آزادچهر

و نور به ایران بازخواهد گشت

بچه از شیر گرفته شده از می‌می نه. هرجا میخواد بره باهاشون ماچ و بوسه حسابی و حدافظی می کنه بعد میره :))

برعکس نهند نام زنگی کافور #پاکستان

@Chekchekou چقد قشنگه. یه عالمه بوس و چلوندن بهش 🥰🥰

سگ Australian sheperdی که با یک خانواده چینی زندگی میکنه، فارسی از کجا میفهمه؟ #استرلینگ

True !!!

عن توی لبنان. کثافتا یه عالمه جوون زیر شکنجه و حکم اعدامن. ریدم توی دغدغه‌تون

اون ویدیوعه رو دیدین بیبی شیره توی یه باغ وحش می افته توی آب مادرش چطوری هول میشه تا درش بیاره؟ رفتار و حالت و ژستش مثل یه انسان بود. واقعا عجیبه مادری.

The two days that JD Vance spent in Hungary desperately trying to shore up support for Putin’s lapdog Viktor Orbán reminded me of what a pathetic, loathsome, lying, traitorous scumbag he is.

@Tasnimnews_Fa ایرج طهماسب گه خورد با شما جاکشا

خوشبختی را در خانه کودکی‌شان جا گذاشتند ایرج طهماسب در واکنش به ایرانیان خارج از کشور نوشت: آن‌ها برای خوشبختی به خارج رفته بودند، فهمیدند خوشبختی را در خانه کودکیشان جا گذاشته‌اند

به استوری نتانیاهو جواب دادم سین نکرده هنوز :)))))

🛑توییتر فارسی از امضای این پتیشن چه کاره مهم تری داره امروز؟! فقط ۳۲ هزار امضا؟! این بی شرف ۱۵ سال بزرگترین مهره ج.ا هست، امضا کنین c.org/yJ6PGjdK2x @CdnChange

بیس چار ساعت نذاشتن بگذره :)))

آقاااا :))))))))) عجب وضعیت سورئالی شده :))))))))))) ما دوشادوش برادران هندیمون بر علیه پاکستان می‌جنگیم 💪🏻

@kuveh پوستم روشن شد

🤣🤣🤣🤣🤣 از هر طرف کیره که به سمت تیم ترامپ شلیک میشه!

نشستم تو کتابخونه، پاکستانی ببینم با صندلی میکنمش.

Persian Twitter has gone mad on Pakistan Even Afghans and Indians not matching their hate

@HamzeGhalebi کیر خر مادرجنده گاومیش. ریدم تو جفتشون

@bayrakmedya albino

Hindistan'da esmer bir ailenin çocuğu olarak bembeyaz teni ve altın sarısı saçlarıyla dünyaya gelen bu bebek, bölge halkı tarafından şimdiden "yeryüzüne inmiş potansiyel bir tanrı" olarak görülmeye başlandı.

@Carramelo2quett باز یه کسدستی یه چیزی رو انگولک کرده

@tishtrya منم همینم خیلی عجیبه

چرا توییتا رو ترجمه شده می بینم؟

@Hadis_Jahaan @babonedokht آخی 💔💔

@babonedokht عزیزمممممم💔💔😢😢😢تسلیت میگم.🖤

آپدیت #آمه بابا که مرد من مرگ رو انکار کردم. به همه میگفتم بابام مرده اما انگار هنوز همون دختر بچه ی هفت ساله بودم که پدرش رو میگفتن رفته عسلویه. از مرگ فراری بودم. هرکی از مرگ حرف می‌زد انکار میکردم. برعکس! آدم هایی دورم بودن که همه بوی مرگ میدادن. تراپیستم میگفت این بیشتر روان من رو به سمت احساس بقا سوق داده و من هیچوقت سوگواری نکردم و اصلا بلد نیستم. دیشب اما مرگ مقابل من نشست. کف دستم. توی جان کوچک سیاهم. من مرگ رو انکار نکردم. تماشاش کردم. دستش رو گرفتم ازش خواستم کوچک من درد زیادی نکشه. نکشید. آمه کوچولو توی دستم از دنیا رفت. سرش رو نوازش کردم. دست کشیدم روی تنش. بهش گفتم که عاشقش بودم... انگار رسالتش این بود که بیاد و قلب من رو از اسارت آدم های نبخشوده ی زندگیم نجات بده. دکترش گفت از معده اش بوده. بعضی از گربه های ضعیف معده هاشون مواد مغذی رو جذب نمیکنه و ممکنه مدتی حالشون خوب خوب باشه، اما یهو قند خون افت میکنه و توی کیس من چون زیر دو هفته بود و حتی چشم هاش باز نشده بود نشد که کاری بکنیم... وقتی خاک ریختم روی تنش به تمام آدم هایی که این مدت عزیزانشون رو از دست دادن فکر کردم. قفسه ی سینه ام سنگین شد. چطور این درد رو تحمل کردن؟ کاش مثل آمه ی عزیز من که قلبم رو آزاد کرد، خون این بچه ها هم ایران رو آزاد کنه. آمه رو زیر درخت دفن کردم و اسم درخت رو گذاشتم "آمه" مدتی از همه جا میخوام برم. حالم اصلا خوش نیست و نیاز به یک سوگواری طولانی دارم. از همه ی شما عزیزان که داستان من و آمه رو دنبال کردید و انرژی های قشنگ برامون فرستادید ممنونم. داستان ما اینجا به پایان رسید. مراقب خودتون باشید. به امید آزادی ایران!