the blower’s daughter

آهای غمی که مثل یه بختک رو سینه ی من شده ای آوار، از گلوی من دستاتو بردار، دستاتو بردار...

بهرحال این اوضاعی‌ست که می‌بینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم می‌سوزیم و هم می‌سازیم. قسمتمان این بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد، سگ بریند به قسمت و همه‌چیز‌. صادق هدایت

نوادگانمون (به شرط وجود) ۱۸ فروردین هر سال به عنوان یه سنت می‌رن حموم بدون این که علتشو بدونن. روز ملی حمام‌.

@Somayeh1749173 وای که چقدر فکر می کنین می فهمین و واقعا نمی فهمین.

اینا فکر میکنن نیروگاه و بزنه برق چند هفته قطع میشه بعد خیلی قشنگ وصل میشه🤦‍♀️ فهمیدم چرا از داخل ایران کسی نباید براش نیروگاه برق مهم باشه؟

هرچه انسان‌ها بیشتر صبر کنند، احتمال بقای آن‌ها بیشتر می‌شود. شاید به همین دلیل است که در بسیاری از جوامع انسانی بخش بزرگی از مردم بی‌عمل و خاکستری می مانند.

اصول داروینی در جوامع انسانی می‌گوید معمولاً حدود ۹۰٪ انسان‌ها در «قشر خاکستری» قرار می‌گیرند، در هر جای دنیا که باشند. 1/ رشته توییت 👇 #مردم_ایران

انتخاب طبیعی در تکامل، مغزهایی را در میان انسان‌ها حفظ کرده که اغلب صبر می‌کنند ببینند چه می‌شود تا هزینه کمتری بپردازند. افراد پیشرو لزوماً همیشه موفق نمی‌شوند و ممکن است شکست بخورند؛ چون درصد کمی از جامعه هستند که جلو می‌افتند، در حالی که بخش بزرگی از جامعه خاکستری است. 6/

چرا بخشی از مردم تصمیم مشخصی نمی‌گیرند و خاکستری می‌مانند؟ نقش مهم داشتن هزینه دارد و بیشتر مردم دوست ندارند هزینه بدهند. بقا معمولاً با کسانی است که هزینه کمتری می‌دهند. 5/

درحالی که سه تا چهار میلیون نفر دیگر هم بودند که موقعیت خاصی نداشتند؛ حتی بولشویک هم نبودند و به کمونیسم اعتقادی نداشتند. اما آن ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر بسیار هماهنگ عمل کردند و در نهایت همان چند میلیون نفرِ خاکستری را هم با خود همراه کردند. 4/

چرا در جوامع انسانی این خاکستری‌ها آن‌قدر زیادند و کسانی که باعث تغییر می‌شوند کم هستند؟
یک مثال واقعی: بولشویک‌هایی که در Russian Revolution نقش داشتند، در کل مسکو حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر بیشتر نبودند. 3/

خاکستری‌ها افرادی هستند که تصمیم‌های جدی نمی‌گیرند؛ صبر می‌کنند تا دیگران تصمیم بگیرند. به‌صورت اخلاقی به این‌ها «حزب باد» می‌گوییم؛ می‌ایستند ببینند مسیر به کدام سمت می‌رود و بعد شروع به حرکت می‌کنند. 2/ ادامه ↓

گیرم که روشن ترین روزهای تاریخ را ببینیم، با غم دختران و پسرانمان ، با داغ دل مادران و پدرانمان چه کنیم؟

چگونه این همه غم را به هر طرف بکشانیم ؟!

هر چیزی در خیال گنجد، واقع است. • مولانا

این روزا می گذره ولی شبارو چی کارش کنم…

+ازم ناراحت شدی؟ -نه، نا امید شدم.

+می‌خوام تنها باشم -بیا باهم بریم تنها باشیم.

«من در انتظار حرفی ماندم، که هیچ‌وقت زده نشد. هربار گفتم عیبی ندارد، تمام شد و قوی‌تر شدی؛ ذره‌ای از وجودم به سمت ناامیدی نزدیک شد و حالا ذره ذره‌ام ناامید است. روزهایی که سالگرد رویاهایم بودند گذراندم و رویاهایم تمام شده. تنهایی و ناامیدی‌ام بلندتر از قدم شده‌اند و زورم نمیرسد.»

کیستم؟ یک تکه تنهایی... • مهدی اخوان ثالث

چه غریبانه شبی‌است شبِ تنهایی من... • سهراب سپهری

چون نهالی سست می‌لرزد روحم از سرمای تنهایی