برانداز

The future of Iran belongs to the iranian people, and only they must decide their destiny. We continue to stand for a democratic and peaceful Iran. A pleasure to welcome @Maryam_Rajavi today at the European Parliament.

ایران: اقدام عملی برای توقف اعدام‌ها اتحادیه اروپا در کجا ایستاده است؟ x.com/i/broadcasts/1…

Join us, in our live discussion at @europarl today, Human Rights in Iran: The EU's role at a critical moment for peace and security in the region x.com/i/broadcasts/1…

آقای دکتر سلطنتی! به فلانجای رجوی چکار دارید؟ فحش بده، اتهام نزن! ------------------------ هموطن عزیز! با هر دیدگاه نظر سیاسی و میهنی که شخص شما دارید و با هر گمان و قضاوتی که درباره من دارید، شما را به خواندن این نامه سرگشاده به اقای دکتر محسن بنائي مقیم آلمان (با نام قلمی مزدک بامدادان) دعوت میکنم. ایشان پزشک هستند. نویسنده هستند. پژوهشگر هستند. سردبیر فصلنامه «شهریور» ‌هم هستند. با سپاس – هادی خرسندی – لندن - یکم اردیبهشت. ۱۴۰۵ – ۲۱ آوریل ۲۰۲۶ ------------------ آقای دکتر بنائی در صفحه توئیت خود (همان اِکس) در ۱۵ فوریه گذشته الفاظی نوشته اند که نام من در آغاز آن به وجه دستوری صرف شده - با همان حرف هائی که او و امثال او هزار هزار علیه هم نوشته اند - زیرش هم نام و نشان توئیتری مرا گذاشته اند تا همگان بدانند مخاطب کیست. من در اینجا به احترام خواننده، آن را «شعر» میخوانم، چنین است: **** محسن بنائی @MazdakBAMDADAN2 «دلقک دوزاری دربار رجوی باعث شد من یکی از استعداد های تا کنون پنهان مانده خودم را مصرف این پیزوری بکنم: ای که خرسندی به نان مفتکی - کم بزن بر سخت‌کوشان جفتکی هادی‌ات پنجاه‌وهفت است و امام - مهدی‌ات مسعود، مولای همام آنکه رزق و روزی‌ات در دست او است - دست و پا، جان و دلت پیوست او است دلقکی هستی تو در دربار او - می‌چری چون گاو در جوزار او کفشکش لیسی، بمالی پایکش - گاه دستانش، گهی آنجایکش از عراق آنگه که تریاکی رسد - نوبت رندی و بی‌باکی رسد سرخوش از دود و دم تریاک ناب - می‌کنی یادی ز ایام شباب چونکه نان در خون نیکان می‌زنی - آن نواله نوش جانت ای دنی!» @KhorsandiHadi x.com/KhorsandiHadi/… جناب آقای دکتر بنائي بار اول که به من فحش دادید، جواب فحش را ندادم، بلکه چون زیاد در رسانه ها تکرار شده بود که «این ها هتاکان و فحاشان، اراذل و اوباش سایبری رژیم اند»، اعلام کردم که خیر، «اراذل و اوباش، همینجاست، بیخود میگن در اونجاست!» - البته گاهی در آنجا هم هست. بهرحال با اولی مجروحم کردید با این دومی تیر خلاصم زدید. امّا زحمت کشیده اید به تنهائی. بی گمان فردوسی در آن سی سال اینهمه رنج نبرده بود برای زدن پنبه سلطان محمود. و چه موشکی به زیرساخت های من زدید. پتروشیمی مرا هم منهدم کردید. اینطور که شما سرنگ اتهام به موجودیت من زدید پزشک احمدی آمپول هوا توی رگ فرخی نزد. شما دو ماه پیش آخرین حمله را آوردید. من در آن ایام تلخ و پرآشوب نخواستم جواب شما را بدهم. غصه وطن داشتم. توهین های شما را و خود شما را به باد فراموشی سپردم. اما حالا که آتش در وطن موقتاً فرو نشسته شما و شعر شما را موقتاً از باد پس گرفتم. با هم بخوانیمش: ای که خرسندی به نان مفتکی کم بزن بر سخت‌کوشان جفتکی هادی‌ات پنجاه‌وهفت است و امام مهدی‌ات مسعود، مولای همام ابیات، محکم و حماسی است اما برخلاف شما من هرگز مسلمان نبوده ام آقای دکتر و مثل شما به کلاس قرآن نرفته ام اصول عقاید اسلامی نخوانده ام. منتظر هیچ امامی هم نبوده ام. از دین و مذهب (نه پیروانشان) بخصوص اسلام عزیز بیزارم، سروده هایم شاهد ...... پنجاه و هفتی بیچاره هم هر غلطی که کرد سرواژه شعار انقلابش «استقلال ......» بود. امروز جا دارد پنجاه و هفتی ها سرفراز باشند که مثل «چهارصد و چهاری» ها، فرش قرمز خون برای بیگانه نیانداختند و او را دعوت نکردند به بمباران کاخ گلستان و انستیتو پاستور و فولاد مبارکه ...... و ......... کشتن نظامی و غیر نظامی و زن و مرد و کودک، که بعد از هر بمب و موشک شادی کنند و قر بدهند: به قول بانو مهستی «تو بزن تا من برقصم»!.... جوانان پنجاه و هفتی هزار هزار در زندان های حکومت اسلامی اعدام شدند و بانگ شاهزاده ای برنخاست! دنباله شعر: آنکه رزق و روزی‌ات در دست او است - دست و پا، جان و دلت پیوست او است دلقکی هستی تو در دربار او - می‌چری چون گاو در جوزار او کفشکش لیسی، بمالی پایکش - گاه دستانش، گهی آنجایکش آقای دکتر بنائي! فرمودید من دلقک دربار رجوی هستم و رزق و روزی ام در دست اوست و من در مقابل، کفشش را می لیسم، دستش را میمالم ، پایش را میمالم و گاهی «آنجایکش» را؟ ..... یعنی کجایش را آقای دکتر؟ این اشاره در زبان شیرین فارسی، خصوصاً بعد از مالیدن دست و پا، روشن است. تعارف که نداریم، - دبّه نکنید بعداً -، منظورتان این است که من بیضه های آقای رجوی را میمالم. بله؟ آقای دکتر بنائی، این حرف ها را هرکس از جماعت شما سلطنتی ها بزند، شما یکی نباید بزنید که چهار پنج سال عضو مجاهدین بوده اید. یعنی اگر قرار بود کسی رهبر را مشت و مال بدهد چه کسی بهتر از جوانک مسلمان مشتاق از راه رسیده ای مثل شما؟....... حالا دارید خاطرات مینویسید؟ نوستالژی است؟ (یادآوری ایام خوش گذشته) یا فرافکنی است؟ این کارها را کرده اید و پشیمانید، حالا به دیگری پاس میدهید؟ (لزوم صحبت با یک روان شناس؟) نوشته اید «آنجایکش». کاف تصغیر چرا؟ درست است که با دل و جان به مجاهدین پیوسته بودید، اما اینهمه به رهبری سازمان نزدیک شده بوده اید؟ سایز میدهید؟ نشانی میدهید؟ شاهد میآورید؟ منظورتان این است که بیضه های آقای رجوی کوچک است؟ راستش را بگوئید آقای دکتر، پزشک محرم است! ...... البته هنوز پزشک نشده بودید. نه. انصاف میدهم که نه. به دروغ و اتهام متوسل نمیشوم و سهوالقلم را بُل نمیگیرم و به نفع خود مصادره نمیکنم. نیازی نیست. آقای دکتر، شما ابلهانه بی منظور نوشته اید، زیر تأثیر «موسی و شبان». آن گاوچران نادان اگر میدانست یک روز، مرجع تقلید ادبی سردبیر «فصلنامه شهریور» میشود، دیگر آن خدا را چاکر نمیشد! آقای دکتر منبع الهام شما در ارتباط دادن من با مجاهدین چه بوده؟ ..... میدانم: یک ویدئو از مراسم یادبود دوست دیرینم خانم مرضیه، که مجاهدین در پاریس برگزار کردند. پانزده شانزده سال پیش بود. همرا ه با جانان نوه آن زنده یاد رفتیم، خانم مریم رجوی و دیگران را دیدم. حرف هم در مجلس زدم، از مجاهدین هم تشکر کردم که هنرمند بزرگ کشورمان را تحویل گرفتند. بعد هم گزارشش را در اینترنت نوشتم. خب که چی؟ من همچنین در مراسم یادبود آقای شجاع الین شفا رئیس «کتابخانه ملی پهلوی» شرکت کردم، به دعوت آقای داریوش شفا، باز در پاریس. با خانم شهبانو هم صحبت کردم و چند دقیقه هم درباره آن زنده یاد حرف زدم، - عکس ها در اینترنت ـ خب که چی؟ ...... نصف رزق و روزی ام را شهبانو میدهد؟! یک مدرک دیگر: یک عکس هم دارید و دست به دست میکنید که من چند سال پیش در یک شب بارانی لندن به اعتصاب غذای مجاهدین روبروی سفارت آمریکا سر زدم، که بقال سر کوچه مان (ببخشید، مدیر سوپر مارکت محل!) خواهش کرده بود، خودش هم جزو اعتصابیون بود. مورد اعتراض و اعتصاب – به یادم نیست – اما قطعاً به پسندم بوده، که حمایت کرده ام. خُب. آقای دکتر! من هرگز هیچ رمز و راز شخصی و فردی و پنهانی، بده و بستانی، مالی و غیر مالی، به هیچ معنی، بی هیچ ترفند کلامی، با مجاهدین و هر جریان وابسته با آنها نداشته و ندارم. حالا یک چیز مهم آقای دکتر بنائي، ببخشیدها، اهانت نباشد، من آنچه را اینجا در باره رابطه ام با مجاهدین نوشتم، به قید و شرط شرف نوشتم. یعنی صحت و درستی و حقیقت و تمام حقیقت و نه چیزی جز حقیقت همین است و شرافتم ضامن آن است. آیا شما هم به شرط «شرف» شعرتان را نوشتید؟ ..... هان اقای دکتر؟ .... می بخشیدها. و یک چیز دیگر آقای دکتر! آیا شما هم جزئیات پیوستن خود به سازمان مجاهدین، اقدامات و خوشخدمتی های خود در دوران چهار پنج ساله، عملیات مسلحانه و شرح بیرون شدن از مجاهدین را به صداقت و صراحت شرح داده اید یا با دو سطر کلی گوئي سر و ته اش را بهم آورده اید؟ خُب. برسیم به دنباله شعر: از عراق آنگه که تریاکی رسد - نوبت رندی و بی‌باکی رسد سرخوش از دود و دم تریاک ناب - می‌کنی یادی ز ایام شباب راستی؟ از این خبرها بوده در تشکیلات مجاهدین آقای دکتر؟ شما خبر دارید؟ اگر بوده که لابد دست شما هم توی کار بوده. یک سازمانی که قاچاق تریاک بکند که همه اعضایش خبردار نمیشوند که..... همان میلیشاهای تازه کار و جان بر کف را اجیر میکنند. بهرحال راست یا دروغ، همین که به بهانه من، مجاهدین را به تریاک ربط میدهید، از آینده نگری شما خبر میدهد. – یک تیر و دو نشان - افتادن رژیم که عجالتاً مسلم نیست، اما دستخوش دادنش به ضایع کنندگان مجاهدین مسلّم است. لابد فکر کرده اید اگر رژیم اسلامی دوام بیاورد و آبی از سامانه گرم نشود، چشمه های آب گرم در ایران فراوان است! آقای دکتر، صبر کنید ببینم: بار قبل که دیدم با نام خودتان به من فحش دادید، (چند بار دیگر این کار را با اسم خود یا نام جعلی کرده باشید، خبر ندارم. )، ۱۳ ژانویه گذشته بود: «هرچقدر قیمت تریاک بالاتر می ره، این دلقک پیزوری دوزاری تر می شه!». این عبارت اگرچه ظاهرش اهانت و فحاشی به من است، اما معنی درستی ندارد. ناسلامتی شما نویسنده اید. من شک کردم که این از شما باشد. شبیه پیام های رمزی است که گروه های قاچاقچی و تبهکار در رسانه ها برای اعضای پراکنده منتشر میکند. - در غرب سابقه ای طولانی دارد. – گمان کردم که ةوئیتر شما توسط فروشندگان و دیلرهای مواد مخدر هک شده باشد.- میدانیم که پیام های توئیتر درجا از فارسی به انگلیسی برمیگردد - برای اطمینان، عکس و لینکش را گرفتم و از دوست نازنین سالیانم در لندن پرس و جو کردم. آن گرامی بانو که با شما تماس دارد راست آزمائي کرد و ازتان بپرسد. به یادتان که هست؟ تأئيدیه آمد و شک رفت امّا معما حل نشد. آیا قیمت تریاک بالا رفته بود و شما باید سربسته به آگاهی خودی ها میرساندید؟ چه شده بود که میان دعوا نرخ تریاک تعیین میکردید؟ آیا شما زیر پوشش هتاکی به من، کُد فرستاده بودید برای همدستانتان؟ ..... آیا این بیت از شعر هم؟ تریاک از عراق؟. ..... من اینجا شده ام فرستنده پیام های شما؟ نه. ابدا. این چیزها از شما و امثال شما بعید است؟ – البته مبارزه خرج دارد و هدف، وسیله را توجیه میکند.- آنچه بیشتر مرا ظنین میکند خبر دستگیری یک سلطنت طلب دیگر بود با ۲۳ میلیون دلار کوکائین! او هم مثل شما «سرباز اعلیحضرت» بود که با کامیون در مرز کانادا دستگیر شده بود. مهندس کامبیز کاراندیش با شعارهای «ما سرباز اعلیحضرت هستیم» و «چه فرمان یزدان چه فرمان شاه» در پروفایلش. او هم مثل شما آتشش تند بود. یک توئیتش: «دلم میخواهد هرچی ضد پهلوی را چر بدم.» - (میخواسته جر بدهد با دو تا نقطه اضافی!) به این آقای مهندس تا پیش از اعلام خبر توسط پلیس کانادا، هیچکس گمان بد نمی برد و مثل شما آسوده مشغول سلطنت طلبی خویش بود! برسیم به بیت آخر: چونکه نان در خون نیکان می‌زنی – آن نواله نوش جانت ای دنی! نواله ها البته این روزها شکل «فاند» پیدا کرده که أمثال شما بقاپید و بخورید و قوت بگیرید تا با تمام قوا در برابر والدین دختربچه های میناب بایستید و بگوئید بیخود روز شنبه بچه هایتان را فرستادید مدرسه! پایان شعر پایان شعری که بیت بیت اش «اتهام» بود. در تضاد با قوانین مدنی و آزادی بیان. شما میتوانید هرچه دوست دارید به من فحش بدهید امّا تهمت زدن مقوله دیگری است اقای دکتر. به آن هم میرسم. راستی آقای دکتر، عکس شما را که در پروفایل دیدم سه تار به بغل، فکر کردم چه خوب است این شعر را خودتان دکلمه کنید و زیرش دیلینگ دیلینگی بزنید. در راستای مبارزه مفید است. *** حالا یک سوال فنّی آقای سردبیر. تا یاد بگیرم. این را در کجای یک مجله میتوان گذاشت؟ سرمقاله است؟ نقد است؟ بررسی است؟ توضیح است؟ تکذیب است؟ صفحه شعر؟ یا تراوشات مغز یک سردبیر؟ بعد از نوشتنش خسته شدید استراحت کردید و فرصت نکردید یکبار آن را بخوانید؟ براستی من کجا به طایفه شما توهینی کرده ام؟، ناروائی نوشته ام؟ شایعه ای ساخته ام یا به شایعه ای پرداخته ام؟ که این شعر جوابم باشد؟ این شاهکار ادبی در جواب کدام دوبیتی یا رباعی من است؟ به قول شاملو: «به راستی، صِلت کدام قصیده ای- ای غزل؟». این را مثلا به حساب مبارزه برای به سلطنت رساندن شاهزاده میگذارید؟ به دوران گذار مربوط است؟ خوشخدمتی برای سامانه؟ تقرب به درگاه؟ گسترش دموکراسی؟ سرمشق آزادی بیان؟ خفه کردن یک صدای مخالف؟ سرمایه گذاری برای آینده؟ معاونت وزیر بهداری در ایران؟ کارمندی سفارت شاهنشاهی در إسرائيل؟ اگر نه، برای چی؟ بهرحال یک شعر طلب شما از من با عنوان «مَلقک»‌ که کوتاه شده «مچل دلقک» است. در مورد تنها شما نیست بلکه بازگو کننده أحوال نوع شماست در مقطعی که خر داغ میکردند و شما بوی کباب به مشامتان میرسید. راستی در آن أوضاع آشفته وطن استعداد شاعری تان برای موضوع دیگری شکوفا نشد؟ اعدام ها؟، جنایت ها؟، ویرانی ها، اهمیت بیشتری نداشت؟ مدهوش از بوی کباب بودید؟ چرا مرا به باد توهین و ناسزا گرفتید؟ مگر من چکاره ام؟ چه قدرتی دارم؟ شما که سامانه دارید، کیو.آر.کُد دارید، گارد جاویدان دارید، اینهمه سردار سپاه به شما پیوسته، ترامپ و ممسنی پشت سرتان، نتن یاهو بالاسرتان، در روزگاری که پرچم شیر و خورشیدتان معجزه میکند، (به شیشه رستوران که میزنند، از شکسته شدن شیشه جلو میگیرد!) ......این خشم و عصبانیت برای چیست؟ از چه وحشت دارید؟ از یک دوبیتی؟ از یک رباعی؟ مگر من مدّعی تاج و تختم؟ مگر قشون دارم؟ به قول خودتان من دوزاری (چارزاری، چون دوبار نوشتید) و پیزوری مضاعف (این هم دوبار) چه مشکلی برایتان هستم؟ چرا حالت حمله دارید؟ چرا جر داده اید واژه ها را؟ آرام باشید. وقت تلف نکنید. سعی کنید حکومت اسلامی را براندازید. برانداختن من که کاری ندارد، من برافتاده خدائی ام. قدرتی هم ندارم. من خودم برای ساقط کردن این رژیم لعنتی، نزدیک به پنجاه سال نوشتم و سرودم و نشریه درآوردم، هنوز موفق نشده ام!! تازه یک ترور شدن هم به آنها بدهکار شدم!* البته این شعری که برای من نوشته اید خیلی حکومت را خوشحال میکند. ممکن أست مریض بواسیری درجه یک برایتان بفرستند. اما شما وقت تلف من نکنید. تازه نفس در ساقط کردن رژیم نکبتی بکوشید. جدی باشید آقای دکتر. مچل نباشید. حرمت شاهزاده با شما متولیان سامانه است. رابطه شما ها با سامانه مثل رابطه ظروف مرتبطه در فیزیک است. ( ظرف هائی که بهم وصلند، آب در آنها در سطح برابر قرار میگیرد.) رفتار و گفتارتان بی پژواک نمی ماند. اگر شماها از اینطرف اینقدر فحاش و بددهن و انگشت رسان و هرزه و جر دهنده نباشید و از بیضه های مسعود رجوی آویزان نشوید، از آنطرف دوتا کمدین روسی نمیتوانند شاهزاده تان را دست بیندازند. «این جهان کوه است و فعل ما ندا» **** بحث تلخ و شیرین تریاک تلخ! آقای دکتر، تکلیف رابطه شما با تریاک که معلوم نشد. اما درباره من: همسنگران شما در مبارزه چنان در رابطه من با تریاک از روی دست همدیگر رونویس میکنند و کامنت مینویسند که انگار الساعه لوله آزمایش به دست از لابراتوار دارند میآیند. نمیدانم «سمپل» از کجا میآورند! باز هم اگر دیگران این چیزها را می نویسند، از شما بعید است آقای دکتر. آنها نادان، شما چرا؟ نه من هرگز شما را دیده ام، نه هیچوقت فرستاده متان تریاک برای من تهیه کنید. پس چه میگوئید؟ شما که ناسلامتی پزشک تشریف دارید میدانید که اینجور موردها تکلیفش فقط و فقط در آزمایشگاه روشن میشود. چرا همدهان ابلهان میشوید؟ بی محاکمه میتوانید اعدام کنید اما بدون آزمایش نمیتوان اعلام کرد. جناب آقای بنائي معمولاً پزشکان حافظ اسرارند، اما شما که پزشک هوچی اسرار هستید، کاش میشد آزمایشی بکنید و فتوائی بدهید که تا همیشه تکلیف کامنت کپی کن های مدعی با من معلوم شود. من حاضرم «ایثارگرانه» در این مورد با شما همکاری کنم آقای دکتر، به شرط آنکه شما ضامن معتبر معرفی کنید. *** ختم کلام: «هندویی نفط ‌‌اندازی همی‌ آموخت. حکیمی گفت تو را که خانه نیئن است، بازی نه این است.» «تا ندانی که سخن عین صواب است مگوی» «وآنچه دانی که نه نیکوش جواب است مگوی» گلستان سعدی – باب هفتم – در تآثیر تربیت! ----------------------------------- * آقای ابوالقاسم مصباحی سرپرست امنیتی رژیم در اروپا، توسط آقای بنی صدر به دادگاه میکونوس معرفی شد تا بر جنایات رژیم اسلامی شهادت بدهد. مصباحی گفت که در یک مورد دستخط خمینی در مورد ترور هادی خرسندی را برای رهبر تروریست های مراکشی – یحیی گواسمی و همدستانش – ترجمه کرده و شبانه به پلیس انگلستان خبر داده است. پلیس من و خانواده را از لندن خارج کرد. – سال ۱۹۸۴ بود گمانم - دم همه شان گرم. کتاب «هنوز در برلن قاضی هست» از صفحه ۱۲۹