนกันเลยเรียนรู้ไว้ แหม่ะ แล้วมีคำสอนนึงที่พ่อเคยสอนสมัยเด็ก ๆ (ที่นี่ยังตีกับแม่บ่อย ๆ) แต่ก่อนก็ไม่ได้คิดอะไร เพิ่งมาเอ้ะว่าเอ้า เขารักเมียเขามากเลยนี่ ก็คือตั้งแต่เด็กเขาจะสอนว่าให้รักแม่มาก ๆ บนโลกนี้ ถ้าหนูต้องรักใครมากที่สุดคนนั้นควรเป็นแม่ เพราะแม่เป็นคนอุ้มทองหนู คนที่เหนื่อยและลำบากที่สุดคือแม่ หนูรักพ่อเป็นอันดับสองได้ ขอให้รักแม่ให้มากที่สุดนะ มันก็ดูเป็นคำสอนธรรมดา แต่กับพ่อเราที่เขารักเรามากกกกก อยากเป็นพ่อที่ลูกรักและภูมิใจเสมอ อยากให้ลูกรักเขาที่สุด แต่ก็เป็นคนสอนเราเองว่าให้รักแม่มากกว่าเขาได้เลย แบบ โห้ะ ผู้ชายคนนี้ฮีรักเมียใช้ได้ แต่เรื่องที่คิดว่าชัดเจนที่สุดคือตอนแม่เป็นล้มหลังให้คีโม(ช่วงเป็นมะเร็ง) พ่อกอดแม่แน่นมาก ๆ พยายามเรียกสติแม่ แล้วพูดวนไปวนมาว่า เธอเป็นอะไร เธอไม่เอาแบบนี้นะ เธออยู่กับฉันก่อนนะ เธอ เธอ เธอ... เสียงสั่นมาก ๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดตลอด 30 ปีที่เป็นลูกสาวเขามา ไม่เคยเห็นพ่อกลัวอะไรขนาดนี้ พ่อที่เป็นทหารเรือ ปกติพูดจาเสียงดังฟังชัด แต่กำลังเสียงสั่นเพราะแม่ไม่สบาย (แต่ยังโชคดีที่วันนั้นแม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แล้วเราก็เอาเรื่องนี้มาแซวพ่อว่า รักเมียมากเลยนี่ ร้องไห้ใหญ่เลย จนเขาเขิน ต้องนั่งฮ้อป) เข้าทรงพระเมะสายซึน แต่รักเมียที่สุดในโลก แต่งกับแม่มา 30 กว่าปี ฮีไปรับไปส่งเมียทำงานตลอด เมียจะลงเวรดึกแค่ไหนก็จะรอ จะขึ้นเวรเช้าแค่ไหนก็ตื่นเสมอ ต่อให้วันนั้นเป็นวันหยุดเขา เขาก็จะไปใช้ไปกับการรอรับส่งเมีย (ปล่อยฉันกับน้องสาวอยู่ 2 คนที่บ้าน 😭) แล้วถ้าฮีไม่ว่าง ไปราชการจะจ้างลูกน้องหรือวานคนไว้ใจได้ฝากรับส่งเมียหน่อย ถ้าไม่ใช่เพราะหนีเที่ยวกับฉัน แม่แทบไม่ได้นั่งแท็กซี่อะ ตาลุงเขาพาไปหมด แต่ถ้าไปถามรักแม่หรือลูกมากกว่ากัน ฮีบอกรักลูกนะ แต่เมียฮีคือคนที่ฮีพร้อมทำทุกอย่าง งานบ้านแม่ทำน้อยมาก ฮีทำให้หมด (ฉันเลยสบายไปด้วย) ไปเหนือล่องใต้อยากกินอะไร อยากเที่ยวแบบไหน ทำให้ แต่ถามว่ารักแม่มั้ย พ่อจะตอบ เฉย ๆ จ้าาาาาาาาาาาาาาาา

“มันเหมือนฉากในหนังเลยพี่...” ​ประโยคสั้นๆ จากปาก “มายด์ ลภัสลัล” ที่เล่าถึงเดทแรกกับ “พาย สุนิษฐ์” ในรายการ 3 แซ่บ คือนิยามของความโรแมนติกที่ไม่ได้เริ่มจากความเพอร์เฟกต์ แต่เริ่มจากความ “จริง” ตั้งแต่วันแรก ​นี่คือเบื้องหลังเดทแรกที่เปลี่ยนคนแปลกหน้าให้กลายเป็นคู่ชีวิตครับ ​🕒 “ไม่ได้อยากสร้าง First Impression ว่าเป็นคนตรงต่อเวลา” ​เปิดมาประโยคแรกว่าที่เจ้าบ่าวก็ทำเอาอึ้ง! พายสารภาพแบบแมนๆ ว่าเดทแรกเขา ตั้งใจมาสาย 30 นาที ​“ที่จริงก็ตั้งใจแหละ เพราะเราไม่อยากสร้าง First Impression ให้ดูว่าเราเป็นคนตรงต่อเวลา แต่อยากให้เขาเห็นว่าจริงๆ เราเป็นคนแบบนี้” ​เป็นการวัดใจตั้งแต่นาทีแรกว่า ถ้าจะคบกัน ก็ต้องรับตัวตนที่แท้จริงของกันและกันให้ได้แบบไม่ต้องมีฟิลเตอร์ ​🎸 เดทแรกที่จบลงด้วย “การแจมกีตาร์” ​ความโรแมนติกที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ร้านอาหาร แต่อยู่ที่มุมเครื่องดนตรีเล็กๆ ในบ้าน พายชวนมายด์หยิบกีตาร์ขึ้นมาเล่นด้วยกันในคืนแรกที่เจอกัน ​“First Impression ตอนไปบ้าน คือเห็นมุมเครื่องดนตรี แล้วได้แจมกีตาร์ด้วยกันครั้งแรกในเดทแรกเลย มันเหมือนในหนังเลยพี่...” มายด์เล่าถึงวินาทีที่ความต่างพังทลายลงด้วยเสียงดนตรี ​⚽ “สเปกผู้ชายที่ชอบ... ต้องไม่เชียร์แมนยูฯ” ​ประโยคนี้มายด์เคยพูดไว้ในบทสัมภาษณ์เก่าๆ แต่โชคชะตาเล่นตลก เมื่อเดทแรกเธอดันไปเจอเสื้อแมนยูฯ ตัวใหญ่แขวนอยู่ในบ้านพาย! ​“อุ๊ย เชียร์แมนยูฯ เหรอ...” ​แต่สุดท้ายความโรแมนติกในโลกความจริงคือการ “กลืนน้ำลายตัวเอง” เพราะความเข้ากันได้ในเรื่องรสนิยมเพลง การมองโลก และความติดดิน มันมีน้ำหนักมากกว่าทีมฟุตบอลที่เชียร์ไปไกลมาก ​💥Basic TH

แค่โดนถามกลับว่าถ้าลูกมึงโดนจะรู้สึกยังไงยังโมโหขนาดนี้ มึงว่าเหยื่อที่โดนจริงๆจะขนาดไหน อิพวกควาย แล้วอิเติ้ดนี่นะ ติดประชด ติดวีน ติดสอน ติดจะเปนเหยื่ออยู่อย่าง มึงตั้งสติแล้วนั่งทับนิ้วไปเถอะค่ะ แปะมึงโดนด่าเพิ่มเพราะทวิตมึงเนี่ย กุเวท

ก็บอกแล้ว ชาวเน็ตตอนนี้มันดัดจริต ทำเป็นผดุงความเป็นธรรม อีพวกชาวเน็ตอะตัวดีกว่าดาราอีก ที่ทำๆกันตอนนี้ ก่อนให้คนอื่นเพิ่มความเป็นคนอย่างที่พูดๆกันมา มึงมีให้ได้ก่อนเลย ถ้าสำเหนียกมองดูตัวเองตอนนี้สักนิดจะรู้ว่ามึงไม่ได้ปกป้องเหยื่อล่ะค่ะ มึงด่าเอาสนุก

สรุปแล้วมีคนตระหนักรู้เรื่องนี้จริงๆมั้ย หรือคนไทยแค่อยากด่าดาราเพื่อให้สังคมยอมรับว่าตัวเองเห็นใจเหยื่อแล้ว คนเห็นใจเหยื่อที่ไหนเขาจะอยากให้คนอื่นเป็นเหยื่อ แล้วยิ่งน้องเป็นเด็กอีก โคตรใจร้าย

ง่ายดี 😌

เพื่อนๆเคยสัมผัสความใกล้ตายมาแล้วกี่ครั้ง ของเราประมาณ 3 ครั้ง ครั้งแรกคือตอนเด็ก ตอนเด็กๆเราชอบกระโดดน้ำเล่นน้ำที่แม่น้ำเจ้าพระยาเล่นกับเพื่อน บางทีก็ไปงมเก็บกุ้งแม่น้ำ วันนั้นเกือบตายเพราะไปมุดใต้ท้องเรือแล้วอยู่ดีดีเรือติดเครื่องกำลังจะออก แล้วเรือมันดูดร่างเราไป ดีที่ตอนนั้นเล่นกับผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่เห็นเลยดึงลากร่างเราไว้ทัน ครั้งที่ 2 ตอนเที่ยวอินเดีย นั่งรถบัสที่ขับข้ามภูเขาแบบเร็วมาก ตอนนั้นเขาน่าจะเหยียบ 150 อัพซักอย่าง แต่เผอิญวันนั้นเราเหนื่อยล้าทั้งวัน จากกลัวๆนั่งไม่ติดเบาะ กลายเป็นไม่ไหวละ ขอหลับละกัน หลับแบบกึ่งหลับกึ่งตื่น ตอนนั้นนั่งรถนอนตอนกลางคืนจะลงข้างทางในอินเดียก็กระไรอยู่ รร สำหรับต่างชาติใช่จะหาง่ายๆ ระหว่างหลับเราฝันว่ารถแหกโค้งลงเขา ฝันว่าทุกคนตายรวมทั้งตัวเรา ฝันว่าวิญญาณออกจากร่างแล้วยืนมองร่างตัวเองกับร่างคนอื่น โมเมนต์นั้นคือแบบ อ่าว ตายละหรอ เออ สรุปตายจริงดิ ก็ไม่ได้ตกใจหรือเสียใจอะไรด้วยนะ5555 แบบเออตายก็ตาย5555 ครั้งที่ 3 โดนกดน้ำรอบนี้คิดว่าน่าจะได้ตายจริงๆด้วยซ้ำ เราไปเล่นบานาน่าโบ๊ทกับเพื่อนที่ลำแม่น้ำชี! ฟังไม่ผิด มันคือลำแม่น้ำชีที่ลึกมากๆ ตามจริงน้องคนขับไม่ได้ไปปล่อยพวกเราตรงที่ลึกๆตรงนั้น แต่เหมือนมันแอคซิเด้นแล้วมันล่มเอง พอมันล่มต่างคนก็ต่างโดนเทกระจาด น้องเราที่ไปด้วยกันมันแพนิค มันกลัวจมน้ำตาย ทั้งที่ก็ใส่เสื้อชูชีพกันทุกคนด้วยนะ ไปไงมาไงไม่รู้ มันจับร่างเราแล้วกดลง เอาเข่าทั้งสองข้างมันกดไหล่เรา กดลงซ้ำๆอยู่อย่างนั้น เราคิดว่าตัวเองไม่น่าจะรอดมามีชีวิตอยู่ละ55 ได้แต่ตั้งสติหาทางหลุดพ้นจากมัน แต่มองยังไงก็ไม่เหลือทาง ได้แต่มองดูลำแสงพระอาทิตย์ใต้น้ำส่องลงมา ภาพในหัวมันวาร์ปขึ้นหน้าพ่อหน้าแม่ เหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่จำความได้จนเป็นผู้ใหญ่เป็นฉากๆ จบภาพในหัว ร่างเราก็เริ่มดิ้นทุรนทุรายละ โชคดีที่เด็กขับบาบาน่าโบ๊ทมาช่วยดึงน้องเราไว้ได้ทัน เราเลยดีดตัวเองขึ้นมาโผล่พ้นน้ำได้ เล่นเอาหมดแรงขาอ่อนเลย แต่มันได้ค้นพบตัวเองนะ ว่า ณ โมเมนต์ใกล้ตายพวกนี้ ตัวเราแมร่งไม่กลัวที่จะตายเลย เหมือนคนพร้อมตายได้ทุกเมื่อ

ไม่ ๆ แค่ชี้แจงที่ขอโทษก็พอ ไม่ต้องมาสอนคนอื่น