zülâl koçer 🏳️‍🌈

Bazen mesafe koyarız, sevmediğimizden değil aslında, zehirlemesine diye. Bence bu daha sorumlu bir sevme hali. Nerden mi esti? Bir süredir görüşmediğim ama sevmeyi bırakmadığım bir arkadaşımın iyileştiğini, hatta çok güzel bir adım atarak yazmaya başladığını gördüm. Mutlu etti

Ahmet, sabah karanlığında servis bekledi, mesailere kaldı, ağır işlerde çalıştı. Emekliliğinde, yıllarca verdiği emeğin karşılığını alacağını düşündü. Ancak 30 yıl çalıştıktan sonra, üç yıl önce emekli olduğunda yeniden iş aramaya başladı. Çocukları okuyordu ve başka bir geliri yoktu. Emekli olur olmaz bir ambalaj fabrikasında işe girdi. Emekli maaşının yetmediği yerde bedenini yeniden üretim bandına koydu. Ancak kısa süre sonra vücudu alarm vermeye başladı. Sürekli karın ağrısı çekiyor, sık sık tuvalete gidiyordu. Buna rağmen çalışmaya devam etti. Çünkü başka seçeneği yoktu. İş yerindeki kameralar her hareketini izliyordu. Lavaboya fazla gittiği gerekçesiyle işten çıkarıldı. Ahmet o günleri şöyle anlatıyor: “Bizi kameradan sürekli izliyorlardı. Lavaboya çok gidiyorum diye çıkardılar. O zaman kötü oldum ama şimdi düşünüyorum da iyi olmuş. Çıkarmasalardı doktora gitmeyecektim.” Ahmet’in kanser olduğunu öğrenmesine rağmen iş arayışı devam etti. Ancak gittiği iş yerlerinde hep aynı yanıtla karşılaştı: “Kanser hastasısın, seni çalıştıramayız.” Şimdi ise şu soruyu soruyor: “Peki ben 20 bin lirayla ne yapacağım? Nasıl geçineceğim?”

Seni iyileştirmediğimiz yerden iyileşmek istemiyorum

Erkekler hep aynısınız

Besna'nın bahsettiği o anlatı. Yüzleşmek, hesaplaşmak bir yana fırsat bulsalar aynısını yapmaya can atan bir gürüh var. Bu, kötülük, bilmezlik, çözümsüzlük, başka bir şey değil

Biraz önce kardeşimin röportajını izledim. Babamın Beyaz Toros'a bindirilip kaçırdığı anı anlatıyor. Sonra sayfama bu haber düştü. 30 yıldır babasını arayan biri olarak soruyorum; siz olsaydınız ne hissederdiniz?

Mesut Süre hakkında söylenen Taciz ve cinsel saldırı ifşalarına asla inanmayıp “Nerede bu kadınlar anonim kişiler yazdı” diyorlardı işte haberi yapan gazeteci (Tuğba Tekerek) ifşa edenlerden canlı kanlı 2 kadınla röportaj yapmış. @tugbatekerek 🙌🏻

Gazeteci arkadaşlarımız Pınar Gayıp, Nadiye Gürbüz, Elif Bayburt, Müslüm Koyun 100 gündür tutuklu. Arkadaşlarımızı, meslektaşlarımızı serbest bırakın

Yüzlerce yoruma tek tweet'le cevap vereyim. Emzirdiğimi, doğurduğumu, kedilerim üzerinden bir annelik stajı ya da pratiği yaptığımı iddia etmiyorum yalnız ben. Evet "annelik" yapıyorum, onlara duyduğum şefkat, sevgi, yıllardır onlarla kurduğum bağ böyle hissettiriyor. Bir çocuğu doğurmakla kıyaslamak, doğuranlarla kendimi yarıştırmak değil bu. Sıfırdan büyüttüğüm bir tohuma, çok sevdiğim bir çiçeğe de bir annenin çocuğuna hitap ettiği gibi hitap ediyor, onları benzer sözlerle seviyorum. "Doğuramadığı için annelik hissini bunlarla gideriyor", "evde kalmış", "ruh hastası" gibi belki yüzlerce yorum aldım şu videoyla birlikte. "Kediyle öpüşüyor zoofili", "Babası kim", "Kedilerin de babaları birden fazla oluyor, tek eşlilik iyidir" yazanlar hele gırla. Anneler çocuklarını ne zorlukla büyüttüğünü anlatıyor, annelik müessesesinin kutsallığından bahsediyor, kendileri bana annelik dayatmıyormuş gibi benim şu videoyla "kedi analığı" dayattığımı iddia ediyorlar. Neyi neyle yarıştırdığına bir bakması lazım insanın. Annem, babam hatta anneannem dahil kedilerini bebek gibi sevdi, büyüttü, hala kedilerine "oğluşum" diye seslenirler. Bir günden bir güne de aklıma gelmedi "Bu kediyi benimle eşit mi seviyor, o evladıysa ben neyim, şimdi bu benim kardeşim mi, annem bunu da emzirdi mi" falan diye düşünmek, kendimi yarıştırmak. Esas ruh hastalığının daniskası da bu. Ayrıca velev ki o erişemediğim, yorumlara bakılırsa asla da erişemeyeceğim "annelik" hissini bunlarla gideriyorum, e belki çocuğum olmuyor, belki ona iyi bir hayat sunacak kadar maddi imkanım yok. Bir canlıyla, ona "evlat" diyecek kadar bağ kurmanın ne sakıncası olabilir? Yorumlara bakınca meselenin bir ayağı da doğurganlığın azalması gibi görünüyor. Doğurganlık kedi-köpek besleyen insanlar yüzünden değil; alarm takılan mamalar, bezler, bir çocuğun ihtiyaçlarına yetişememe kaygısından kaynaklıdır belki, olabilir mi? Ben kedilerle büyüdüm, her çocuk gibi defalarca sokaktan bulduğum kedileri eve götürüp annemi ikna etmeye çalıştım. Evde, bahçede baktığımız kediler hep oldu. Köyde de kentte de evcil hayvan beslemek, onlara "oğlum, kızım" diye seslenmek yeni bir şey değil, seçkin ya da seküler bir zümreye ait alışkanlık değil. Aksine kedi-köpek sevmenin, beslemenin daha dün, 'dış mihraklar' tarafından 'aile birliğini kökünden sarsmak için' getirilip topluma dayatılmış bir şey gibi algılanması yeni. Sevmek değil, bu nefret hali yepyeni.

@kepenekevrimm Canım Evrimm 🫠 kesinlikle öyle yapacağım 💜

@zulalkocr canım benim o parçayı alır parça pinçik edersin sen :) şimdiden geçmişler olsun

Gündem dışı... Mememden parça aldılar ben dışında herkes kaygılı. Etrafımdakileri genlerimle sakinleştirmeye çalışıyorum:) neyse iyi dileklerinizi alırım

@biracayipkadin_ Çiçeğimm teşekkür ederim 🌼

@zulalkocr Geçmiş olsun çiçeğim 🍀

@cigdeem_yilmaaz Çok teşekkür ederim Çiğdem 🌼

@zulalkocr Zülâl çok geçmiş olsun 🍀

TRT Spikeri Işıl Açıkkar'ın, anneler gününde "patili annesiyim" dediği için görevine son verildi. Bu nasıl bir kötülüktür!

*gazeteciyiz

O patron da, siz yarın nasıl kendinize gazeyeciyiz diyeceksiniz!

Gelinen noktada sessiz kalmak mümkün değil. İktidarın yarattığı değişimden en büyük payı medya aldı. Küçültülen ve köşeye sıkıştırılan muhalif medya hem patronlar hem de çalışanlar açısından “hayatta kalma” dürtüsüyle hareket edilen, ilke ve vicdan başta olmak üzere pek çok şeyin sırayla feda edildiği, varlığıyla çelişkili bir alana dönüştü. Hayatta kalma hedefi, gücünü en çok da ayağını çalışanların meslek aşkına, çaresizliğine ve omurgalı durma çabasına basarak aldı. Değer terazisi şaştı, bizim için mesele para olmadı hiç bir zaman, değersizleştirme oldu. Patronların anlamadığı diğer sektörlerin aksine gazetecinin çalıştığı kuruma da muhalif olabileceği, editoryal bağımsızlığın bu mesleğin doğası olduğudur. İktidara muhalefet etme riskini almış olanlar patronlarına mı etmeyecekler? Öte yandan Halk TV’nin patronunu aşan bir kimliği vardır ve bu kimlik “yangına bir damla su dökebilir miyim?” diye çabalayan, bir “söz” söylemenin derdine düşmüş insanların emeğinden oluşur, samimidir. Çelişki gibi sunulan, kendi hak talebini bu amaçla ertelemektir özünde, benim için öyle en azından, sıra da bize hiç gelmez bu arada. Ez cümle Halk Tv’nin de dediği gibi @SedaSelek1 @soreldagistanli yalnız değilsiniz. İktidar cenahından, bu iklimi kendileri yaratmamış gibi laf söyleme sırasına girmiş olanlar siz elinize tutuşturulan ortak manşetlerle ilgilenin, kenara çekilin, çekirdeğinizi çitleyin, siz dünya yanarken çekirdek çitlemeyi iyi bilirsiniz…

Asla çocuk sahibi olmayı düşünmeyen, biseksüel, vegan, kedi ya da köpek besleyen, bitki çayı içen ve sanat filmi izleyen tüm kadın+ takipçilerimin anneler gününü kutlarım.

@ilhamisahbaz Tebrikler 🙏

İlhami Şahbaz'ın şiir kitabı "Yarayol" yayımlandı kocaelibarisgazetesi.com/gundem/ilhami-…

💬Bugün Anneler Günü ama oğlum İsmail Arı sadece gazetecilik yaptığı için yanımda değil, cezaevinde 💬Oğlumu serbest bırakın 🎙️Tutuklu BirGün gazetesi muhabiri İsmail Arı’nın annesi Nurhayat Arı