Ercan Faraş@ercanfaras
Mecbur olmadıkça kadınlar çalışmamalı ya da mesaisi az, günü öldürmeyecek şekilde çalışmalı.
Çalışma hayatı insana stres yüklüyor. Erkek, bu stresi eve taşımamayı nispeten başarabiliyor.
Çünkü eve geldiğinde artık işinin bittiğini, istirahat vaktinin geldiğini biliyor.
Kadın ise stres yüklendiği işten eve gelse de sorumlulukları daha fazla, bu yüzden erkeğin yaşadığı o rahatlamayı yaşayamadığı için stresi eve taşıyor.
Sonuçta olan evliliklere, hatta çocuklara oluyor.
Yani aslında kadının çalışması kadına fazladan yüktür. Hem iş, hem mesai hem de psikolojik bir yük.
Ve bu fazla yükün acısı çocuklardan çıkıyor.
Ya hiç yapmayarak, ya bir tane yapıp yeter diyerek ya da yaptığın çocuğa ihtiyacı olan ilgiyi, ortamı veremeyerek.
Devlet, çocuk yapma refleksini artırmak istiyorsa, kadınları çalışma hayatına değil, anneliği daha kolay ve hakkıyla yapabilecekleri ev hayatına teşvik etmeli.
Bu sadece refahla olabilecek bir şey değil elbette. Öyle olsa batılı gelişmiş ülkeler bu sorunu yaşamazdı.
Ama ekonomik mecburiyetlerle çalışmak zorunda kalan kadınlar da az değil.
Bu sorunun en azından bir ayağı bu...
