Ülkü İnanlı

Murat Kapki, İnan Güney hakkında verdiği ifadeler hakkında konuştu: "BU İFADEMDEKİ KONULARIN TAMAMI UYDURMADIR" "Savcı bana 'Konuş ve çık' dediği gün oradan serbest bırakılacağımı sandım. Bu ifademdeki konuların tamamı uydurmadır. Savcı bana ne sorduysa, biraz sonra tahliye olacağım diye düşünerek yorum da katarak 'Evet öyledir, doğrudur' gibi cevaplar verdim. Sonra da bunlar zapta yazıldı. Mesela İnan Güney meselesini Savcı bana 'İnan Güney hakkında çok fazla ifade var, şöyle şöyle deniyor; sen de biliyor musun bunları?' diye sordu. Ben de 'Evet, ben de duymuştum' dedim. İfade bittiğinde Savcıya, 'Savcım, artık çıkıyorum değil mi?' diye sordum. Savcı Bey bana tekrardan kurul olayını anlattı. 'Nasıl yani Savcım? Anlat çık dediniz, ben de öyle ifade verdim. Hem Mücahit'i hem de İsmail'i bile ifade tutanaklarına yazmıyorsunuz' dedim. Başkanım, bunları söyledim."

CANLI BLOG | Savcıyla görüşmek için dilekçe verdiğini, etkin pişmanlıktan yararlanması şartıyla görüşme talebinin kabul edildiğini söyleyen Kapki, aynı gün eşinin adliyeye davet edildiğini ifade etti ve "Savcı ifade verecek misin diye sordu. Konuş diyor, ne konuşayım dedim. Savcı bana söylemeye başladı, ben de öyle duymuştum dedim. Haberlerden duyduklarımı söylemeye başladım" sözleriyle etkin pişmanlık ifadesini anlattı. Kapki ayrıca, istenilenleri söyleyince savcının telefon açıp "Feyza Hanım'ı bırakın" diyerek talimat verdiğini ifade etti.

Sehven :)

OTORİTER SİYASETİN EN ESKİ SİLAHLARINDAN BİRİ: CİNSEL İFTİRA KAMPANYALARI, POLİTİK LİNÇ VE “KARAKTER SUİKASTI” SİYASETİ Siyaset biliminde “character assassination” yani karakter suikastı, bir rakibin politik argümanlarını tartışmak yerine onun ahlaki meşruiyetini hedef alan propaganda yöntemi olarak tanımlanır. Özellikle demokratik kurumların zayıfladığı ya da otoriter eğilimlerin güç kazandığı ülkelerde iktidarlar, muhalefeti doğrudan yasaklamak yerine onu toplumun gözünde “ahlaken kirli”, “sapmış” ya da “güvenilmez” göstermeye çalışır. Amerikalı siyaset kuramcısı Murray Edelman’ın çalışmalarında vurguladığı üzere, modern siyaset yalnızca kurumlar ve yasalar üzerinden değil; semboller, korkular ve algılar üzerinden de şekillenir. Edelman’a göre iktidarlar çoğu zaman gerçek bir suç kanıtlamaktan ziyade, toplumun kültürel korkularını harekete geçiren sembolik düşmanlar üretir. Özellikle cinsellik, aile ve “ahlak” temaları bu nedenle otoriter propagandanın merkezinde yer alır. Çünkü cinsellikle ilişkilendirilen bir suçlama, kanıtlanmasa bile insanların zihninde kalıcı bir leke bırakabilir. Bugün Türkiye’de de muhalif kadın siyasetçilere yönelik yürütülen bazı organize karalama kampanyaları tam olarak bu modele benziyor. Hükümete yakın sosyal medya ağları, anonim hesaplar ve bazı medya figürleri aracılığıyla kadın siyasetçiler hakkında çeşitli iftiralar dolaşıma sokuluyor. Çoğu zaman hiçbir somut kanıt ortaya konmuyor. Ancak amaç zaten hukuki bir ispat değil; kamuoyunun zihninde bir çağrışım yaratmak. Bu yöntem yeni değil. Dünya siyasi tarihi, kadın muhaliflerin cinsellik üzerinden itibarsızlaştırıldığı örneklerle dolu. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri Filipinler’de Senatör Leila de Lima’ya karşı yürütülen kampanyaydı. FİLİPİNLER: BİR KADINI SUSTURMANIN YOL HARİTASI 2016’da Filipinler’de Rodrigo Duterte iktidara geldikten sonra yürütülen yargısız infazlar dünya çapında büyük tartışma yarattı. Bu süreci soruşturan en önemli isimlerden biri Senatör Leila de Lima’ydı. De Lima, Duterte yönetiminin insan hakları ihlallerini araştırmaya başladığında hükümete yakın medya ağlarında farklı bir kampanya başladı. Sosyal medya hesapları ve televizyon yorumcuları, de Lima’nın uyuşturucu baronlarıyla ilişkileri olduğuna dair iddiaları dolaşıma soktu. Ardından özel hayatına ilişkin söylentiler üretildi. Daha sonra “seks videosu” bulunduğu yönünde iddialar yayıldı. Bu iddiaların önemli bölümü bağımsız biçimde doğrulanamadı. Ancak propaganda açısından kanıt ikinci plandaydı. Önemli olan, de Lima’nın artık kamuoyunda “insan hakları savunucusu hukukçu” olarak değil; “ahlaki olarak lekelenmiş kadın siyasetçi” olarak algılanmasıydı. Duterte doğrudan emir verdiğini hiçbir zaman açık biçimde kabul etmedi. Ancak hükümete yakın dijital ağlar, medya figürleri ve siyasi aktörler koordineli biçimde benzer anlatıları yaydı. Böylece devlet ile gayriresmî propaganda ağları arasındaki sınır giderek belirsizleşti. Sonuçta de Lima tutuklandı ve yıllarca cezaevinde kaldı. Yıllar sonra davaların önemli kısmı çöktü, bazı tanık ifadeleri geri çekildi ve de Lima serbest bırakıldı. Uluslararası insan hakları kuruluşları ise süreci siyasi baskı ve itibarsızlaştırma örneği olarak değerlendirdi. TÜRKİYE’DE BENZER MEKANİZMA NASIL İŞLİYOR? Türkiye’de özellikle muhalefetin görünürlüğünün arttığı dönemlerde anonim sosyal medya hesapları üzerinden cinsellik içerikli söylentiler dolaşıma sokuluyor. Ardından bazı hükümet yanlısı yorumcular ve medya figürleri bu söylentileri “iddialar var”, “sosyal medya bunu konuşuyor” diyerek yeniden dolaşıma taşıyor. Böylece doğrulanmamış içerikler, tekrar edildikçe kamusal algının parçası hâline geliyor. DEVAMI AŞAĞIDA