Uçamadığı halde tavuğun kanat taşıması,
tavuk için ne kadar gurur kırıcıysa;
Bazı insanların da hiçbir işe yaramadığı halde beyin taşıması o kadar gurur kırıcıdır...
Elimde olsa, kendi cenazemi kendim defnederdim.
Çünkü biliyorum ki, ayağı çamura bulaşan bile onun lafını eder.
İnsanlara güvenim işte bu kadar tükendi...
İyiliğin anlamını yitirdiği bir çağda iyi kalabilmek, ahlaki bir görev değil, varoluşsal bir karardır. Çünkü insanı insan yapan, kötülüğün yokluğu değil; kötülük mümkünken insan kalabilmeyi seçmesidir.
Ve bugün de, söküğünü dikemeyen bir terzinin iğnesi var kalbimde.
Dilimde bir küf tadı.
Sanki maziden yediğim zıkkımın kökü hâlâ damağımda.
Kahrolsun bazı şeyler...