Zimba

Girl to girl: همیشه جلوتر برات ریدن، ول کن اون آشغالی و

من از بچگی آدم رمانتیکی بودم. مثلاً اگه می‌خواستم آدامس بخرم، همیشه آدامس «Love is» می‌خریدم و کاغذهاشو جمع می‌کردم. البته مامانم به نظرش اینا مسخره‌بازی بود و همون آدامس شیک برام می‌خرید، یا نهایتا آدامس موزی، ولی خب گاهی هم یه آدامس لاویز نصیبم می‌شد. یادمه نه‌ ده سالم که بود، مامانم قایمکی به دخترعمه‌ام که تازه نامزد کرده بود کمک کرد برای روز ولنتاین یه کادوی کوچولو با گل رز و شکلات تزئین کنه. اصلاً اولین بار بود که می‌دیدم مامانم داره یه کار باحال انجام می‌ده؛ یه کار جوونانه که عمه و شوهرعمه‌ام در جریانش نبودن. کادو خیلی خوشگل شده بود و دخترعمه‌ام قایمکی دادش به نامزدش… مامانمم به خودش افتخار می‌کرد که کمک کرده دخترعمه‌ام جلوی نامزدش خجالت‌زده نشه و مدعی بود خیلی اوپن‌ماینده و به عشقشون کمک کرده. قرار شد اون داستان بین ما یه راز بمونه… یه راز قشنگ و خوشگل که برای من خیلی عاشقانه و رمانتیک بود. و تا همین الان که ۳۲ سالمه، این اولین باره که دارم به کسی می‌گمش… در واقع می‌نویسمش. اون صحنه و اون راز انقدر برام هیجان‌انگیز و قشنگ بود که از همون موقع دلم می‌خواست منم از اون کادوها داشته باشم… و از اون کادوها درست کنم. اصلاً دلم می‌خواست منم نامزد داشته باشم و قایمکی عاشقش باشم. از اون به بعد، هر سال ولنتاین برای مامان و بابام کاردستی‌های کوچیک قلبی درست می‌کردم و می‌نوشتم دوستشون دارم. همراهش دوتا از شکلات‌هامو که نخورده بودم و قایمکی نگه داشته بودم، بهشون کادو می‌دادم. گاهی هم اونا بهم شکلات یا یه کادوی کوچیک می‌دادن که زحمتم بی‌معنی نمونه و تو ذوقم نخوره. بزرگ‌تر که شدم، اولین دوست‌پسرم… یه رابطه ناسالم بود. عاشقش شده بودم، ولی اون دوستم نداشت. با این حال یادمه اولین ولنتاین، تمام پول تو جیبی‌مو خرج کردم و حتی سه هزار تومن هم از دوستم قرض گرفتم که بتونم براش یه کادو بدم… ولی اون آدم رمانتیکی نبود. ولنتاین که هیچ، حتی روز تولدم هم باید امیدوار می‌بودم یادش نره. رابطه بعدیم فرق داشت. اون خیلی دوستم داشت و من اینو می‌دونستم مثلاً محال بود تولدمو فراموش کنه، حتی یه بار هم سورپرایزم کرده بود… ولی یه روز قبل از ولنتاین بهم گفت این جشن ایرانی نیست و از این مسخره‌بازیا خوشش نمیاد. چیزی نگفتم. خب راست می‌گفت… اصلاً چه اهمیتی داره یه جشن بی‌معنی؟ من که می‌دونستم اونقدر دوستم داره… بی‌خیالش می‌شم… اما قلبم یه ترک کوچولو برداشت. آخه من از خیلی قبل‌تر، برای همون ولنتاین یه شالگردن زرشکی براش بافته بودم. اولین باری بود که چیزی می‌بافتم و واقعاً برام سخت بود؛ اینکه هر روز بشینم و ببافم، حوصله‌ام سر نره و از همه مهم‌تر، تمومش کنم. من با بیش‌فعالی شدید، تقریباً هیچ‌وقت هیچ چیزی رو نمی‌تونستم تموم کنم… ولی این یکی رو تموم کردم. با هر مشقتی که بود. حتی یادمه وقتی مامانم خواست کمکم کنه، اون تیکه‌هایی که بافته بود رو شکافتم… فقط برای اینکه همه‌شو خودم بافته باشم. روز ولنتاین که شد، خیلی با خودم کلنجار رفتم… ولی دلم نیومد کادوشو بهش ندم. فکر کردم می‌ذارم برای تولدش، ولی خب… شالگردن زرشکی بود. اونم دست‌باف. برای تولد معنی نداشت. آخرش کادوشو دادم. شالگردنی که از یه ماه قبل با زحمت زیاد براش بافته بودم، همراه با یه عالمه نوت ریز که روی هر کدوم نوشته بودم چرا دوستش دارم. نوت‌ها رو هم ریخته بودم توی یه شیشه که روش نوشته بودم: «روزی یک عدد». بهش گفتم می‌دونم ولنتاین از نظرش بی‌معنیه، ولی من نمی‌دونستم و خیلی برای این کادو زحمت کشیده بودم، برای همین دلم نیومد ندم. اون خیلی خوشحال شد. روز بعدش هم یه خرس قرمز با یه عالمه شکلات بهم داد… از همون جعبه‌های آماده‌ای که دم ولنتاین گل‌فروشی‌ها می‌ذارن و بعدش تخفیف می‌خورن. از کادوش خوشحال شدم… ولی برام معنی نداشت. چون می‌دونستم مجبور شده. چون اعتقادش نبود. چون دیگه ولنتاینی وجود نداشت. و مهم‌تر از همه… من کادوی ولنتاینم رو از قبل گرفته بودم. همون صبح ولنتاین، خودم رفته بودم برای خودم کادو خریده بودم… که ازش انتظاری نداشته باشم. که وقتی کادوشو می‌دم، حس نکنم خودم چیزی نگرفتم. که ناراحت نشم. که اثر منفی روی حسم نذاره. برای خودم یه عطر خریده بودم. اون عطر و اسمش شد نماد یه چیز مهم: اینکه نباید از کسی انتظار داشته باشم، و فقط خودم باید مراقب خودم و نیازهای احساسیم باشم. رابطه‌مون تموم شد…ولی اون عطر و اسمش برام موند. شد یه اسم مستعار. هر کس ازم می‌پرسه، می‌گم اسم یه گُله… نماد چیزاییه که برام معنی داره و از این داستان‌ها. که خب، دروغ هم نیست. اما حقیقتش اینه، اسم یه عطره. عطری که اولین بار، برای اینکه دلم نشکنه، خودم برای خودم خریدم. اولین کادوی عاشقانه‌ای که گرفتم… از طرف خودم.

آدم با قلب پاك پيدا كردن كار آسوني نيست … چه به عنوان دوست ، چه پارتنر اگر يكي رو با دل بزرگ و نيت صاف پيدا كردي ، قدرش رو بدون احتمال اينكه دوباره همچين ادمي وارد زندگيت بشه ، تقريبا نزديك به صفره اگر يكي هنوز روشنه ، اون نور ِ بين تموم اين سياهي ها رو از دست نده …