“Oh baby, you’re shaking so bad, aren’t you? You keep saying you can’t take more, but you’re still here. Shhh. Let me help you. Let me make you cry until you can’t fight anymore. That’s what good girls do, they let it happen.”
I laughed, but nothing changed. Inside, everything remains the same, that same feeling of emptiness. It’s funny how we try to distract ourselves, laugh a little, pretend that everything is fine
Grabe talaga kapag nasanay ka na mag self isolate parang ang hirap hirap na mag open up sa iba like, kada magkakaproblem ka parang gusto mo na lang i-ghost ang buong mundo.
Alam kong mahirap pakinggan ‘to ngayon lalo na kung pakiramdam mo na ang layo-layo mo pa sa pagmamahal sa sarili mo. Pero gusto ko pa rin malaman mo na darating ang araw na magiging masaya ka ulit. Panahon lang ang kailangan.
Deserve mong maging masaya. At hindi basta-bastang saya lang. Yung totoong saya na punong-puno ng warmth yung puso mo. Deserve mong maramdaman kung paano yung pakiramdam na higit pa sa “okay” lang. Yung hindi mo na iniisip na kalaban mo ang mundo.