انسان مدام باید مشغول کار باشد. سازندگی کند، وگرنه از درون پوک میشود. و بیکاری بدتر از تنهایی است. آدم بیکار در جمع هم تنهاست...
سمفونی مردگان
عباس معروفی
تو زندگی دنبال کسایی برگردین که حوصلهی زندگی کردن داشته باشن!
واسه از سر باز کردن کار نمیکنن، تو کمپ میز میچینن، سبزه عید و از اسفند سبز میکنن، واسه یه قهوه خوردن تک نفره ماگ خوشگل میذارن، غذارو تو دیس میکشن… همین چیزای کوچیک ینی زندگی.
سرانجام وقتی از کمالگرایی دست میکشیم، وقتی برای آرزوی محالِ «بزرگ و بینقص بودن» سوگواری میکنیم، امکانهای بیشماری را پیش روی خود میبینیم. میبینیم میتوانیم بدون شرم از طبیعت انسانی خود تجربه کنیم، اشتباه کنیم، یک انسان معمولی باشیم و همچنان دوست داشته شویم.
لحن زبان فارسی رو در شام مهتاب داریوش خیلی میپسندم.
جوری که میگه "تو دونسته بودی" یا "شاخهگلوار" یا "به خود گفتم ای وای" یا مکث خیلی کوچولوی بعد از "شکفتی و گفتی"، انگار که یک ثانیه منتظر باشیم.
بنده اون آدمای خیلی مودبی هستم که کجا بلدن چی بگن، کجا سکوت و کجا پر حرفی کنن، کجا اصرار کنن ، کجا بیخیال شن و رو تک تک جمله و تلفظ کلماتشون دقت به خرج میدن.🥹
