y.a

برای من هنوز این معما، حل‌نشده، باقی مانده که چطور حتا یک نفر از هواداران پهلوی وجود نداشت که کمی الفبای سیاست بداند و بفهمد که او مطلقا توان ذهنی برای درک پیچیدگی‌های سیاست را ندارد، او را می‌توان به سادگی به بازی گرفت، نمی‌توان روی او حساب کرد، و قاعدتا طبق تجربه‌های مکرر گذشته ـ ـ هر پروژه سیاسی که او در آن نقش داشته باشد، شکست می‌خورد. سیاست‌مداران اروپا ــ و همچنین آمریکا ــ یا هر کسی که به پختگی سیاسی رسیده باشد، با چند دقیقه دیدن او یا شنیدن چند جمله از حرف‌هایش، متوجه می‌شوند که با یک دلقک شارلاتان و درعین حال کم‌هوش طرف هستند؛ به همین جهت از او دوری می‌کنند. در عجبم چطور حتا یک نفر از طرفداران تحصیل‌کرده او تا بحال متوجه نشده که این آدم از یک عروسک خیمه‌شب‌بازی فراتر نمی‌رود؟ دلقک نوکرصفتی که اکنون هم خودش شکست خورده و هم اربابش، و هم دست‌اش به خون مردم آلوده است.

برای یه تهاجم به شخص انقدر نگران هستید و حق‌تان است، اما صحبت یک کشور و یک ملت که می‌شود راه‌حل‌تان بمباران است که بمب‌ها می‌ریزند و شاهان و شاهین و مهدیسا و الهام و هلما و کودکان میناب و شهروندان بی‌گناه را می‌کشند. بذارید این انسان‌دوستی انتخابی شما را باور نکنیم.

سوال اینجاست: تو که ادعا کردی نیروی سرکوب فروریخته و مردم برن مراکز رو بگیرن هم میدونستی چه بهایی قراره پرداخته شه یا نه؟ تو که ادعا کردی ۵۰ هزار (و بعدا گفتی ۱۵۰ هزار) نیروی ریزشی داری میدونستی مشتی اراجیف داری میگی یا نمیدونستی سرکارت گذاشتن و باز فراخوان دادی؟ تو که ادعا کردی با هزاران استارلینگ ارتباط مردم قطع نخواهد شد، میدونستی در ۱۸ و ۱۹ دی کشتار صورت گرفته و باز فراخوان دادی یا نه؟ مردم بهای رویافروشی تو رو دادند چون فکر میکردند اینبار فرق میکنه!

یک نوشته‌ی طولانی و نالازم دیگر. ممکن است بعضی‌ها بعد از خواندنش بلاکم کنند. چه بهتر، خوشا باغی که شغال از آن قهر کند. . در جنگ هشت‌ساله خیلی از شهرها کاملاً ویران و با خاک یکسان شدند، مثل قصرشیرین؛ خیلی از شهرها اشغال شدند، مثل خرمشهر؛ و خیلی از شهرها در تمام هشت سال روز و شب آماج حمله‌های بی‌شمار بودند مثل دزفول؛ اما آن چه با حمله‌ی شیمیایی بر مردم رفت، نام #سردشت را تا ابد با ظلم و جنایت علیه بشریت به صفحه‌های تاریخ سنجاق کرد. آن روزها در غیاب شبکه‌های ماهواره‌ای و از آن مهم‌تر اینترنت، همه‌ی مردم ایران از حزب‌اللهی تا شاه‌دوست، از چپ گرفته تا راست، این جنایت‌ها را محکوم می‌کردند. چه بسا مخالفان و مبارزان علیه حکومت بیشتر. چرا که پای ایران در وسط بود. همان روزها اگر از جنایت صدام در سردشت می‌گفتی، یا وقتی از تجاوز سربازانش به ۴۵ زن و دختر در یکی از شهرهای مرزی خونت به جوش می‌آمد و فریاد می‌زدی، هیچ ننه قمری نه در کوچه و خیابان و نه در صدای آمریکا و بی‌یی‌سی و … پیدا نمی‌شد که بگوید، پس اعدام ۶۷ چی؟ پس سرکوب ترکمن‌ها چی؟ پس کشتار کردها و عرب‌های خوزستان چی؟ پس شکنجه و زندانی‌های سیاسی‌ چی؟ پس کوفت چی، پس زهرمار چی؟ جنایت، جنایت بود و با همه‌ی اختلاف‌تظرهای سیاسی، گروکشی‌های کاسب‌کارانه‌ی رسوا هنوز باب نشده بود. حالا، بعد از سردشت #میناب هم صفحه‌ی دیگری از این فصل تاریک و‌ غمبار تاریخ را به خود اختصاص داده. اما مظلوم‌تر از قبلی. چرا که حالا مارشال‌های فکل کراواتی و سرخاب سفیداب مالیده‌ی مشغول در شبکه‌های مسموم تلویزیونی و پیاده‌نظام‌ها و چریک‌های زیر پتویی‌شان چنان فضا را مسموم و مردم را به هم‌بدبین کرده‌اند که تا از میناب بگویی، دهان‌های وقاحت به خروش می‌آیند که: «بلندگوی حکومت شده‌ای» و یا به یاوه می‌جنبند که: «خون شور شده‌ای»، و ترجیع‌بند همه‌‌ی اعتراض‌هاشان هم: «پس کشته شده‌های دی ماه چه؟» و شغال‌های بی‌دست‌وپای نر و‌ماده، از استرالیا تا همین ایران خودمان و‌ برو تا آمریکا که جز حواله کردن آلت‌های جنسی نرینه‌‌ چیزی در چنته ندارند، با زوزه‌‌های گوش‌آزارشان لجن‌پراکنی می‌کنند و با آلودن فضا آدم‌ها را برای گفتن از جنایتی که بر میناب رفت به سکوت می‌کشانند و از حجم وقاحت و کثافتی که از وجودشان می‌جوشد و می‌پاشد و به همه جا‌ شتک می‌زند، عده‌ای لال می‌شوند، عده‌ای به لکنت می‌افتند و عده‌ای دیگر حساب‌وکتاب می‌کنند و همین که می‌خواهند چیزکی بگویند، به جملات آبکی‌شان با قیدهای امّا و اگر و ولی و آیا آب بیشتری اضافه می‌کنند و همگی آسته می‌آیند و آسته می‌روند، مبادا که خواب دیو آشفته و خاطر ارباب آشفته شود و‌ ملیجکان وحشی‌اش شاخشان بزند. سرمان را بالا بگیریم و از جنایت علیه بشریت در میناب بدون اندکی ترس حرف بزنیم. ما به‌خاطر محکوم کردن هیچ جنایتی به هیچ کسی توضیحی بدهکار نیستیم. من بارها در حد جرأت و‌جسارت نیم‌بندم از ظلم و ستمی که نظام حاکم بر مردم روا داشته گفته‌ام. از دی‌ماه ۴۰۴ تا جنبش مهسا، از هواپیمای اوکراینی تا قتل‌های رنجیره‌ای و … اما دیگر نمی‌خواهم وارد بازی کثیف آنانی بشوم که تا از جنایتی حرف می‌زنی، انگار برای اثبات برادری بهشان بدهکاری که در مورد همه‌ی جنایت‌های پیشین در طول تاریخ و‌ عرض جغرافیا هم اعلام موضع کنی. و اگر چنین نکنی باید پذیرای آلت‌های (در خیال خام خود) برافراشته‌(ی گاه نداشته)شان باشی. کودک، سمبل و امید آینده است و کشتن کودکان به هر شکل و بهانه و توسط هر کسی مصداق کشتن آینده‌ی یک کشور است. از این رهگذر، کشته شدن کودکان میناب لکه و داغ ننگ همیشگی بر پیشانی منادیان آینده‌ی آزاد برای ایران خواهد بود. و عاملان و حامیان این جنایت اگر عذرخواهی و هم‌دردی نکنند، همان بهتر که تا ابد سر در خشتک خفقان فرو‌ببرند.

فرض کنیم جنگ شد و حکومت ساقط شد. بیایید واقع‌بین باشیم؛ کشوری که میلیاردها دلار هزینه جنگ کرده، به راحتی میدان را رها نمی‌کند. آمریکا آنقدر احمق نیست که اجازه دهد چند سال بعد، حکومتی ( ولو در ساختار دموکراتیک) با همان ایدئولوژی و همان تهدیدها علیه منافعش و امنیت اسرائیل سر برآورد. ( ولو این احتمال به هر شکلی کم باشد که نیست ) آن‌ها در جنگ ۱۲ روزه دیدند که مردم بر اساس الگوریتم‌های اینستاگرام و توییتر رفتار نکردند. پس آمریکا چه خواهد کرد؟ ۱. تضعیف زیرساختی هدایت‌شده: منظور فقط انهدام موشک‌ها نیست؛ بلکه هدف قرار دادن هر آن چیزی است که به ایران توانِ برخاستن و جان گرفتن می‌دهد. تخریب شریان‌های اقتصادی، صنایع مادر و زیرساخت‌های انرژی به شکلی که کشور تا ۵۰ سال آینده صرفاً درگیر بقا باشد، نه قدرت‌نمایی آن‌ها ایران را به یک جزیره ثباتِ ضعیف تبدیل می‌کنند که پولش فقط کفافِ نانِ مردمش را بدهد، نه حمایت از نیروهای منطقه‌ای و تهدید اسراییل. ۲. مدیریت از طریق تجزیه (بالکانیزه کردن): اگر ایرانِ یکپارچه همیشه پتانسیل تهدید داشته باشد، پس تجزیه آن به تکه‌های کوچک‌تر، بهترین راه برای خنثی‌سازی دائمی است. ایرانی که درگیر تنش‌های مرزی و داخلیِ خودساخته باشد، دیگر زمانی برای فکر کردن به اسرائیل نخواهد داشت. خلاصه اگر آمریکا بعد از جنگ ما را رها نمی‌کند .‌ آن‌ها برای خنثی‌کردن منبع تهدید می آیند . تهدید هم با آمدن پهلوی یا جمهوری دموکراتیک خنثی نمی‌شود. امریکا هم منتظر نمی‌ماند مردم ایران با مدیریت فضای مجازی و فرهنگ سازی عوض شوند و حکومت را تحت تأثیر قرار دهند. اگر می‌توانست بعد از ۲۰ سال‌، افغانستان طالبان را با آغوش باز نمی‌پذیرفت.‌ تجربه اش را تکرار نمیکند. #تفکرات_عصرانه

از امید متنفرم، از درست می‌شه متنفرم، از آینده متنفرم، حتی کلمات هم برام غرق نفرتن. هیچ چیز جالبی وجود نداره، همه‌چیز غرق نفرته.

بچه‌ها من دیگه کاملا از همه‌چی ناامیدم. از ایران، از آینده‌ی شغلی و وضعیت مالی، از لاولایفم، از زندگی.

ما را هیچگاه همرنگ جماعت نمی‌بینی آموخته ایم در اصل خود باشیم نه تشبیه دیگران

هنوز چیزی برای نجات‌دادن هست اثر لوکا پونزاتو. There's still something to save by Luca ponsato.

برای همه‌ی کسانی که رنج می‌کشند اثر لوکا پونزاتو. For all who are suffering by Luca ponsato.

@sheidaei72 والا من در همین حد میتونستم کمک کنم

@yasi1997a چه کارش بکنیم؟ اسمش خیلی مهم نیست :))

نمی‌دونم این چه مرض روانی‌اییه که وقتی باید چیزی بنویسم، به‌ معنای واقعی کلمه، جون می‌کنم تا شروعش کنم. وقت می‌کشم و می‌کشم و می‌کشم‌ به انحاء مختلف تا سراغش نرم!

هیچ وزنه‌ای سنگین‌تر از بلند‌ کردن خودت تو روزهای نا امیدی نیست.

«أيتها اللحظات السعيدة التي لم تأت بعد، هل لك أن تسلكي دربا مختصرا، قبل أن تشيخ قلوبنا.» ای لحظات شادی که هنوز از راه نرسیده‌ای، مسیر میان‌بری را در پیش می‌گیری؟ پیش از آن‌که قلب‌هایمان پیر شود. - نزار قبانی.

جدا حیف بودیم عزیزم تلاشگر بودیم، شجاع، جسور، پر از رویا، آرزومند، امیدوار و ... زیبا بودیم عزیزم و جوانی ما مفت چنگ این‌ها شد.

عشق، چیزی نیست که من دنبالش باشم، اما اگر قرار باشد عاشق شوم، باید ارزشش را داشته باشد؛ باید کسی باشد که بتواند تاریکیِ من را در آغوش بگیرد. سایه‌های میانِ ما تریشا لونسلر

جناب بحرینی خیلی وقت پیش دردِ ما رو تبدیل به کلمه کرد وقتی نوشت: "مسئله این است که جغرافیا زورش زیاد است و من خسته ام".

+خوبی؟ -خوبم، دارم چای می‌خورم.

مسأله‌ی اصلی، ایران است. جان مردم ایران، یک‌پارچگی سرزمین ایران، آینده‌ی کودکان ایران.

@AghaaRza اونموقع تويتتر و اينا نبود مغزشون راحت بود فكر كنم