😾

ถูกต้องค่ะ

เอาดี ใครทันอ่านจอยสมัยดอกไม้ราตรี แกไม่เด็กแล้วนะ

แต่พอยิ่งโต คนที่มี deep conversation ด้วยได้มีน้อยลงมาก คนที่สบายใจที่จะพูดคุยและเปิดใจกับหลายๆเรื่อง คนที่จะไม่ตัดสิน คนที่ยอมรับในความเป็นเรา ยอมรับทั้งความสมบูรณ์และความบกพร่องของเราได้ มีน้อยจริงๆ

ฉันมองไม่เห็นตัวฉันในอนาคต ฉันจึงใช้ชีวิตเพื่อตัวฉันในวันนี้

me : ชอบอากาศเย็น รักฤดูหนาว also me : ภูมิแพ้กำเริบ

เห็นความสดใสของคนอื่นแล้วรู้สึกคิดถึงตัวเองคนเมื่อก่อน บางทีก็สงสัยว่าอะไรทำให้เปลี่ยนไปถึงขนาดนี้

ร่างกายตอนนี้พลังหมดไวมาก เหมือนคนที่แบตเสื่อม นอนเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเหนื่อยกายหรือเหนื่อยใจกันแน่

ฉันควรจะอยู่ตรงนี้จริงๆ เหรอ ?

อยู่คนเดียวนานๆ = อยากอยู่คนเดียวบ่อยขึ้น ขี้เกียจคุยกับคนอื่นมากขึ้น รำคาญคนอื่นง่ายขึ้น คือจริง 3000%

ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองเบื่อง่าย เหนื่อยง่าย นอยด์ง่าย ไม่ค่อยอยากทำอะไร นอนโง่ๆ บนเตียงบ่อยมาก พอมันเหนื่อยใจกับสภาพแวดล้อม สังคม อะไรๆ ก็ดูน่าเบื่อไปหมดเลย

เมื่อไรจะเลิกกลัวการเริ่มต้นใหม่สักที

อยู่ๆ ก็นอยด์แบบไม่มีสาเหตุ = toxic กับตัวเอง 1000% แบบมันโคตรอึดอัดเลย ไม่ชอบเลยอะ

ความคิดฉันเต็มแล้ว เธออย่าเข้ามาเลย

ความรู้สึกหมด Passion มันน่ากลัวมาก ทั้งที่ก่อนหน้านี้พยายามกับมันมาอย่างหนัก พอมาถึงวันนึงที่เรารู้สึกว่า ‘พยายามกับสิ่งนั้นไม่ไหวแล้ว’ หรือ ‘ไม่อยากพยายามเพื่อสิ่งนั้นแล้ว’ มันเป็นอะไรที่โคตรโหวงในใจเลยอะ

เซฟโซน คือการอยู่กับตัวเองเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร

ไม่ชอบนิสัยตัวเองอย่างนึงคือ เป็นคนที่ค่อนข้างอ่อนไหวต่อคำพูดของคนอื่น เก็บมาคิดมากได้ตลอด คิดมากเกินความจำเป็น

‘รู้ได้ไงว่าเราไม่พยายาม’ ความรู้สึกนี้แม่งแย่แบบแย่ชิบหายอะ โคตรหมดกำลังใจ

กลายเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจไปแล้ว

ทำไมตอนจะไปสมัครอะไรสักอย่างเขาต้องถามความสามารถพิเศษด้วยวะ คนแบบกูไม่มีอะไรจะเอาไปเขียนเลยอะ ถ้ากินเก่งนี่ถือว่าเป็นความสามารถพิเศษมั้ย ถ้าเป็นจะได้เขียนลงไป

ชอบตัวเองตอนกำลังมีแพสชั่นอะ ถึงจะเป็นอะไรที่ไร้สาระ แต่ก็อยาก appreciate ช่วงเวลาตรงนั้น ตื่นมาแบบมีจุดหมาย มีอะไรให้ทำ รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร ตื่นมาดูซีรี่ส์ทั้งวัน อ่านฟิคทั้งวันก็ยังสนุกกว่าตอนหมดไฟเยอะเลย