YУ_Tт😍💙❤️💚💛💜🍊🥰🍀🎣🌊

またね　🥺

#ChengYixCondeNastTravelerChina นิตยสาร Condé Nast Traveler China (5/2026) ปกทีเซอร์: weibo.com/2519542552/529… ​ ปกนิตยสาร: weibo.com/2519542552/529… ​รูปในเล่ม: weibo.com/2519542552/529… ​คลิปปก1: weibo.com/2519542552/529… ​คลิปปก2: weibo.com/2519542552/529… #เฉิงอี้ #บันทึกเบบี้

♦️ (ซับไทย) 悦游中国 (Condé Nast Traveler China) ข้ามสายน้ำแล้วไหลสู่ทะเล จากฝั่งนี้ไปยังอีกฝั่งหนึ่ง #เฉิงอี้ จินตนาการว่าตัวเองคือเรือลำหนึ่ง ล่องผ่านภูเขาสูง ผ่านหุบเขา ข้ามที่ราบ ข้ามแม่น้ำแล้วออกสู่ทะเล จากฝั่งนี้ไปยังอีกฟากฝั่ง วันนี้ ทั้งสายน้ำอันไกลโพ้นและเด็กหนุ่ม ต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางของตนเองแล้ว ส่วนเรือลำนั้นท้ายที่สุดจะล่องไปถึงที่ใด เฉิงอี้เองก็ไม่รู้ และดูเหมือนไม่จำเป็นต้องรู้เช่นกัน เพียงปล่อยใจควบม้าชมบุปผา ขับขานไปพร้อมกับการเดินทางก็พอ 🎋 xhslink.com/o/8lrtOId0sjN #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

🫷ขอให้ทุกงานอยู่ในความสงบ🫸 ___________________ #กว่าจะถึงออฟฟิศ

Fushiqi 😂 #ChengYi

●嵐 ARASHI ORIGINAL GOODS(ぬいぐるみ) ファミクラストア(オンライン)にて、販売を開始しております。 ※店舗販売はございません。

เตรียมบอกลา "มิจฉาชีพ" สายยิงแอด? . "#มาตรการป้องกันอาชญากรรมทางเทคโนโลยี (ฉบับที่ 2)" ที่จะมาควบคุมแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย ที่เพิ่งประกาศออกมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2569 นี้ครับ โดยคณะกรรมการธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (คธอ.) . เห็นได้เลยว่ารอบนี้เขา "เอาจริง" ในการสกัดต้นตอของปัญหามิจฉาชีพที่ลงโฆษณาหลอกลวงคนทางออนไลน์ครับ . สรุป 3 #ประเด็นหลักที่คนทำออนไลน์ต้องรู้: . 1. ต้องยืนยันตัวตนก่อนยิง Ads: ต่อไปนี้ใครจะลงโฆษณาผ่านโซเชียลมีเดียในไทยแล้วมีการเก็บเงิน แพลตฟอร์ม "ต้อง" ให้เรายืนยันตัวตน (KYC) ก่อนเสมอ ยกเว้นว่าเคยยืนยันไปแล้วไม่เกิน 1 ปีครับ . 2. วิธียืนยันตัวตน: ทำได้ 2 แบบ คือ สแกนหน้าคู่กับบัตรประชาชน (Face Recognition) หรือใช้ระบบ Digital ID ที่ได้รับรองครับ . 3. เก็บข้อมูลยาว 90 วัน: แพลตฟอร์มต้องเก็บข้อมูลผู้ลงโฆษณา รวมถึง "คนจ่ายเงินแทน" ไว้ไม่น้อยกว่า 90 วันหลังโฆษณาจบ เพื่อให้ตามตัวได้ถ้ามีปัญหาครับ . . ย้ำอีกที! กฎหมายนี้จะมีผลบังคับใช้จริงในอีก 180 วัน หรือประมาณ "#ต้นเดือนพฤศจิกายน 2569" นี้ครับ . #มุมมองของผม: มาตรการนี้คือการบีบให้แพลตฟอร์มต้องคัดกรองคนยิงแอด 100% ต่อไปพวกเพจปลอมหรือมิจฉาชีพที่อยู่ต่างประเทศจะยิงแอดข้ามมาหลอกคนไทยจะทำได้ยากขึ้นมาก เพราะต้องติดด่านการยืนยันตัวตนด้วยพาสปอร์ตหรือเอกสารนิติบุคคล . ถึงช่วงแรกเราที่เป็นคนทำงานอาจจะรู้สึกว่ามีขั้นตอนเพิ่มขึ้นนิดหน่อย แต่ในระยะยาวมันจะช่วยล้างระบบโฆษณาให้สะอาดขึ้น คนซื้อก็มั่นใจ คนขายของจริงๆ อย่างเราก็ไม่ต้องไปแข่งกับแอดเถื่อนครับ . ใครที่ทำธุรกิจออนไลน์อยู่ เตรียมตัวทำความคุ้นเคยกับระบบ KYC ของแต่ละแพลตฟอร์มไว้ได้เลยครับ! . . . #กฎหมายตัวนี้จะป้องกันการยิง Ads ข้ามชาติอย่างไร? น่าจะมีคนสงสัยว่าถ้าหาก ผู้ร้ายอยู่ต่างประเทศ จะมายิงโฆษณาจากต่างประเทศมาลงโฆษณาในประเทศไทย เค้าจะป้องกันยังไง? โดยหัวใจสำคัญอยู่ที่ข้อ 2 ของประกาศที่ระบุว่า “กรณีมีโฆษณาเผยแพร่ในประเทศไทยผ่านสื่อสังคมออนไลน์...” . - ยึด "พื้นที่เป้าหมาย" เป็นหลัก: กฎหมายไม่ได้สนว่าคนยิงโฆษณาจะนั่งอยู่ที่กัมพูชา จีน หรือยุโรป แต่ถ้าตั้งค่าโฆษณา (Targeting) ให้มาแสดงผลบนหน้าจอของ "คนในประเทศไทย" แพลตฟอร์มจะต้องบังคับให้ผู้ลงโฆษณารายนั้นยืนยันตัวตน "ทุกครั้งก่อนการประกาศโฆษณา" . - หากเป็นชาวต่างชาติก็ต้องยืนยันตัวตน: ในประกาศข้อ 2 (2) มีการระบุชัดเจนถึงการใช้ "หนังสือเดินทาง" (Passport) หรือ "หนังสือรับรองนิติบุคคล" (ของต่างประเทศ) เป็นหลักฐาน ดังนั้น มิจฉาชีพต่างชาติจะลักไก่ยิงแอดเข้ามาเฉยๆ โดยไม่ส่งเอกสารยืนยันตัวตนไม่ได้แล้ว . - เชือดไก่ให้ลิงดู (เอาผิดแพลตฟอร์ม): หากแพลตฟอร์ม (เช่น Facebook, Google, TikTok) ปล่อยให้มีโฆษณาหลอกลวงข้ามชาติหลุดเข้ามาแสดงผลในไทย โดยที่แพลตฟอร์มไม่ได้ทำการยืนยันตัวตน (KYC) บุคคลนั้นไว้ แพลตฟอร์มจะมีความผิดตามกฎหมายไทยทันที ซึ่งอาจนำไปสู่การปรับ หรือมาตรการทางกฎหมายอื่นๆ จากกระทรวงดีอีเอสและตำรวจไซเบอร์ (สอท.) . ประกาศแล้วในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2569 ดูรายละเอียดประกาศได้ในลิงค์คอมเมนต์ครับ.!

Desktop ver. ครั้บ 🧘‍♀️🪷 (แอบดับเบิ้ลพิบัวลงไปอิกเวอร์ด้วย5555555555)

สมกับเป็นนิตยสารท่องเที่ยว พส กั่วกัว ทำไกด์บุ๊ค+แผนการเดินทางเที่ยวเซียงซีจากบทความแจกได้เลยค่ะ ระบุจุดเที่ยวพร้อมจุดเด่นมาหลายที่มาก อ่านแล้วอยากตามรอยสุดๆ

꧁༺เธรดแปลไทย༻꧂ ♦️[𝘛𝘳𝘢𝘯𝘴] : แปลบทสัมภาษณ์ #เฉิงอี้ นิตยสาร 悦游中国 (Condé Nast Traveler China) (ฉบับเดือน 5/2026) #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉิงอี้เดินทางไปมาหลายแห่ง แต่แทบไม่ค่อยเรียกได้ว่าเป็น การท่องเที่ยว ส่วนใหญ่แล้ว เมื่อไปถึงสถานที่หนึ่งก็เริ่มทำงานทันที พองานเสร็จก็รีบออกเดินทางต่อ แม้แต่การถ่ายนิตยสารครั้งนี้ก็เป็นแบบไปกลับรวดเร็ว เขาแทบไม่ได้พกสัมภาระอะไรติดตัวมาเลย เขาคิดกับตัวเองว่า ครั้งหน้าหากได้ไปสถานที่ใหม่ ๆ อาจลองเผื่อเวลาให้ตัวเองสักสองสามวัน เพื่อออกไปสำรวจอย่างจริงจังไม่ว่าจะเป็นเมืองหรือธรรมชาติ เขาไม่ได้มีความชอบเฉพาะเจาะจง สิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดระหว่างการเดินทางกลับเป็นเรื่องที่พักและอาหาร “กว่าจะได้ออกมาเที่ยวสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย ผมก็แค่อยากพักผ่อนให้เต็มที่ แล้วได้กินอาหารที่ตัวเองอยากกิน นอกนั้นไม่ได้มีความคาดหวังอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้คิดว่า ‘วันนี้จะต้องไปที่นั่นให้ได้’ หรือ ‘ต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้’ ” คล้ายเป็นปรัชญาชีวิตอย่างหนึ่ง เฉิงอี้เชื่อว่า “ถ้าลดความคาดหวังของตัวเองลงสักหน่อย คนเราจะมีความสุขได้ง่ายขึ้น” “โดยรวมแล้ว ในชีวิต ความสุขควรมีมากกว่าความทุกข์” นี่คือความจริงเกี่ยวกับชีวิตที่เฉิงอี้ยอมรับและเข้าใจในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แน่นอนว่า ชีวิตไม่ได้ใจดีกับเขาเพียงเพราะเลือกมองโลกในแง่ดี เขายังคงมีความกังวลเหมือนคนทั่วไป เขากลัวความมืด กลัวผี กลัวความล้มเหลว และกลัวการถูกเข้าใจผิด แต่ในใจเขารู้ดีว่า ต่อให้กลัวก็ไม่ได้ช่วยอะไร “คุณสามารถเรียนรู้ที่จะหาสวิตช์ของความกลัวให้เจอ แล้วค่อย ๆ ปิดมันลง” หลักการเดียวกันนี้ใช้ได้กับ “ความสุข” เช่นกัน เฉิงอี้เชื่อว่า ความสุขเป็นสิ่งที่เราต้องออกตามหาด้วยตัวเอง เมื่อคุณมองเห็นมัน รับรู้มัน แล้วยื่นมือออกไป กดมันเบา ๆ หน้าตาของชีวิตก็จะเปลี่ยนไปทันที ก่อนออกจากหมู่บ้านผีเสื้อ เฉิงอี้ พี่สาวชาวเหมียว และทีมงานทุกคน มารวมตัวกันหน้ากำแพงไม้สีดำเงาวับจากควันไฟ เพื่อถ่ายภาพหมู่ปิดงานในภาพที่ถูกบันทึกเอาไว้ ทุกคนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า และเป็นรอยยิ้มที่จริงใจมาก เฉิงอี้นั่งอย่างผ่อนคลาย ยกมือทำท่า “เย่” แบบมาตรฐานของเขาอย่างสบายอารมณ์ #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

สถานที่รับประทานอาหารอยู่ที่ “หมู่บ้านผีเสื้อ” ในจ้งหวงชุนแห่งจ้ายซ้าย หมู่บ้านชนเผ่าเหมียวเล็ก ๆ ที่มีเพียง 78 ครัวเรือน และตั้งชื่อตามลวดลาย “ผีเสื้อ” อันเป็นสัญลักษณ์ของชนเผ่าเหมียวหน้าทางเข้าหมู่บ้านปลูกต้นหอมหมื่นลี้และต้นพริกเรียงราย ถนนหินสายเล็กทอดคดเคี้ยวเข้าไปภายในหมู่บ้าน ไก่ตัวผู้เดินเชิดอยู่กลางทางอย่างองอาจ บ้านเรือนส่วนใหญ่สร้างลดหลั่นตามไหล่เขา บางหลังถูกปรับเป็นสไตล์ร่วมสมัย ขณะที่บางหลังยังคงรักษารูปลักษณ์ดั้งเดิมเอาไว้ โต๊ะอาหารถูกจัดไว้ในบ้านไม้เก่าแสงสลัว ตัวไม้เข้มจนเกือบดำ มุมห้องแขวนข้าวโพดตากแห้งและพริกแดงไว้เต็มไปหมด เฉิงอี้นั่งล้อมโต๊ะกับพี่สาวชาวเหมียวสามคน ตรงกลางมีเตาไฟสามขา บนเตาเคี่ยวหม้อไฟเนื้อรมควันส่งเสียงเดือดเบา ๆ รอบโต๊ะเต็มไปด้วยผัดหมูพริก ผักดองหัวไชเท้า ผักกาดดอง ผักกาดขาว รวมถึงปลาและกุ้งทอดตัวเล็ก ๆ ไม่มีพิธีรีตองหรือความเกรงใจมากนัก เพียงไม่กี่คำ เนื้อรมควันไม่กี่ชิ้น และผักดองไม่กี่คำ บทสนทนาก็ค่อย ๆ สนิทสนมขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เฉิงอี้ถามถึงราคาของเนื้อรมควัน วิธีทำเหล้าข้าวเหนียว ขณะที่พี่สาวชาวเหมียวก็ตอบเขาไป พลางคีบอาหารใส่ชามให้ไม่หยุด ดวงตาเป็นประกายและรอยยิ้มไม่เคยจางหาย ระหว่างมื้ออาหาร ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเอ่ยขึ้นว่า “ร้องเพลงกันไหม” พี่สาวชาวเหมียวคนหนึ่งที่เมื่อครู่ยังถือช้อนอยู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เริ่มร้องทันที อีกสองคนก็ร่วมร้องตามอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่การแสดงที่ถูกขอร้องให้ทำ แต่เหมือนเป็นช่วงเวลาที่เมื่อมื้ออาหารดำเนินมาถึงตรงนี้ เสียงเพลงก็ควรจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ “บนต้นไม้มีนกกางเขนร้องเรียก แขกผู้มีเกียรติมาเยือนถึงบ้านเราแล้ว…” ทำนองเพลงคดเคี้ยวอ่อนหวานราวเส้นทางบนภูเขา คิดว่าจบแล้ว แต่พอเลี้ยวอีกมุมกลับมีท่วงทำนองใหม่ต่อเนื่องเข้ามา “แขกผู้มีเกียรติมาถึงแล้ว ต้องดื่มเหล้าสักถ้วย เหล้าข้าวของเราทั้งหอมทั้งหวาน ดื่มแล้วชื่นใจเหลือเกิน…” เนื้อเพลงเรียบง่าย ตรงไปตรงมา บางท่อนถึงกับซื่อจนชวนเขิน แต่ทุกคนที่นั่งฟังต่างรู้สึกอบอุ่นในใจ “มาชนแก้วกันเถอะ!” เฉิงอี้เป็นฝ่ายเอ่ยชวนก่อน โดยใช้ “ชาทองคำ” ของท้องถิ่นแทนสุราผู้คนที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกกลับดื่มตอบกันอย่างเปิดใจ ราวกับชาถ้วยนั้นมีไออุ่นของสุราไหลผ่านลำคอจริง ๆ คืนนั้น ระหว่างนั่งรถกลับฉางซา เมื่อนึกย้อนถึงช่วงเวลาอัน “เจียงหู” แบบนั้น เขาก็ยังอดทอดถอนใจไม่ได้ “พวกเราก็เป็นคนเซียงซี เป็นคนหูหนาน ก็ควรจะบริสุทธิ์และจริงใจแบบนี้ไม่ใช่หรือ” “ลดความคาดหวังของตัวเองลงสักนิด คนเราก็จะมีความสุขได้ง่ายขึ้น” สถานที่ถ่ายภาพทั้งหมดในวันนั้น เป็นครั้งแรกที่เฉิงอี้ได้มาเยือน แต่กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่น ราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน “เหมือนได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งเลยครับ” และสถานที่ที่พิเศษที่สุด ก็คือหมู่บ้านผีเสื้อแห่งนี้ในความเลือนรางบางอย่าง เขารู้สึกราวกับตัวเองมีสายสัมพันธ์กับหมู่บ้านแห่งนี้อยู่ไม่น้อย ก่อนอาหารเย็น ระหว่างการถ่ายภาพ เฉิงอี้ยังได้พบเหตุบังเอิญมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่โผล่มาจากที่ไหน มันเดินตามเขาไปมาหลายรอบ หน้าตาของมันชวนให้นึกถึง “จิ้งจอกน้อย” ที่หลี่เหลียนฮวาเลี้ยงไว้ในซีรีส์เรื่องหอดอกบัวลายมงคล เพียงแต่ดูมีอายุมากขึ้น ขนสีเหลืองเริ่มแซมด้วยสีขาว เฉิงอี้จึงพูดติดตลกว่า “นี่คงเป็นตอนที่ จิ้งจอกน้อยแก่แล้วสินะ” #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

การจากบ้านมักเป็นเช่นนี้เสมอในความอาลัย มักแฝงไว้ด้วยความหวังต่อชีวิตบทใหม่ เฉิงอี้ทุ่มเทให้กับเส้นทางของตัวเองอย่างเต็มที่ ทั้งเรียนหนังสือ ถ่ายละคร เดินทางวนเวียนไปตามกองถ่ายต่าง ๆ แทบไม่เคยหยุดอยู่ที่ใดนานนัก เมื่อหวนมองช่วงเวลานั้น เขากล่าวว่า “ตั้งแต่อายุสิบกว่าจนถึงตอนนี้ ชีวิตผมแทบจะวิ่งไปทั่วเพราะงาน มีบ้านอยู่ทุกหนแห่ง จนกระทั่งปีที่ผ่านมา จังหวะชีวิตถึงเริ่มช้าลงบ้าง” ในช่วงเริ่มต้นของการเข้าสู่วงการ เขาไม่กล้าคิดอะไรมากนักบางครั้งก็อยากหยุดพัก แต่พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็ยังเต็มไปด้วยแรงฮึดที่จะเดินต่อ “ทุกคนต่างมีช่วงเวลาที่ขัดแย้งในใจ ถึงจะมีความคิดอยากชะลอลงเพื่อมองชีวิตบ้าง แต่เวลาและโอกาสไม่ได้หยุดรอเรา เมื่อเลือกจะทำแล้ว ก็ต้องพยายามทำมันให้ดีที่สุด” ตลอดสองวันที่เดินอยู่บนผืนดินแห่งเซียงซี เขามักพบเห็นพี่สาว ป้า ๆ และผู้เฒ่าท้องถิ่นในชุดชนเผ่า นั่งขายของกินเล่นและสินค้าพื้นเมืองอยู่ริมทางผู้คนเหล่านั้น ต่างใช้ชีวิตและพยายามก้าวไปข้างหน้าท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของโลกและนั่นเอง ก็เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเฉิงอี้เช่นกัน ภายในใจของเขา ยังมีเปลวไฟเล็ก ๆ ลุกไหม้อย่างเงียบงัน ไม่ร้อนแรงจนเผาผลาญ แต่คงความอบอุ่นเอาไว้อย่างยาวนาน ช่วงเทศกาลตรุษจีนปีนี้ เฉิงอี้ได้กลับไปอยู่บ้านหลายวัน และใช้เวลาเฉลิมฉลองปีใหม่แบบเรียบง่ายกับครอบครัวอย่างจริงจังหลายปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่มีโอกาสได้กลับบ้านในช่วงปีใหม่ ผู้ใหญ่ในบ้านต่างมีอายุมากขึ้น ร่องรอยของกาลเวลาปรากฏชัดทั้งบนร่างกายและการเคลื่อนไหว เฉิงอี้เข้าใจดีว่านี่คือธรรมชาติที่ไม่มีใครหลีกหนีพ้น แต่ถึงจะเข้าใจ เขาก็ยังอดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้ “เวลาผ่านไปเร็วเกินไปจริง ๆ” ตลอดหลายปีมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับครอบครัวยังคงแน่นแฟ้น เวลาที่เขาถ่ายละคร ปู่ย่าตายายมักคอยกะเวลาโทรหา เพราะไม่อยากรบกวนการทำงานของเขา คนหูหนานแทบทุกบ้านทำ “ผัดหมูพริก” แต่สิ่งที่เฉิงอี้ชอบที่สุด ก็ยังเป็นฝีมือของคุณแม่และไม่ใช่แค่เพราะความผูกพันทางใจ หลายคนรอบตัวที่เคยชิม ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อร่อยกว่าร้านอาหารเสียอีก เฉิงอี้ไม่ได้ตั้งใจถามเคล็ดลับจากแม่ในการทำอาหารจานนี้ เพราะดูเหมือนมันก็ไม่จำเป็นนักด้วยเหตุผลด้านงาน เขารักษาอาหารรสอ่อนมาหลายปี แม้ในวันที่ไม่ได้ทำงาน เขาก็จะกินอาหารเผ็ดเพียงสัปดาห์ละครั้งหรือครึ่งเดือนครั้งเหมือนเป็นการปลอบโยน “กระเพาะแบบคนหูหนาน” ของตัวเองเล็ก ๆ แต่วันนี้ กลับเป็นข้อยกเว้นที่หาได้ยาก “วันนี้ผมมีความสุขมาก ตอนเช้ากินบะหมี่หนึ่งชาม ตอนเที่ยงก็กินผัดหมูพริกสูตรพื้นบ้าน มีไข่ไก่บ้าน แล้วก็กับข้าวผัดเล็ก ๆ อีกหลายอย่าง คนหูหนานทำอาหารก็ต้องมีเมนูผัดแบบนี้แหละ” “ตอนเย็นก็ได้นั่งล้อมกองไฟกินหม้อไฟเนื้อรมควันกับพี่สาวชาวเหมียว ผักดองหัวไชเท้านั่นผมกินไปตั้งเจ็ดแปดชิ้น กินไม่หยุดเลย” นั่นเป็นมื้ออาหารที่ทั้งอบอวลด้วยรสชาติและยากจะลืมเลือน ไม่ใช่แค่เพราะอาหารหลากหลายและเต็มไปด้วยเอกลักษณ์ แต่ยังเป็นเพราะความมีชีวิตชีวา และความสุขที่ผู้คนรอบโต๊ะต่างมอบให้กันในช่วงเวลานั้น #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

หวยฮว่าเป็นเมืองที่ถือกำเนิดขึ้นริมสายน้ำ แม่น้ำเฉินเจียงไหลผ่านกลางเมือง ไม่ว่าจะเป็นหมู่บ้านที่เฉิงอี้ใช้ชีวิตในวัยเด็ก หรือเมืองเล็กที่ย้ายไปอยู่ภายหลัง วิถีชีวิตของเขาไม่เคยห่างจากสายน้ำสายนี้เลย ฤดูใบไม้ผลิ แม่น้ำจะเป็นสีเขียวอมฟ้าใสราวหยก ฤดูร้อนเมื่อน้ำหลาก สีของแม่น้ำก็จะเปลี่ยนเป็นเหลืองขุ่นเข้ม ไม่ว่าเฉินเจียงจะอยู่ในฤดูกาลไหน เฉิงอี้ก็รักมันทั้งหมดในเวลานั้น สิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดในแต่ละวัน คือการชวนเพื่อน ๆ ถือเบ็ดตกปลาที่ทำขึ้นเองไปนั่งตกปลาริมน้ำ ในความทรงจำ ส่วนใหญ่แทบไม่ได้ปลาอะไรกลับมาเลย แต่ความอิ่มเอมและความสุขในตอนนั้นกลับชัดเจนเหลือเกิน จนแม้เวลาจะผ่านมากว่ายี่สิบปี น้ำเสียงของเขาในวันที่เล่าถึงเรื่องเหล่านั้น ก็ยังแฝงด้วยความสุขอย่างเป็นธรรมชาติอีกสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับแม่น้ำเฉินเจียงที่ฝังอยู่ในความทรงจำของเฉิงอี้ คือเรือลำน้อยบนสายน้ำ “ตอนเด็ก ๆ ยังได้เห็นเรือลำใหญ่อยู่บ้าง แน่นอนว่าก็มีเรือเล็กจำนวนมาก โดยเฉพาะเรือไม้แบบเก่า ๆ ที่จอดอยู่ริมฝั่ง แกว่งไกวไปตามกระแสน้ำ” เมื่อเติบโตขึ้น เฉิงอี้ได้ออกไปเห็นโลกที่กว้างใหญ่และไกลกว่าเดิม ทั้งเรือบรรทุกกลางแม่น้ำ เรือสำราญกลางทะเล ต่างแล่นผ่านสายตาเขามานับไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพที่ย้อนกลับมาในใจเสมอ กลับยังคงเป็นเรือไม้ลำน้อยที่ไหวเอนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำในวันวาน ลำธารเล็กไร้นามตรงหน้าในเวลานี้ ไม่มีเรืออยู่เลย ผิวน้ำก็ไม่ได้กว้างใหญ่เหมือนแม่น้ำเฉินเจียง มีเพียงชาวบ้านคนหนึ่งสวมรองเท้าลุยน้ำ ยืนจับปลาอยู่กลางกระแสน้ำเย็นอีกฝั่งของลำธาร แม่ห่านกำลังพาลูกห่านสองตัวเดินหากินอยู่ในพุ่มหญ้า เฉิงอี้เพียงยืนนิ่งมองภาพตรงหน้า ความรู้สึกผูกพันและการได้หวนคืนค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นในใจ “มันเหมือนได้กลับไปตอนเด็กอีกครั้งเลยครับ”เขาพูดเบา ๆ ว่า “นี่แหละคือชีวิตที่ผมเคยมีอยู่ในบ้านหลังเก่า” ในตอนนั้น หน้าบ้านของเขาก็มีลำธารแบบนี้เช่นกัน น้ำไม่ลึก ใสสะอาด เสื้อผ้าและชามช้อนในบ้านล้วนถูกนำมาซักล้างตรงริมลำธาร บ้านก็เป็นบ้านไม้แบบเก่า ด้านหน้ามีแปลงดินปลูกดอกเรพซีด ด้านหลังติดภูเขา สามารถขึ้นไปเก็บลูกพีชได้ เขาก้มตัวลง เด็ดหญ้าป่าริมน้ำขึ้นมากำหนึ่ง ใบหญ้ายาวรี ผิวสัมผัสหยาบเล็กน้อย “หญ้าแบบนี้ ตอนเด็ก ๆ มีอยู่เต็มภูเขาเต็มทุ่งมันเก็บซ่อนความทรงจำทั้งวัยเด็กของผมเอาไว้” ฤดูใบไม้ผลิของเซียงซี ภูเขาเป็นสีเขียว น้ำเต็มไปด้วยชีวิตชีวา พืชพรรณที่ซ่อนอยู่ตามหุบเขา ริมลำธาร และตามซอกหิน ต่างค่อย ๆ ตื่นขึ้นอย่างมีพลัง เฉียนเฉ่าหญ้า เฟิร์นป่า งา ม่าหลาน และเถาวัลย์หลากชนิด ทุกอย่างกำลังเติบโตอย่างสุดกำลัง ราวกับต้องรีบผลิบานให้สมบูรณ์ก่อนฤดูร้อนจะมาถึง ธรรมชาติเป็นเช่นไร ผู้คนก็เป็นเช่นนั้นแถบหูหนาน–หูเป่ย ผู้คนมักมีนิสัยตรงไปตรงมา ใจร้อนอยู่บ้าง และมีพลังแบบไม่รอช้า เช่นเดียวกับวัฒนธรรมการกินเผ็ด ทั้งหมดล้วนเป็นผลจากภูมิประเทศและสภาพอากาศ ฤดูร้อนร้อนจัด ฤดูหนาวหนาวจัด การเติบโตในดินแดนเช่นนี้ จึงทำให้ผู้คนมีแรงขับและความหนักแน่นในตัวเองโดยธรรมชาติ เฉิงอี้เองก็มีช่วงเวลา “รีบร้อน” เช่นกันเช้าวันนั้น เพื่อไม่ให้กระทบตารางถ่ายทำ เขารีบเดินลงไปริมลำธาร หลังฝนเพิ่งหยุดตก พื้นลื่นจนเขาเกือบเสียหลักทุกคนร้องเตือนขึ้นพร้อมกัน แต่เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า ก่อนตะโกนกลับมาด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร ผมโตมาจากที่นี่นะ” เมื่อกว่าสิบปีก่อน เฉิงอี้ยังเป็นเด็กหนุ่มที่เติบโตมาท่ามกลางภูเขาและสายน้ำเหล่านี้ หลังจากนั้น เขาเดินทางขึ้นเหนือเพื่อเรียนต่อ และนั่นกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของชีวิต นั่นคือครั้งแรกที่เขาต้องออกจากบ้านไกลเพียงลำพัง นั่งรถไฟจากหวยฮว่าไปยังปักกิ่ง ระยะทางกว่าหนึ่งพันเจ็ดร้อยกิโลเมตร ซึ่งในเวลานั้นถือว่าไกลแสนไกล ภาพที่ครอบครัวมาส่งเขาที่สถานีรถไฟก่อนขบวนออก ยังคงชัดเจนอยู่ในใจจนถึงทุกวันนี้ผู้คนแน่นขนัด เสียงจอแจดังไปทั่วสถานี คนในครอบครัวยืนเบียดอยู่ท่ามกลางฝูงชน โบกมือลาเขา จากนั้นเสียงหวูดรถไฟก็ดังขึ้น ขบวนรถเริ่มเคลื่อนตัว และความอึกทึกทั้งหมดก็ถูกตัดขาดในชั่วพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

“เมื่อผู้คนเติบโตขึ้น เซียงซีก็ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหุบเขาลึก จากผืนดินและสายน้ำแห่งหนึ่ง กลายเป็นจุดหมายปลายทางระดับโลก ที่ยืนอยู่บนเวทีอันกว้างไกลยิ่งกว่าเดิม” ยามบ่าย ระหว่างทางลงจากเทียนเวิ่นไถกลับสู่เขตจ้ายซ้าย หมอกบางส่วนเริ่มจางลง ด้านนอกหน้าต่างมีเงาสะพานจ้ายซ้ายสีแดงเข้มทอดผ่านเป็นระยะ “ที่นี่พัฒนาไปเยอะจริง ๆ” การกลับมายังเซียงซีครั้งนี้ สิ่งที่เฉิงอี้สัมผัสได้อย่างชัดเจนคือ บ้านเกิดยังคงเป็นบ้านเกิด ทั้งภูเขาและสายน้ำยังเหมือนเดิม แต่ในขณะเดียวกัน ก็แตกต่างออกไปแล้ว เมื่อตอนเด็ก เขาเคยมาที่เมืองโบราณเฟิ่งหวงอยู่หลายครั้ง ในเวลานั้น เมืองโบราณยังเป็นเมืองเล็กเงียบสงบ นักท่องเที่ยวยังไม่มาก ผู้คนบนท้องถนนส่วนใหญ่เป็นชาวเหมียวท้องถิ่น บ้างสะพายตะกร้าไม้ไผ่ บ้างถือจอบ หรือไม่ก็นั่งตกปลาอยู่ริมลำธาร บางคนเพิ่งกลับจากขึ้นเขาไปเก็บผลไม้และฟืน ชีวิตเรียบง่ายดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาได้เห็นอาคารใหม่ ๆ มากมาย ร้านอาหารเปิดใหม่เต็มไปหมด รวมถึงเมนูสร้างสรรค์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ก็พัฒนาโครงการใหม่อย่างต่อเนื่อง ทั้งทางเดินกระจก ล่องแก่งในหุบเขา งานปักชนเผ่าเหมียว การย้อมผ้าด้วยขี้ผึ้ง และการแสดง immersive theatre อีกมากมาย เฉิงอี้ยอมรับและยินดีกับความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ เพราะเมื่อผู้คนกำลังเติบโต เซียงซีก็กำลังก้าวออกมาจากหุบเขาลึกเช่นกัน จากดินแดนแห่งภูเขาและสายน้ำ ค่อย ๆ กลายเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวระดับโลก ที่ได้ยืนอยู่บนเวทีที่กว้างใหญ่กว่าเดิม และในหัวใจของเขา มีเพียงความยินดีอย่างแท้จริง สะพานอ้ายจ้าย คือภาพสะท้อนหนึ่งของการพัฒนาในเซียงซี ความอันตรายของเซียงซี อยู่ที่แห่งนี้เอง ตั้งแต่อดีตพื้นที่แห่งนี้ถูกขุนเขาและสายน้ำตัดขาดจากกัน การสัญจรต้องผ่านโค้งคดเคี้ยวสิบสามโค้งบนเส้นทางภูเขา จนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิเมื่อ 14 ปีก่อน สะพานซึ่งทอดยาวกว่า 1,176 เมตร ได้พาดผ่านเวหาเหนือพื้นดินสูง 355 เมตร เปลี่ยนเส้นทางสัญจรบนฟากฟ้า และค่อย ๆ เปลี่ยนชีวิตของผู้คนในจ้ายซ้ายให้เปิดกว้างขึ้นจากหุบเขาที่เคยปิดล้อม ในเวลานี้ เมื่อมองออกไปจากหมู่บ้านเชิงเขา จะเห็นเสาสะพานขนาดมหึมาสองต้นพุ่งขึ้นจากยอดเขา สายเคเบิลเหล็กขึงเป็นเส้นโค้งงดงาม คานสะพานสีแดงเข้มลอยอยู่กลางอากาศสะพานจ้ายซ้ายงดงามราวสายรุ้งที่พาดข้ามขอบฟ้า ยิ่งใหญ่จนชวนให้ผู้คนต้องหยุดมองด้วยความตื่นตะลึง ในจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต เชือกเส้นหนึ่งถูกปล่อยลงมาจากตัวสะพาน ปลายเชือกมีจุดสีดำเล็ก ๆ ห้อยอยู่ทันใดนั้น เชือกที่ตึงก็เด้งกลับกลางอากาศ กลายเป็นเส้นโค้งมหึมามีคนร้องขึ้นก่อนว่า “พวกเขากำลังกระโดดบันจี้!”อย่างที่เฉิงอี้พูดไว้ เซียงซีในวันนี้ ยังมีความสดใหม่ ความสนุก และสิ่งอีกมากมายรอให้ค้นหาสมัยเรียน เขาเองก็เป็นเด็กซุกซนที่ชอบเล่นไม่น้อย “ตอนนั้นผมชอบสังเกตทุกอย่าง เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะพลังงานล้นเหลือ วิ่งเล่นไม่หยุด คล้ายเด็กสมาธิสั้นเลย” บ้านของเขาในเวลานั้นอยู่ริมแม่น้ำเฉินเจียง พอเลิกเรียนวางกระเป๋าหนังสือปุ๊บ ก็วิ่งไปที่ริมน้ำทันที ทั้งว่ายน้ำ เล่นน้ำ จับปลาเล็กกุ้งน้อย บางครั้งอยู่เล่นกันครึ่งวันโดยไม่รู้ตัว #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

บทนำ ทุกย่างก้าวบนผืนแผ่นดินบ้านเกิด ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเฉิงอี้ ล้วนถูกเปิดออก ต้นฤดูใบไม้ผลิ ณ เซียงซี ฝนโปรยต่อเนื่องอยู่หลายวัน ราวกับทั้งหุบเขาเต๋อหางได้ถูกชำระล้างอีกครั้ง ขุนเขาเขียวชอุ่ม สายน้ำใสเย็น หญ้าไม้เปล่งประกายสดใหม่ ทุกมุมล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการเริ่มต้น แม้ตอนนี้จะยังไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่ยวคึกคักของเซียงซี แต่ตั้งแต่เมืองโบราณเฟิ่งหวงไปจนถึงบริเวณรอบเมืองจี๋โส่ว ก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ เสียงสำเนียงแตกต่างหลอมรวมกันตามสนามบิน สถานีรถไฟความเร็วสูง และจุดพักรถ ก่อนจะมุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่หุบเขาเต๋อหาง ผู้คนต่างต่อแถวขึ้นไปยังเทียนเวิ่นไถ ซึ่งเป็นลานจุดชมวิวสูงที่สุดภายในหุบเขาเซียงซี แท่นหินแห่งนี้ยื่นเด่นออกมาจากหน้าผาระหว่างขุนเขา โอบล้อมด้วยเหวสูงทั้งสี่ด้าน เมื่อม่านหมอกเคลื่อนผ่าน ก็ให้ความรู้สึกราวกับกำลังเชื่อมต่อกับท้องฟ้า กว่าสองพันปีก่อน ณ สถานที่แห่งนี้เอง ชวีหยวนเคยตั้งคำถามต่อฟ้าดินผ่านบทกวีอันเลื่องชื่อ “เทียนเวิ่น” ที่ยังคงถูกกล่าวขานมาจนถึงทุกวันนี้ ระหว่างทางบนผืนดินแห่งเซียงซี ประสาทสัมผัสทุกด้านของเฉิงอี้ค่อย ๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เสียงไผ่ไหว เสียงนกร้อง เสียงแมลงในยามเช้า กลิ่นดินชื้นปะปนกับกลิ่นหญ้าสด น้ำค้างยามรุ่งอรุณ บะหมี่ร้อนหนึ่งชามในตอนเช้า ควันไฟที่ลอยออกมาจากครัว และความชื้นในอากาศที่ไม่เคยจางหาย ในความหมายหนึ่งบ้านเกิด อาจคือผลรวมของความรู้สึกเล็ก ๆ เหล่านี้เอง ความทรงจำอันละเอียดอ่อนและเป็นส่วนตัวที่ยากจะอธิบายให้คนภายนอกเข้าใจ เมื่อถักทอรวมกัน จึงกลายเป็นเซียงซีอันบริสุทธิ์ในหัวใจของเฉิงอี้ตลอดมา เฉิงอี้เติบโตขึ้นที่เมืองหวยฮว่า ทางตะวันตกของมณฑลหูหนาน ซึ่งอยู่ห่างจากเซียงซีเพียงหนึ่งถึงสองชั่วโมงโดยรถยนต์ ทั้งสองพื้นที่ไม่เพียงเป็นเพื่อนบ้านทางภูมิศาสตร์ หากในทางประวัติศาสตร์ยังมีรากเหง้าร่วมกัน ใช้สายน้ำเดียวกัน แบ่งปันวัฒนธรรม ประเพณี และรสชาติอาหารเดียวกันหากมองผ่านมิติของภูมิศาสตร์วัฒนธรรม ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ภายใต้คำว่า “ต้าเซียงซี” หรือ “มหาเซียงซี”ทุกย่างก้าวบนผืนดินแห่งบ้านเกิด ทำให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเฉิงอี้ค่อย ๆ เปิดออก “พอตื่นเช้าขึ้นมา เสียงนกร้องก็ดังอยู่ข้างหูแค่เปิดม่าน ก็เห็นละอองหมอกกลางหุบเขา น้ำค้างยามเช้าปะปนกับกลิ่นดินและหญ้าสด กลายเป็นความหอมพิเศษบางอย่าง รวมถึงกลิ่นควันไฟที่ลอยออกมาจากปล่องควัน เพียงชั่วขณะก็รู้ทันทีว่านี่คือ ‘กลิ่นของบ้านเกิด’...” แม้จะกลับมายังเซียงซีในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เฉิงอี้กลับไม่รู้สึกแปลกแยกแม้แต่น้อย ทุกสิ่งตรงหน้า ทั้งภูเขา สายน้ำ ต้นไม้ รวมถึงความชื้นในอากาศที่อบอวลอยู่เสมอ ล้วนเป็นความคุ้นเคยจากวันวานของเขาโดยไม่ต้องมีใครนำทาง เขาเดินตรงจากทางเข้าจุดชมวิวมายังเทียนเวิ่นไถอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเคยมาที่นี่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เส้นทางสู่เทียนเวิ่นไถเป็นบันไดหินแคบ ๆ ที่ทอดตัวไปตามไหล่เขา ผ่านการเหยียบย่ำของผู้คนมานับไม่ถ้วน จนผิวหินเรียบลื่นเป็นเงา ตรงมุมบันไดยังมีตะไคร่น้ำชื้นเกาะอยู่ บางจังหวะ มีดอกไม้ป่าบนภูเขาโผล่พ้นพุ่มไม้สูงครึ่งตัวคน ท่ามกลางโลกสีเขียวหม่นและเทาอมฟ้า มันกลับแดงสดสะดุดตาราวเปลวไฟ ปลายทางของบันไดคือเทียนเวิ่นไถ เฉิงอี้ก้าวขึ้นไปอย่างมั่นใจ ก่อนหยุดยืนกลางแท่นหิน สายตาค่อย ๆ กวาดผ่านหมู่ขุนเขา บางครั้งก็ขยับท่าทางตามจังหวะการถ่ายภาพ หมุนตัว ก้าวเดิน กางแขนออกเป็นเส้นตรง มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เขากระโดดขึ้นจากพื้นอย่างเบิกบาน ราวกับเด็กคนหนึ่งที่กำลังโผทะยานกลางอากาศ ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ เทือกเขามหึมาซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ หน้าผาคมกริบราวถูกสลักด้วยคมมีด และเบื้องล่างคือหุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง บางคนกลัวความสูงจนขาอ่อน และพูดว่า “ขึ้นไปไม่ไหวแล้ว” ความจริงเฉิงอี้เองก็กลัวความสูงอยู่บ้าง ในสวนสนุก เขามักหลีกเลี่ยงเครื่องเล่นที่เกี่ยวกับความสูงเสมอ แต่ในเวลานี้ ขณะยืนอยู่บนก้อนหินมหึมาที่ลอยเด่นกลางอากาศทั้งสามด้าน มีหมอกเมฆเคลื่อนผ่านใต้ฝ่าเท้า เขากลับดูสงบนิ่ง ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเอง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง “ผมเองก็แปลกนะ ตอนถ่ายละคร ไม่ว่าจะห้อยสลิงสูงแค่ไหนก็กล้าทำ แม้แต่ตีลังกากลางอากาศก็ยังทำได้ แต่พอเป็นเครื่องเล่นในสวนสนุก ผมกลับไม่กล้า” เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่ออย่างจริงจังปนผ่อนคลายว่า “บางทีอาจเป็นเพราะตัวละครนั้นกำลังบอกผมว่า เขาทำได้ เขาต้องทำมันให้สำเร็จ เพราะแบบนั้นผมเลยทำได้ แต่ในชีวิตจริง ผมรู้ว่าตัวเองทำไม่ได้ และก็ไม่จำเป็นต้องฝืนโน้มน้าวตัวเอง เพราะงั้นในชีวิตประจำวัน ผมจึงไม่ค่อยพยายามไปท้าทายมันครับ” #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

เมนูหูหนานสุดโปรดของ #เฉิงอี้ คือหมูผัดพริกฝีมือคุณแม่ รักรสมือของคุณแม่ที่สุด🥰 "คนบ้านหูหนานทุกบ้านทำหมูผัดพริกเป็น แต่หมูผัดพริกที่เฉิงอี้ชอบที่สุดยังคงเป็นรสมือของแม่ ไม่ใช่แค่เพราะความผูกพัน แต่ลองกินมาหลายที่แล้ว รู้สึกว่าแม่ทำอร่อยกว่าร้านอาหารทั่วไปจริง ๆ เฉิงอี้ไม่เคยถามแม่ ว่าสูตรลับของเมนูนี้คืออะไร ดูเหมือนจะไม่จำเป็นเท่าไร ด้วยเหตุผลจากอาชีพการงาน เขาคุมอาหารมาหลายปีแล้ว วันที่ไม่ได้ถ่ายทำก็ยังกินอาหารรสจัดได้แค่สัปดาห์ละครั้งหรือครึ่งเดือนครั้ง นับเป็นการเอาใจกระเพาะหูหนานของตัวเองแค่นิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น" //จำได้ว่าตอนถ่ายทำหอดอกบัว ต้องเริ่มกองตั้งตีห้า คุณแม่พี่อี้ห่อข้าวมาให้กินในกองตอนเช้า น้องซีก็ได้กินด้วย น้องเคยพูดเหมือนกัน ว่าแม่พี่อี้ทำกับข้าวอร่อยมากๆ

#เฉิงอี้ เป็นจ่าฝูงของเหล่าหมาจริง ๆ ขนาดหมาจรตามหมู่บ้านชนบทยังรัก ไปไหนก็มีหมาตามเป็นพรวน🤣 [ก่อนถ่ายภาพช่วงเย็น เฉิงอี้ยังเจอเหตุการณ์ "มหัศจรรย์" อีกครั้ง มีหมาขนเหลืองตัวหนึ่ง ไม่รู้มาจากไหน มันวิ่งตามวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวเขาหลายรอบ หน้าตาของหมาตัวนั้นคล้ายกับ "ปิศาจจิ้งจอก" ที่หลี่เหลียนฮวาเลี้ยงไว้ในเรื่องหอดอกบัวลายมงคล แต่ดูอายุมากกว่าหน่อย ขนเหลืองแซมขาวเป็นเส้น ๆ เฉิงอี้แซวขำ ๆ ว่า "นี่มันปิศาจจิ้งจอกตอนแก่แล้วชัดๆ"] อันนี้อ่านแล้วใจสั่นไหวมาก ปิศาจจิ้งจอกตามหาหลี่เหลียนฮวามาทุกชาติภพจนแก่เฒ่า สุดท้ายก็ได้เจอเขาแล้วสินะ🥹

อันนี้เหมือนบันทึกการท่องเที่ยวของ #เฉิงอี้ มากกว่าบทสัมภาษณ์ อ่านคำบรรยายการเดินทางพร้อมดูคลิปไปด้วย จะยิ่งได้บรรยากาศ มันอบอุ่นสงบร่มเย็นมาก สถานที่รับประทานอาหารอยู่ในหมู่บ้านผีเสื้อ ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวเมียวเล็ก ๆ ขนาด 78 หลังคาเรือน ตั้งชื่อตามสัญลักษณ์ของชาวเมียวที่เป็นรูป "ผีเสื้อ" ปากทางเข้าหมู่บ้านมีต้นกุ้ยฮวาและต้นพริกขึ้นอยู่ ทางหินแผ่นยาวคดเคี้ยวลึกเข้าไปในหมู่บ้าน ไก่ตัวผู้พองท้องแอ่นอกเดินอวดโฉมบนถนนอย่างองอาจ บ้านเรือนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ปลูกสร้างตามไหล่เขา บางหลังดัดแปลงเป็นสไตล์สมัยใหม่ บางหลังยังคงรักษารูปแบบดั้งเดิมไว้ โต๊ะอาหารวางอยู่ในกระท่อมไม้เก่าที่แสงสลัว ไม้กระดานเข้มจนเกือบดำ ชายคาแขวนข้าวโพดและพริกแดงที่ตากลมไว้ เฉิงอี้และพี่สาวชาวเมียวสามคนนั่งล้อมโต๊ะ ตรงกลางมีเตาไฟสามขาตั้งอยู่ บนเตาหม้อหมูกระทะเนื้อรมควันเดือดปุด ๆ รอบโต๊ะสี่เหลี่ยมมีหมูผัดพริก หัวไชเท้าดอง ผักกาดดอง ผักกาดขาว และปลาเล็กกุ้งน้อยทอดวางเรียงรายล้อม ไม่มีการเกรงใจกันมากนัก พอหมูรมควันและหัวไชเท้าดองลงท้องไปสักพัก บทสนทนาก็ไหลลื่นขึ้น เฉิงอี้ถามไถ่เรื่องราคาหมูรมควันและวิธีทำเหล้าข้าวเหนียว พี่สาวตอบทีละคน คอยคีบอาหารให้เขาไม่หยุด ดวงตาเป็นประกาย ริมปากยิ้มอยู่ตลอด "มาดื่มกันสักแก้วนะ!" เฉิงอี้เป็นฝ่ายชวนก่อน โดยใช้ชาท้องถิ่นแทนเหล้า คนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกกลับถูกคอกันได้ขนาดนี้ ชาบนดอยนี้ช่างดื่มออกมาได้กลิ่นอายของเหล้าที่ซาบซึ้งใจเหลือเกิน คืนนั้นในรถที่มุ่งหน้ากลับฉางซา เขานึกถึงบรรยากาศแบบ "คนบ้านเดียวกัน" ยังอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเองว่า "พวกเราเป็นคนเซียงซี เป็นคนหูหนาน มันก็ควรจะเป็นแบบนี้แหละ ไม่เสแสร้ง ตรงไปตรงมา"

บทสัมภาษณ์ #เฉิงอี้ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆหมอก ภูเขาขนาดมหึมาซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ด้านล่างคือหุบเหวลึกราวกับถูกขวานตัดตรงดิ่งลงมาจากท้องฟ้า ลึกลงไปจนมองไม่เห็นก้น มีบางคนกลัวความสูงจนขาอ่อน พูดว่า "ไม่ขึ้นไปแล้ว" ที่จริงเฉิงอี้เองก็กลัวความสูงเหมือนกัน เครื่องเล่นในสวนสนุกที่เกี่ยวกับความสูง เขาหลีกเลี่ยงทุกอย่าง แต่ตอนนี้ที่เขายืนอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ เบื้องล่างมีเมฆหมอกพัดวนอยู่ เขากลับดูสงบและผ่อนคลายราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เขาเองก็รู้สึกงงกับตัวเองเหมือนกัน จึงพูดว่า "แปลกดีนะครับ ในกองถ่าย ไม่ว่าจะต้องแขวนลวดสูงแค่ไหนก็กล้าทำหมด บินไปมาตีลังกา แต่ไม่รู้ทำไม เครื่องเล่นในสวนสนุกพวกนั้น ผมไม่กล้าเล่นเลย" เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดอย่างจริงจัง แล้วสรุปออกมาด้วยความรู้สึกครึ่งยอมรับครึ่งเข้าใจตัวเองว่า "อาจเป็นเพราะตัวละครบอกผมว่าเขาทำได้ เขาต้องทำได้ ผมก็เลยทำ แต่ในชีวิตจริงผมทำไม่ได้ และผมก็รู้ว่าไม่ต้องฝืนโน้มน้าวตัวเอง เลยไม่ค่อยอยากลองในชีวิตจริง"

ชีวิตควรมีช่วงเวลาที่มีความสุข มากกว่าช่วงเวลาที่ต้องทุกข์ใจ เขาค่อย ๆ เรียนรู้ความจริงข้อนี้ และยอมรับมันผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะพยายามมองโลกในแง่ดี แต่ชีวิตก็ไม่ได้ใจดีกับเขาเสมอไป เขายังมีความกลัวเหมือนคนทั่วไป ทั้งกลัวความมืด กลัวความผิดหวัง และกลัวการถูกคนอื่นเข้าใจผิด แต่ในที่สุด เขาก็เข้าใจว่า การปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความกลัว ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น สิ่งที่ทำได้ คือค่อย ๆ เรียนรู้ความกลัวของตัวเอง มองหาสวิตช์ของมัน แล้วปิดมันลงอย่างอ่อนโยน