. ݁˖

متوجه شدم که مشکل از هیچ پلتفرمی، هیچ آدمی و هیچ مکان و زمانی نیست، مشکل خودم و جنگ درونمه.

by Moonassi

تو نمیدونی باهام چیکار کردی لعنتی نمی‌دونم چطور باید با این درد کنار بیام.

من میدونستم عشق چه شکلیه، رفاقت چه شکلیه، عمق و کیفیت چیزها چه رنگی‌ان. چیزی که به من رسیده بود هیچکدوم اینها نبود. خرده نان بود، استخوان بود، پرت میشد جلوم.

زندگی با وحشت و هراس، زندگی رو به زوال است.

دیگه هیچی نجاتم نمی‌ده، باید دست و پا بزنم تا تموم شه.

[بعد از تو دیگری در قلبم جایت را نمی‌گیرد]

خوبه باز شما احساس هدر رفتن دارید. من اینو تو بچگی داشتم، الان دیگه تموم شدم.

دلش قرص بود، قرص اعصاب، قرص خواب.

اثری از کلود مونه.

By revol4357

نه! به آدما نزدیک نشو حتی در خیال.

عجب زندگی کثافتی! هرچی سعی می‌کنم بهش وصل بمونم بدتر می‌شه.

بودنت رو ازم نگیر. حتی از همین فاصله.

می‌خوام سری بعد که سوسک دیدم قبل از جیغ کشیدن سعی کنم درکش کنم.

از تنهایی نترسید، تمام حواستونو متمرکز کنید رو انتخاب درست. ادامه دادن با آدم اشتباهی، ذوق شمارو برای شروع ارتباط با آدم درست کور می‌کنه.

“ما ملت دیر، ما ملت رؤیاهای بی‌خریدار” فقط چند هفته پیش از آن روز که به ضیافت درخت و طناب در جنگل‌های شمال برود و دیگر باز نگردد، غزاله علیزاده در شماره‌ی نوروزی “آدینه” فروردین ۱۳۷۵ نوشت: «بازمی‌گردیم… تا تار و پود آنچه را که از دست رفته، در رویا ببافیم. رویاهای بی‌خریدار»/۱

او که در “خانه ادریسی‌ها” از حقارت آن‌هایی نوشته بود که از آزادی متنفرند و حرمت انسان و عشق در جان‌شان بی‌اثر است، او که می‌گفت تنها فرومایگان پشت به آرزو و رویای خود می‌کنند، در انتهای آخرین یادداشتش پیش از رفتن به ضیافت طناب ‌و جنگل نوشت: «از هیچ کس متنفر نیستم. برای دوست داشتن نوشته‌ام. نمی‌خواهم. تنها و خسته‌ام برای همین می‌روم. دیگر حوصله ندارم. چقدر کلید در قفل بچرخانم و قدم بگذارم به خانه‌ای تاریک. من غلام خانه‌های روشنم» با طنین جنگل و روح درخت در آمیخت، هر چند پیش‌تر، خودش در شاهکارش نوشته بود: «اگر هزار سال بعد هم مثل سبزه از خاک برویم در آوندهایم جریان داری» - غزاله علیزاده ۷۷ ساله شد! ۱۳/۱۳ پ.ن. برای سرقامتان سرزمینم که غلام خانه‌های روشن بودند و روح آزادیخواهی‌شان تا همیشه در آوندهای این خاک می‌تپد. #IranMassacre

به‌حدی احساس شکست می‌کنم و فروریخته‌م که تا ثانیه‌ای به خودم فکر می‌کنم، گریه‌م می‌گیره. تمام‌وقت در وضعی‌ام که انگار در جمعی تحقیر شده‌م و در مقابل دیگری عز‌ت نفسم تف‌مال شده، درحالی‌که هیچ نگاهی مراقبم نیست، هیچ‌کس روبه‌روم نایستاده.

اردیبهشت پارسال می‌گفت فلانی سرطان سینه داره زود تشخیص دادن عمل کرده خوب شده. نمی‌دونستم چطوری بهش بفهمونم که سرطان سینه با پانکراس فرق داره و مامانم شب سالم و سرحال خوابید، صبح با پوست زرد و بی‌حالی بیدار شد حالا همون فلانی هم چندروز پیش مرده ولی بازم خاله‌م از من نمی‌کشه بیرون!

خاله‌م عادت کرده هروقت منو می‌بینه جمله‌ی همیشگی «اگه زودتر برده بودینش دکتر، حتما خوب می‌شد»و تکرار کنه؛ یجوری هم با آه و حسرت تکرار کنه که انگار من عمدا می‌خواستم مامانم بمیره یا کشنده‌ترین کنسر دنیا رو بگیره. کاش می‌فهمیدم آدما چرا انقدر بی‌منطقن و من بین اینا چیکار می‌کنم؟!