ßaggio

ก็บริษัทเขาบอกจะให้สวัสดิการเป็นทอง 3 บาท สำหรับพนักงานอายุงาน 10 - 15 ปี มึงลองคิดดูมึงทำงานเป็น10ปี เพราะเขาบอกว่าจะมีสวัสดิการนั้นนี้ให้แต่พอสุดท้ายโดนบิด เป็นมึงๆมึงโกรธป่ะ มึงไม่เคยทำงานแบบนี้ไม่เคยได้แบบเขาไง มึงถึงหัวเราะสะใจ #ไดกิ้น

เห็นคอมเม้นท์ตามเพจที่ลงข่าวโรงงานไดกิ้นแล้วก็ได้แต่สงสัยว่าจะมีประเทศไหนที่ชนชั้นแรงงานรักนายทุนขนาดนี้ไหม แล้วเท่าที่อ่านประกาศคือไม่ใช่ไล่ออก แต่แค่ปิดงานงดจ่ายช่วงไม่ทำงาน แต่คนสะใจกันหมดเพราะนึกว่าโดนไล่ออก บอกได้โบนัสดีๆ ไม่ชอบ ไปเรียกร้องเขาเยอะ

ผมไม่ได้ตามข่าวไดกิ้นโดยละเอียด แต่เห็นมีคนโพสต์ผ่านตามาบ้าง ฟังคลิปสรุปมาบ้าง เลยอยากอธิบายบางอย่างให้เข้าใจนิดนึง โบนัสจำนวนเดือนเยอะมาก ไม่ใช่เรื่องแปลกของหลายๆ โรงงาน เพราะพนักงานมักจะได้ฐานเงินเดือนต่ำ บริษัทจะเลือกจ่ายเป็นโบนัสสูงๆ แทน เพราะบริหารต้นทุนง่ายกว่า โบนัสไม่ใช่ฐานเงินเดือน ดังนั้นก็จะไม่ได้ถูกเอาไปคำนวณเวลาปรับเงินเดือน หรือแม้แต่ตอนที่จ่ายค่าชดเชย (เพราะค่าชดเชยคำนวณจากค่าจ้าง) สมัยนี้จะเป็นยังไงไม่รู้นะครับ แต่สมัยก่อนนี่ ชาวโรงงานจำนวนไม่น้อย ทำที่เดียวยันเกษียณนะ พอเกษียณก็จะเท่ากับนายจ้างเลิกจ้าง ก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงาน คือ ค่าชดเชยสำหรับคนทำงาน 20+ ปี คือ ค่าจ้าง 400 วัน เข้าใจเรื่อง สภาพการจ้าง กับ สวัสดิการ เคสของไดกิ้น ถ้าว่ากันตามข่าวคือ เขาระบุเอาไว้ในสัญญาจ้างเลยว่า ทำงานตามเงื่อนไขมาครบ 10 ปี ได้ทองคำ 3 บาท ฉะนั้น บริษัทจะไม่ให้ไม่ได้ครับ เป็นสภาพการจ้าง ยกเว้นจะคุยกับลูกจ้างได้ว่าขอเปลี่ยนแปลง ซึ่งแน่นอนว่า ลูกจ้างที่ทำงานตามเงื่อนไข (เห็นว่าเงื่อนไขเยอะอยู่) มาได้ 10 ปี แถมราคาทองตอนนี้ก็แบบสูงเอาเรื่อง 3 บาทก็เกือบสองแสนนะ ใครจะยอมเปลี่ยนแปลงใช่มะ อันนี้ก็สิทธิของลูกจ้างอะ เพราะมันคือ สภาพการจ้าง ถูกระบุเอาไว้ในสัญญาจ้าง แต่โบนัสนี่ ถ้าไม่ได้ระบุเอาไว้ในสัญญาจ้างว่าการันตีเท่าไหร่ มันคือ สวัสดิการ ครับ กฎหมายไม่เคยไประบุเอาไว้อยู่แล้วด้วยว่าต้องให้เท่าไหร่ แต่ปกติก็จะพิจารณาตามผลประกอบการของนายจ้าง และความจำเป็นต่างๆ เช่น หากปีไหนนายจ้างต้องเอาเงินไปลงทุนเยอะ ต้องการมีกระแสเงินสดเผื่อเอาไว้ แม้จะกำไรดีก็อาจจะพิจารณาไม่ให้โบนัสเยอะก็ได้ ฉะนั้น เมื่อไดกิ้นเจรจาแล้ว ฝั่งลูกจ้างที่จะได้ทองคำก็ไม่ยอม ฝั่งลูกจ้างคนอื่นๆ ที่จะเอาโบนัสเยอะๆ ตามผลประกอบการก็ไม่ยอม ถ้าต้องเลือกระหว่างละเมินดสัญญาจ้างซึ่งผิดกฎหมาย กับ การไม่ทำตามข้อเรียกร้องของลูกจ้าง ซึ่งไม่ใช่ข้อผูกมัดตามกฎหมาย มันก็ชัดอยู่ครับว่าจะเลือกทางไหน ก็เลยเป็นที่มาของข้อพิพาทด้านแรงงานสัมพันธ์ ลูกจ้างอาจจะมองว่า ไดกิ้นเบียดบังเงินโบนัสเอาไปให้ทองคำตามสัญญา แต่ในมุมมองของไดกิ้น คือ มันต้องบริหารงบและกระแสเงินสด เมื่อทองคำมันแพงแต่ต้องทำตามสัญญา ก็ต้องดึงเงินส่วนที่เอาไว้แจกโบนัส ซึ่งมีความยืดหยุ่นเพราะเป็นสวัสดิการจากนายจ้าง ปรับได้ตามความเหมาะสมในมุมมองของนายจ้าง ปิดงานงดจ้าง ≠ เลิกจ้าง เป็นอะไรที่แม้แต่พนักงานไดกิ้นบางคนเองก็อาจจะเข้าใจผิดได้นะ เพราะเมื่อปิดงานงดจ้าง พนักงานก็จะไม่ได้สวัสดิการ ไม่ได้ค่าจ้าง และแน่นอน ประกันสังคมก็ไม่ได้ส่งนะจ๊ะ แต่มันไม่ใช่การเลิกจ้าง พนักงานยังคงมีสถานะอยู่ เมื่อทุกอย่างจบลง ตกลงกันได้ ก็กลับมาทำงานเหมือนเดิม แต่มันต้องเจรจาข้อพิพาทให้ยุติไง ปกติเวลามีข้อพิพาท แล้วมันเจรจายุติกันไม่ได้ สิทธิของลูกจ้างก็เลือกที่จะหยุดงานประท้วง (ไม่ได้ค่าจ้าง) ได้ และในมุมกลับกัน นายจ้างก็อาจจะเลือกใช้สิทธิ ปิดงานงดจ้าง (ไม่จ่ายค่าจ้าง) ได้เช่นกัน มาถึงจุดนี้ก็คือ ใครทนไม่ไหวก่อน ก็ต้องยอมโอนอ่อน ถ้าช่วงนี้นายจ้างกำลังงานเข้า เป็นช่วงพีค ลูกจ้างหยุดงานนานๆ นายจ้างเสียหายหนัก นายจ้างก็ต้องยอมทำตามเงื่อนไขลูกจ้างไม่งั้นเสียหายหนักเกินกว่าที่จะต้องจ่ายตามเงื่อนไขของลูกจ้าง แต่ถ้านายจ้างมองว่า ช่วงนี้งานไม่เยอะ หรือ แม้จะงานเยอะ แต่ก็มีลู่ทางในการบรรเทาผลกระทบ เช่น เป็นบริษัทข้ามชาติ สามารถผ่องถ่ายงานไปที่สาขาในประเทศอื่นได้ หรือ สินค้ามีสต็อกเยอะมาก ต่อให้ปิดงานไปเป็นปีก็ยังมีของขาย ของไม่เน่าไม่เสีย แถมช่วงนี้มักจะเป็นช่วงที่ลูกจ้างต้องใช้เงิน หากไม่ได้ค่าจ้างนานๆ จะอยู่ไม่ไหว อะไรแบบนี้ นายจ้างก็อาจจะเลือกเปิดก่อนได้เปรียบ ปิดงานงดจ้างไปเลย ลูกจ้างไปต่อไม่ได้ ก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของนายจ้าง ก็ประมาณนี้ครับ