Yusuf ŞAŞMAZ

İçimdeki seni iyileştirdim, alabilirsin.

Şimdi kendimle konuşuyorum, sıra sana da gelecek!..

Belki sadece, yüreğimin beynimle kavga edesi vardı, sen araya girdin, kim bilir?..

Hiçbir şey anlamıyorsun, sevilmediğini anlayıncaya kadar.

Kafamın içinde köpük partisi veriyorlar, köpüğü ben sıkıyorum. #karamizah

Ne kadar muazzam bir şey hiçlik?..

Anlaşılması zor: Seni, senden korumak gibi yüce bir gayem var; yoksa aşka kimin gücü yetmiş?..

Duyguların benimle bağdaşmayabilir, içimdeki senin de sana benzeyen bir yanı kalmadı zaten.

Hayallerimden ittiğinde, son gördüğüm yüzün kalacaktı aklımda, bilmiyor olamazsın!.. Derinleştin, gerçekleştim: Hüzün. Yeter artık, çek çıkar yolladığın gibi hayat denen boşluğumdan!

Kalbimden bildiriyorum, çok sayıda ölü ve yaralı var. #karamizah

Onca şey yazılır, çizilir, onca şey söylenir; hükmü var mıdır ki “Kahvaltı yap, kendine vakit ayır, üzerini ört,” kadar?..

Sen böyle uğraşlara girme, beni zaten Allah yeterince sınıyor!

“Ani oldu, çok şaşırdım,” dedi; istese, soyadımı seve seve verirdim!..

Her şeye rağmen insanları sevmeye çalışın, çalışmak iyidir.

Sana rağmen, seni yaşarken bile zorsunmadım. Anlat hele, bileyim; daha dik nasıl durur insan?..

Nasıl ayakta kalır, insan; gamzelerini geçsem, gözlerinin çukuru var?..

“Kabullenmekten” geliyorum; kırılmak, incinmek olayın özünde var elbet. Lakin hangi parça nereye ait, o çok yoruyor insanı?..

Henüz o evreye gelemedim: “Özlemenden” çok “Bugün nasıl, iyi mi,” kargaşasındayım?..

Lütfeden gelsin, buyursun; “kayıp ve kazanç,” kumar oynayanların işidir!..

Sizin tahammül sınırlarınız güzellikle değil öfkeyle, zorbalıkla çizilmiş; kendi kendime konuşuyorum, o bile zorunuza gidiyor!..