ดาวพลูโตในจักรวาลของNP

ตกตะกอนได้ว่า พอศิลปินถอดหัวโขนออก เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง บางครั้งก็ยังเป็น “เด็กคนหนึ่ง” ที่ต้องโตเร็วเกินวัยจากภาระหน้าที่ ความคาดหวังและสายตาของผู้คนมากมาย เขามีจังหวะชีวิตของตัวเองและขีดจำกัด บางทีก็ถูกเร่งให้โต โดยที่ยังไม่มีโอกาสค่อย ๆ เติบโตเหมือนคนทั่วไป อย่างที่ศิลปินเคยบอกไว้ การที่เราอยู่ตรงนี้นอกจากเป็นนักซัพพอร์ตความฝันของศิลปิน ยังอยากให้พื้นที่ของแฟนคลับเป็นมุมเล็ก ๆ ที่เขาได้วางตัวเองลงได้อย่างสบายใจ โดยไม่ต้องแบกอะไรไว้ตลอดเวลา มีแต่ความปรารถนาดี โดยไม่เปลี่ยนเป็นความคาดหวัง เคารพทุกการตัดสินใจ รักศิลปินแต่ก็ไม่ลืมที่จะรักตัวเอง รักศิลปินอย่างอ่อนโยนพอที่จะไม่เผลอทำร้ายโดยไม่ตั้งใจ แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วที่จะสามารถเป็นคนแปลกหน้าที่ใจดีในความทรงจำของศิลปิน เพราะเราเลือกได้ว่าจะเป็นแฟนคลับในรูปแบบไหน :)