。明斋西

⠀ (n.) 𝑴𝒊𝒏𝒈 𝒁𝒉𝒂𝒊𝒙𝒊 ー “𝐈’𝐦 𝐚 𝐡𝐞𝐚𝐥𝐞𝐫, 𝐚𝐥𝐬𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐤𝐢𝐥𝐥𝐞𝐫” wwm original charecter theme.

@GLACIALISHEART “ข้าอยู่ชั้นล่าง มีอะไรก็แวะไปหาข้าได้ และที่สำคัญ…อย่าไปไหนคนเดียว ตกลงไหม?”

@GLACIALISHEART นายแพทย์หนุ่มเอ่ยอยากหยอกล้อแม้ใบหน้าจะนิ่งเรียบ และตอนนั้นเองที่เขาสังเกตถึงท่าทีของเมิ่งอวี้ว่าอยากจะคุยเรื่องส่วนตัวมากแค่ไหน “หลังมื้อเย็นเราค่อยกันคุย ข้ารู้เจ้าคุยเรื่องอะไร” หลังจากนั้นไจ่ฉือจึงลุกขึ้น ตระเตรียมกระเป๋าเพื่อลงไปตรวจคนไข้อย่างที่ทำประจำ

⠀ยามรุ่งสางเป็นเวลาที่เหมาะแก่การเก็บสมุนไพร หมิงไจ่ฉือมักจะตื่นเช้าเพื่อออกมาสำรวจป่าไผ่ใกล้โรงหมอ ไม่ใช่แค่เพื่อศึกษาดอกไม้สมุนไพร แต่เพื่อได้ใกล้ชิดกับธรรมชาติมากขึ้นหลังจากผ่านการรักษาคนไข้มาเกือบจะทั้งคืน W/ @GLACIALISHEART

รุ่นนี้ไม่มีแล้ว ผีเสื้อบินในท้อง มีแต่กรดไหลย้อน กับอาหารไม่ย่อย

@GLACIALISHEART ที่สวนผัดและฟาร์มไก่มีคนของโรงหมอคอยดูแลตลอดเวลาไม่ได้เปลี่ยววังเวง และอย่างน้อยมันก็อยู่ในเขตโรงหมอที่ปลอดภัย ไจ่ฉือพอจะหยวนให้ได้

@GLACIALISHEART ชายหนุ่มมองอย่างจริงจัง หากแต่ใต้ใบหน้าที่ดูหงุดหงิดนั่นกลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่ถูกซ่อนไว้ ไจ่ฉือถอนหายใจ เสยผมที่ปรกใบหน้าของตน “หากเจ้าอยากจะเก็บวัตถุดิบมาทำอาหารให้ข้า ที่ข้างโรงหมอมีสวนผักอยู่ และยังมีฟาร์มไก่ เย็นนี้เจ้าอยากกินอะไรเจ้าก็เก็บมา”

@GLACIALISHEART “บ่ายนี้ข้ามีงานรักษาคนไข้ที่ชั้นล่าง เจ้าพักผ่อนที่ชั้นบนในห้องข้าเถอะ แล้วพรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกัน”

@GLACIALISHEART ดวงตาสีม่วงมองเมิ่งอวี้อีกครั้ง สายตาอ่อนโยนลง “แต่ถ้าเจ้าตาย ทั้งหมดที่ทำมาก็ไร้ความหมาย ข้าไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น” เมื่อเห็นว่าเมิ่งอวี้ทานข้าวเรียบร้อยเขาก็ส่งถุงขนมให้อีกฝ่าย คล้ายเป็นของขวัญสำหรับคนเก่งที่ทานผักจนหมดเกลี้ยง

@GLACIALISHEART —แต่วิถีแห่งการเยียวยานั้นแตกต่าง ไม่ว่าพวกเขาจะขออะไรเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าต้องห้ามตกลง” ไจ่ฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าในการเจรจาเอง ตกลงไหม?”

@GLACIALISHEART “ข้าถามศิษย์พี่แล้ว เรื่องหุบเขาไร้ใจ” ไจ่ฉือเอ่ยขณะมองเมิ่วอวี้เริ่มทานข้าว สายตามองว่าเมื่อไหร่จะกินผักบ้างเมื่อเห็นว่าคีบแต่เนื้อเข้าปาก แต่ไม่ได้เอ่ยว่าอะไร “ทางไปหุบเขาจะเต็มไปด้วยอันตราย รวมถึงคนของสำนักนี้ก็ไม่ได้น่าไว้วางใจ แม้พวกเขาจะถือว่าเป็นหมอเฉกเช่นข้า—“

@GLACIALISHEART คงไม่ได้น่าพิศมัยเหมือนกันแน่นอน ไจฉือบรรจงกรอกยาใส่ถ้วย ก่อนจะยื่นมันไปททงเมิ่งอวี้ “ดื่มซะ หลังจากนั้นเจ้าจะได้กินมื้อเช้าต่อ” เมื่อเห็นสายตาดื้อดึงไม่อยากจะดื่มยา ซึ่งเขารู้ดีอยู่แล้ว เขาจึงเอ่ยอีกครั้ง “หากเจ้าดื่มจนหมด ข้ามีขนมให้เจ้ากินหลังมื้ออาหาร

@GLACIALISHEART ไจ่ฉือถอนหายใจ เหลือบสายตามองคนป่วยที่ออกมาจากห้องที่ทั้งเขาห้ามแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร เขารู้ว่าเมิ่งอวี้ดื้อเกินกว่าจะเอ่ยแล้ว “อีกสัก 5 นาที” เขาตอบสั้น ๆ สายตาวกกลับไปที่หม้อยาอีกครั้ง ค่อย ๆ คนอย่างระมัดระวัง เพียงไม่นานยาก็เสร็จสมบูรณ์ กลิ่นแม้จะหอมแต่รสชาติ

@GLACIALISHEART เขามีความรู้สึกอยากจะสัมผัสกอบกุมแก้มนั้นแต่เห็นว่าไม่สมควรจึงละมือออก หลังจากนั้นเขาก็เปิดประตูออกไปจากห้อง ทิ้งให้เมิ่งอวี้นอนบนเตียงในห้องของตนตามลำพัง

@GLACIALISHEART ไจ่ฉือขยับผ้าห่มให้คลุมร่างกายเมิ่งอวี้อย่างระมัดระวัง จัดแจงให้เป็นระเบียบตามนิสัยของแพทย์ที่มักจะพิถีพิถันเสมอ “ข้าเพียงแค่จะไปบดยาและเตรียมสำรับให้เจ้า เจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าไปไม่นาน” มือหนาเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าเมิ่งอวี้เบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสบนแก้มซีดเซียวเล็กน้อย

@GLACIALISHEART ก่อนจะเดินจาก ไจ่ฉือดึงผ้าห่มคลุมเมิ่งอวี้ถึงบริเวณหน้าอก อังหน้าผากเช็คอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอาการแทรกซ้อน

@GLACIALISHEART ไจ่ฉือลูบหลังมือนั่นด้วยนิ้วโป้งเบา ๆ สัมผัสได้ถึงจังหวะเต้นของหัวใจอีกฝ่าย “ข้าจะบดยาให้เจ้ากินพร้อมสำรับอาหารเช้า เจ้าพักผ่อนไปเถอะ เดี๋ยวข้ากลับมา” ชายหนุ่มคิดเพียงว่าต้องรีบให้เมิ่งอวี้ได้รับยาเร็วที่สุด อย่างน้อยก็ให้ได้ระงับอาการก่อนที่พิษจะรุนแรงมากกว่านี้ก็ยังดี