Sude

@Koredelisi_93 En azından Esme bu sarılmamanın hesabını sordu hastanede tek başına ağlamasınında

Senariste de aşk olsun bize bir sarılma da vermedi sezon finalinde. #EsDil #TaşacakBuDeniz

Ulan hayat sahnemi istiyorum #tasacakbudeni̇z #Esdil

@AsliKocari Hemen geçelimmm

@sudezimi Harbiden nasıl eklemezler ya. Valla hiç emeğe saygı yok o kadar çekerken yoruldular kan ter içinde çalıştı o insanlar.

Ya neden Esdilin düğün akşamı yatakta çektiğiniz sahneleri bölüme eklemediniz

@ecriinseel Kırptılar sahnelerimizi😭

@sudezimi esdilin yatak odasındaki mobese olarak cok üzgünüm bosuna mesai yapmısım

Anlaşmalı evlilik nedir haberleri yok..😁 #EsDil

Nikahtan sonra herkes gitsin Esdilin işi var muhtarlıkta

Bir kadını çok uzun süre özleyen bir adamın hikayesi 🫠 #TaşacakBuDeniz #EsDil

Biz bu sahneleri hayalimizde mi gördük😄 #TaşacakBuDeniz

Denizi taşırtıp onları mı izlicez 😂 #TaşacakBuDeniz

Esmenin omzunda şal var kime dua okudu😭 #TaşacakBuDeniz #EsDil

@bir__serencam Yeniden yayla evine gidiceğini overthinkledi iki dakikada

Esme Adil'i yokluğuyla tehdit edince Adil başta umursamaz göründü. Ama Esme 'öyle ne elini tutarım ne de senden vazgeçerim değil" deyince anında yüzü değişti. Çünkü tavrınn adı konuldu ve Esme bu tavra karşlık vermeyeceğni açkça söyldi. Tam o an yeni bi kaybetme korkusu yüklendi

İki deli, pardon iki yaralı sevdalı atışması. 🥰 #TaşacakBuDeniz @tasacakbudeniz

“Hadi anne! Bul beni.” Adil geldi! Hayal mi gerçek mi? #TaşacakBuDeniz @trt1

“Sakın hayalsin deme bana!” Adil yaşıyor! #TaşacakBuDeniz @trt1

@seymaolabilirmi Tak diye burdayım, yine çok güzel bir bölüm elinize sağlık🤍

-Orada! Panai mou teşekkür ederim! Oradan baba! Esme’nin dizleri hâlâ titriyordu. Yüzü soluktu. Ellerinde Adil ve Eleni yetişemeseydi onlara gitmek için kullanacağı araba anahtarları vardı. Onlar gelmeseydi veya o şimdi gidemeseydi bile daima gitmek isteyeceği manzara ise karşısında duruyordu. Adil ve Eleni kendisine doğru koşmaktaydı. Adil Şerif'le göz göze gelebileceği yerde durdu. Elini beline attı ve silahını doğrulttu. Sanki biri göğsüne duvar örmüştü ve Esme onu da gördü. Eleni kendisine doğru ağlayarak koşarken Esme ellerindeki anahtarları atıp kollarını açtı. Kızına doğru koşmak istedi ama ayakta durabilmek için biraz bile gücü kalmamıştı. Dizlerinin bağı çözülüp yere düşmek üzereydi ama bu kez onu Eleni yakaladı. 20 yıl önce hastanede bebeğini öldü sanarken Eleni'yi kucağına ilk kez aldığı o hastane yatağındaki görüntüdeki yerleri değişmiş gibiydi. Bu kez Esme Eleni'nin kucağında yatıyordu. Sanki zaman yanlış bir yerden tekrar başlamıştı. Esme’nin başı Eleni’nin omzuna yaslandı. -Bu sefer de biz bulduk seni. Anne... #TaşacakBuDeniz #EsDil #EsDilEl

Araf - Bölüm 2: Eleni ve Adil'in kavuştuğu, Esme'nin kurtulduğudur... Adil yürüyordu ama aslında koşmamak için kendini zor tutuyordu. Eleni ise olduğu yerde kalmıştı. Telefon hâlâ ikisinin de kulağındaydı. Adil birkaç adım kala durdu. Çünkü Esme yoktu. Adil'in gözleri önce Eleni'nin yüzünü, sonra arkasındaki arabayı, sonra tekrar Eleni'yi gördü. Sanki Esme birazdan arabanın öbür kapısından inecekmiş gibi bekledi. O bir saniyelik bekleyişin içinde bile kalbi ihtimale tutunmaya çalışıyordu. Eleni ile aralarında birbirlerinin ağlamaktan kızaran ve birbirlerine daha çok benzeyen gözlerini görmeye yetecek kadar az bir mesafe kalmıştı. Adil telefonu cebine koyup Eleni'nin yüzüne neyi ne kadar bildiğini anlamaya çalışarak baktı. Eleni ise Esme'nin yokluğundan utanıyor, annesinin elinden alınmış olmasından babasına sığınmak istiyordu. Zaman ikisinin de içinde parlayıp söndüğü birer yıldıza dönüştüğü gece gibi etraflarını sarmış ve ağırlaşmıştı. Karanlığın hükmünü ilk bozan Eleni oldu: -Baba! Adil'in yüzündeki bütün kaslar bir anlığına çözüldü. Sanki yirmi senedir farkında olmadan o sesi bekliyormuş da şimdi duyunca ne yapacağını bilememişti. Gözlerinden mutlulukta birlikte kaybedilmiş yılların yasını da taştı. Eleni ise kelime ağzından çıktığı anda boyunu aşan bir duvarın üstünden atlamayı başarmış da ayakları yeniden yere değmiş gibi nefes aldı. Çünkü kelime ağzından çıkar çıkmaz yerine oturdu. Yabancı gelmedi. Ama yıllarca Gregory Miryano'ya baba diyebildiği için değildi. Adil'i gördüğü ilk andan beri içinde önce fısıltı sonra çığlık gibi büyüyen sesin bu kelimeyi defalarca tekrar ettiğini zaten duyuyordu. Şimdi kalbinin söylemeye alışkın olduğu şey sesini bulmuştu. Adil aralarındaki mesafeyi birkaç adımda kapatıp Eleni'ye sarıldı. Başı göğsüne şimdiye kadarki sarılmalarından daha doğru oturmuştu. Saçlarındaki koku ve Eleni'nin kalbinin kendi göğsünde duyduğu çarpıntısı bir birbirleriyle ilgili bütün sanmaları temize çekiyordu. Eleni'nin yüzünü avuçlarının arasında aldı. Bir doğumhanenin önünde kucağına verilen bebeğini ilk kez gören bir babanın 20 sene gecikmeli bakışı doğru yüzü bulmuş oldu. Gözleri o gün de olsa olsa birbirlerine böyle bakabilirdi: beklediğine kavuşan ve her şeye yeni başlayan... +Babam... Eleni Adil'in yüzüne baktı. Babası olmasını istediği adama değil babasına ilk kez bakıyor ve gerçekten kendisine benzeyen birini görüyordu. Ağlarken gözlerinin kenarında biriken çizgiler bile aynı yerden kırılıyordu. Evlatlık olduğunu öğrendiğinde beri aynaya bakıp “ben kime benziyorum?” diye düşündüğü bütün boşluklar dolmaya başladı. Ama o boşluklar tek başına Adil'e benzemekle dolmuyor, bir diğer yanının ait olduğunu bildiği o diğer yarıyı arıyordu. Esme'nin yüzü yeniden gözünün önüne geldi. Ellerinin birbirinden kör bıçakla kesilir gibi koparıldığı anı yeniden hatırladı. Ondan en çok duymak istediği şeyi ondan koparılırken duymuş olmak, o cümleyi Esme kendi sesinden yeni bir cümle söyleyene kadar Eleni'nin zihnine asmıştı. Dipsiz bir kuyuya düşmekte olan bir taşın duvarlara her çarpışında çıkardığı ses gibi bu cümle de en olmadık zamanlarda yankılanmaya devam edecekti: "Senin annen benim" -Baba. Annemi aldılar. Adil'in gözündeki merhamet ve kavuşma sevincinin öfkeye dönme hızı kibritin alev alması kadar hızlı oldu. Eleni o kibritin çakılışını görmüştü. Adil, arabadan inip kendilerini uzaktan seyreden Gökhan'a doğru namludan çıkmış bir kurşun gibi yürüdü ve hedefinin etini, kemiğini parçalayabilecek bir öfkeyle isabet buldu. Gökhan'ın yakasından tutup arabaya yasladığında yüzündeki tüm kaslar gerilmekten katılaşmıştı. Devamı aşağıda #TaşacakBuDeniz #EsDil #EsDilEl

@Sinemce_15 Artık iyiler kazansın ailemiz kavuşsun🥹

Ama herkes her şeyin bittiğini sanırken, yazgılarını değiştirmek için emek verenler, kavuşmayı hak edeceklerdir. #EsDilEl

Bu bölümden 25. Bölüm Adili performansı bekliyorum #TaşacakBuDeniz

@ecriinseel Bize gün doğdu

sağlam kalça 😝

“esme nasıl adil?”