Yegane

توییتر باعث شده فکر کنین تو هر موضوعی حق نظر دادن دارین و این اصلا خوب نیست، مخصوصا برای خودتون؛ چون اون بیرون تو دنیای واقعی وقتی پاتون رو از گلیمتون درازتر کنین و راجع به چیزی که نه علمش رو دارین، نه بهتون ربطی داره و نه ازتون راجع بهش سوال کردن، نظر بدین، میرینن به کل هیکلتون.

@STvayam مثلا من با این توییت زار زار گریه کردم:")) امیدوارم همیشه سلامت باشن🥹

۶ سال میشد که بابا پارکینسون داشت هفته پیش عمل کرد و لرزشش قطع شد. توی این ۶ سال هیچوقت شبا راحت نمیخوابید هربار میرفتم تو هال میدیدم اونجاست و بیداره الان چند روزه که صدای خر و پفش میاد تو اتاق و بنظرم جزو لذت‌بخش ترین صداهاست:)

من چرا از این لوپ تکراری آدم درست در زمان اشتباه خارج نمیشم؟

@giginhastam همسر نمونه هستی شما

@yeganevr امممم اگه زنم بخواد و زندگی اوکی باشه چرا که نه ...

چیزی که تا ۴ سال دیگه میخوام به جز قسمت نی نی

لباس مناسب محل کار

آدما واقعا عجیبن. تولد امسالم رو یه کسایی تبریک گفتن که فکر نمی‌کردم حتی شماره‌مو داشته باشن و یه کسایی هم تبریک نگفتن که فکر نمی‌کردم حتی یه ساعت تاخیر داشته باشن.

اینقد طولانی اینترنت نداشتم طرز استفادش یادم رفته.

هیچ‌چیز عادی‌ای وجود نداره، این غم هیچ‌جوره عادی نمی‌شه و هر لحظه با ماست. اگر سرکار میریم، اگر دانشگاه میریم اگه با دوستامون میریم بیرون و وقت می‌گذرونیم حتی اون زمانایی که داریم می‌خندیم، هرلحظه‌اش این غم و خشم با ماست.

چهل روز است که من در عجبم که چطور خاک ایران از شدت خون نلرزید. چطور اسمان به زمین نیامد. چطور عقربه های ساعت متوقف نشدند. چهل روز است که دیگر معنای زندگی را نمیفهمم. من چهل روز با تمام وجودم کل دنیا را نفرین کردم...

چقد ما ملت شریفی بودیم و چقد شما مادرجنده هستید که این قلب‌های مهربونو به رگبار بستید.

اگر اتفاق خوبی نیوفته، از خیر اینکه شاید دیگه یه روز بهتری بیاد می‌گذرم، دست از امیدوار بودن برمیدارم و می‌پذیرم که یک زندگی داشتم و اونم این‌شکلی شد. بالاخره دنیا که عدالت نداره و نمیشد که همه خوشبخت باشن. اونی که باید تو سیاهی میموند نوبتش برای ما بود. اشکال نداره دیگه. حیف.

حالم از اینکه باید تو این شرایط برم سر کار، درس بخونم، برم دانشگاه امتحان بدم و در کل «به زندگی ادامه بدم» بهم می‌خوره.

هیچ کلمه‌ای وجود نداره که بتونه وضعیت فروپاشیده و داغونی که این روزا دارم رو توصیف کنه. ادبیات فارسی به این عظمت دربرابر توصیف این همه درموندگی و غم کم میاره.

«آیا بهتر نبود که می‌رفتم و در قبرِ خود می‌خوابیدم و می‌گذاشتم رویم خاک بریزند؟ آن‌وقت بدون وحشت از خدا می‌پرسیدم که آیا واقعا خیال می‌کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌اند که بتوانند این‌همه درد و رنج را تاب بیاورند؟»

تا اطلاع ثانوى تحمل ادم هايى كه غم ما غمشون نیست رو ندارم.

امروز ۱۷ دی سالروز قتل برادرم سید محمد حسینی و فردا ۱۸ دی، سالروز شلیک به هواپیمای اوکراینیه. دو اتفاقی که بعد از هر یک از اون‌ها، ما به آدم‌های سابق تبدیل نشدیم.

زیادی دارم امیدوار میشم. اگه این سری هم نشه دیگه جدی افسردگی میگیرم میرم یه بلایی سر خودم میارم

تجربه ۹۸ و ۴۰۱ به من نشون داد زیاد استوری گذاشتن و توییت زدن باعث توهم میشه که انگار خیلی تلاش خاصی برای آزادی کردیم در حالی که این کارا فایده خاصی نداره، این آخر هفته بهترین فرصته که دشمن حضورمون رو احساس کنه.

در تاریخ ایران ثبت کنید: نسل شریفی که نداشت، اما حاضر نشد برنج رایگان را به خانه ببرد؛ و نسل ۵۷ که داشت، اما باز هم به طمع اتوبوس مجانی شورش کرد.

خیلی غم انگیزه وقتی میدونی تمام این تقلاها؛نه برای یک زندگی مرفه بلکه فقط برای یک زندگی عادیه.‌‌‌...