ซันคูล

เคยได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้บริหารองค์แห่งนึง แกบอกว่า ยิ่งขึ้นสูงยิ่งต้องวางตัวให้เป็น แกเล่าว่า สมัยแกจบมาใหม่ๆ มองย้อนกลับไป มันคือเด็กน้อยมาก ตอนนั้นมันรู้สึกแบบ ข้านี่แหละ หนึ่งในตองอู เรียบจบมาเกียรตินิยม อายุน้อยไฟแรง อดหลับอดนอนได้สบาย ทำงานได้ดีกว่าเพื่อน, พวกหัวหน้า คนแก่ข้างบนอีก พวกคนบนๆ คนอื่นไม่ได้เรื่อง (พูดไปหัวเราะตัวเองไป) จากนั้นสังคมก็ให้บทเรียนแกหนักมาก ทั้งการเมืองในองค์กร ก๊กเหล่า ใส่ร้ายอะไรมาหมด เพราะเราไปสร้างศัตรูไว้มาก ไปทำตัวมั่นเกิน พอเกิดเรื่องมันไม่มีคนมาช่วยซัพเลย โดนเต็มๆ ถ้าสมัยรุ่นเราก็คงเรียกว่า “ตีติดคริ” เล่าแยกเป็นกรณีๆให้ฟัง (เท่าที่นึกออก) 1. พอมั่นใจในตัวเอง คนอื่นทำได้ไม่ดีเท่าตน ก็ไปรับมาทำเองคนเดียวหมด -> มีแต่คนเทงานให้ -> งานทำได้ แต่มันกินเวลาส่วนอื่น -> ชีวิตด้านอื่นพัง สุขภาพเสีย 2. พอไม่ฟัง ใช้อารมณ์ คนอื่นอ่อน -> ไม่มีคนคบหาด้วย -> พอมีเรื่อง -> ไม่มีคนแทน ไม่มีคนซัพเลย 3. พ่น พูดคำหยาบ ไม่ว่าจะในชีวิต หรือ ใน social มันถึงกันหมด -> เจ้านายเห็นจาก...-> มีผลต่อการเลื่อนตำแหน่ง, ย้ายงานก็มีการเช็ค, ลดโอกาสการเติบโต ไม่มีองค์กรไหนอยากได้คนที่ปากสว่าง พ่น negative ตลอดเวลาไปร่วมงานหรอก บรรยากาศการทำงานมันเสีย แกบอกว่า กว่าแกจะรู้ตัว ก็ 3X ปลาย มารู้ตัวตอนที่บ้านมีปัญหา แล้วที่ทำงานหันไปคือ ตัวเองไม่มีใครเลย แกเลย ตัดสินใจหักตัวเองเลย เราต้องเปลี่ยน แกเริ่มที่การตั้งสติ เวลาโกรธ โมโห ให้ถามตัวเองว่า “เรากำลังรู้สึกอะไรอยู่” “ทำไมเราถึงโกรธ” “วิธีแก้...” “ทำไม...” แกบอกว่าให้ถาม why why why ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันจะจบเอง ให้เวลากับมัน แกบอกว่า การใช้คำหยาบ คำลบ คำด่า อะไรพวกนี้ ถ้าเราพูด หูเราก็ได้ยินเป็นคนแรกๆ ถ้าเราเขียน, พิมพ์ ก็ตาเราที่เห็นเป็นคนแรกๆ สิ่งลบๆล้วนวนกลับมาหาเราแทบจะทันทีเลย นึกภาพตอนขับรถก็ได้ เราด่ารถคันหน้า แต่คนที่ได้ยินคือ ตัวเราเอง กับ คนในรถ ดังนั้นเลือกใช้คำ ใช้ประโยคให้ดี ไม่ใช่เพราะคนที่ฟังเราเป็นคนดี แต่เพราะเราดีที่ตัวของเราเอง ท้ายสุดแกบอกว่า วันนี้ที่เราฟังๆไป อาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจมันทั้งหมด แต่อีกหน่อยพอโตขึ้น เจอโลก เจอสังคมต่างๆมากขึ้น จะเข้าใจเอง

ดูแลผิวแล้วดูแลไตกันด้วยนะทุกคน