usern3llx.com

เจ็บว่ะที่มีรูปถ่ายด้วยกันแต่ไม่สามารถลงได้อะ อุตส่าห์ได้ถ่ายรูปด้วยกันทั้งทีแต่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ลงด้วยซ้ำ เป็นความทรงจำดีๆที่ไม่สามารถเอาไปโชว์ใครได้เลย

กูเเม่ง

‘บางทีเราก็แค่ต้องการคนที่คอยถามว่าเหนื่อยไหม กินข้าวรึยัง ให้รู้สึกว่าเออชีวิตยังมีคนที่เป็นห่วงอยู่นะ ไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อย’

‘ไม่มีใครฟังผมเลย’ ประโยคนี้มันโคตรแตกสลาย มันจริงที่เราไม่ได้ต้องการอะไรเลยอะ แค่คนที่รับฟังและเข้าใจเราจริงๆ พอไม่มี มันรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกทั้งที่รอบตัวก็ยังมีเพื่อน มีครอบครัว แต่ไม่มีใครเปิดใจรับฟังเราจริงๆ

อยากมีความสุขให้ได้สักครึ่งนึงของเมื่อด่อนจัง

ทำไมใจร้ายกับกูจัง

กูดูเข้มแข็งขนาดนั้นเลยเหรอ

เหนื่อยจัง

เอ้า! เราก็คิดว่าปลาทับทิมเผาเกลือ 😂

มีเรื่องที่อยากจะเล่าให้ฟังเยอะเลยเเต่ชั่งมันเหอะ

อ๋าา มีข้อความมาปลุกทุกตื่นนอนตอนเช้ามันรู้สึกแบบนี้นี่เอง

ความรู้สึกหมด Passion มันน่ากลัวมาก ทั้งที่ก่อนหน้านี้พยายามกับมันมาอย่างหนัก พอมาถึงวันนึงที่เรารู้สึกว่า ‘พยายามกับสิ่งนั้นไม่ไหวแล้ว’ หรือ ‘ไม่อยากพยายามเพื่อสิ่งนั้นแล้ว’ มันเป็นอะไรที่โคตรโหวงในใจเลยอะ

พรุ่งนี้เราจะยังมีกันอยู่ใช่มั้ย

ทำไมช่วงเวลาดีๆมันผ่านไปไวตลอดเลย

เขาใจร้ายขนาดนั้นกูยังโกรธเขาไม่ลงเลย

ครอบครัวสังคมสภาพแวดล้อมที่อยู่มีผลต่อสันดานคนแม่งไม่เกินจริงเลยอ่ะ

มะเขือเทศอร่อยรี มะเขือเทศไม่อร่อยเฟบ

ไม่เป็นไร ถึงเป็นก็ไม่เป็นไรหรอก

เหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใครนี่แม่งไม่เกินจริง

ถ้าคิดจะปล่อยมือฉันแล้ว อย่าปลอบกันด้วยสายตา