Mesut Güney Yılmaz

Soru eklerini ayrı yazmaya özen gösteren insanları gören bir adamın mutluluğunu izlediğimi gören kadının kafası karışır mı ki?

Seni sadece 'işleri düştüğünde' hatırlayanlara kızma; belki de karanlığa düştüklerinde akıllarına gelen ilk ışık sensin.

Kimse senin iç dünyandaki fırtınalarla ilgilenmez; herkes dışarıya verdiğin sakinliğin onlara ne kadar hizmet ettiğine bakar.

İnsanı en çok yapılan şey değil, o şeyi hiç beklemiyor oluşu yaralar.

Sırf birileri kırılmasın diye büründüğün o roller, zamanla üzerine yapışır. Bir bakarsın ki başkalarının senaryosunu mükemmel oynamışsın ama kendi filminin jeneriğinde adın bile yok.

Seni kırmaktan korkmayan insanların etrafında 'anlayışlı' rolü oynamayı en kısa sürede bırakmalısın. Çünkü sen sustukça onlar haklı olduklarını sanıyor. Bırak duvar yıkılsın, altında kimin kalacağı seni ilgilendirmesin.

Verdiğin emeğin büyüklüğünü karşı tarafın takdirine bırakırsan, değerini onun insafına terk etmiş olursun.

Şu söz bazı insanların hayatlarının özeti gibi: “Çırpına çırpına uçmąyı öğrendin sen, çürük dala konup ziyan etme kendini."

Bir danışanım şöyle demişti: “Nerede yoksam eksik, nereye gitsem fazla gibiyim.” Çelişki başka bir şekilde ifade edilemezdi.

Sana "benim için ne yaptın ki" diyen birine verdiğin emekleri anlatma; nankörlük bir hafıza sorunu değil, bir karakter tercihidir.

Sürekli birilerini "iyileştirmeye" veya "düzeltmeye" çalışırken, aslında kendi içindeki kırıklardan kaçıyorsun. Kimsenin rehabilitasyon merkezi değilsin.

İnsan en çok, bir başkası için “bu kadarını da yapmaz herhalde” dediği yerde kırılıyor. Çünkü herkesi kendi gibi sanıyor. O yapmaz diye başkası da yapmaz diye düşünüyor.

Olgunlaşmak; anlaşılayım diye artık kimseyi ikna etmeye çalışmamaktır. Haklı olduğun bir konuda bile 'peki' deyip konuyu kapatmaktır.

Huzur, her şeyi çözmek değil; bazı şeylerin çözülmeyeceğini kabullenmektir. Bırakmayı öğren.

Sana vurduğu her darbeyi 'beni buna sen zorladın' diye açıklayacaktır. Kendi vicdan yükünü senin omuzlarına yıkarak özgürleşmeye çalışsın bakalım. Bırak.

Kimse seni kurtarmaya gelmeyecek. Kendi enkazından kahraman yaratamıyorsan, başkalarının hikayesinde kurban olarak kalırsın.

İnsanlar senin dürüstlüğünü değil, onların hatalarını örtbas eden nezaketini seviyorlar. Sınır çizdiğin gün, nezaketin 'kabalık' olarak etiketlenecek. Bil istedim.

Yetişkinlik nedir? diye sorsalar “başkasının bakışlarında var olmaktan vazgeçip, kendi ıssızlığında bir ev kurabilme sanatıdır.” derdim.

Birinin zekasını merak ediyorsan cevaplarına, olgunluğunu merak ediyorsan sorularına, karakterini merak ediyorsan öfkelendiğinde seçtiği kelimelere bak.

Birinin hayatında 'seçenek' olduğunu hissettiği an, o kişi için 'öncelik' olmayı bıraktı. Sessizce geri çekildi, bu cevap yeterliydi zaten.

Bazılarının özür dileme şekli bazen seni daha çok kırar. Sonra “keşke özür dilemeseydi” diyorsun.