محمدتقی

الگوی رفتاری ترامپ در قبال ایران نه به اشغال‌های پرهزینه و بلندمدت عراق و افغانستان شباهت دارد و نه هنوز به یک مدل تثبیت‌شده تبدیل شده است. میدان واقعی تصمیم او میان دو الگو در نوسان است: الگوی ونزوئلا و الگوی لیبی. آنچه امروز دیده می‌شود، وضعیتی بینابینی است که در آن ابزارهای هر دو منطق به‌صورت ترکیبی و ناپایدار به کار گرفته می‌شوند. الگوی ونزوئلا بر فشار حداکثری با مداخله مستقیم نظامی محدود استوار است: تحریم‌های فلج‌کننده، انزوای مالی و نفتی، محاصره عملی در حوزه انرژی و کشتیرانی، جنگ روانی و دیپلماتیک، و مهم‌تر از همه تلاش برای شکاف‌انداختن درون حاکمیت از طریق معامله با نخبگان، تشویق ریزش در دستگاه قدرت، و حذف راس سیاسی . در این مدل، فرض اصلی این است که نظام سیاسی نه با جنگ تمام عیار بلکه فرسایش اقتصادی، انزوای بین‌المللی و واگرایی درونی فرو می‌ریزد. ابزار محوری، نه اشغال نظامی، بلکه محاصره، تطمیع نخبگان، عملیات اطلاعاتی و نظامی محدود است. حتی طرح‌هایی مانند محاصره دریایی، بستن شریان‌های صادرات انرژی، فشار حقوقی و مالی بر شبکه‌های تجاری، و عملیات پنهان محدود نیروهای ویژه، در همین چارچوب قابل فهم‌اند. در مقابل، الگوی لیبی بر مداخله محدود اما قاطع نظامی متکی است: حملات دقیق هوایی و موشکی، نابودی ظرفیت‌های حساس و زیرساخت‌های راهبردی، فلج‌سازی بازدارندگی، و تغییر ناگهانی توازن قوا از بیرون، بدون اشغال و بدون پذیرش مسئولیت ساخت نظم بعدی. این مدل زمانی فعال می‌شود که فشار ناکافی تلقی شود و تصمیم به واردکردن شوک راهبردی گرفته شود. در اینجا، مسئله نه فروپاشی تدریجی، بلکه شکستن ستون‌های سخت قدرت است. نشانه‌های رفتاری ترامپ حاکی از نوسان میان این دو منطق است. از یک‌سو، تاکید مستمر بر تحریم، محاصره عملی، فشار بر صادرات نفت و شبکه‌های کشتیرانی، و بازکردن کانال برای معامله با بخش‌هایی از نخبگان درون حکومت ایران، به‌روشنی به منطق ونزوئلا نزدیک است. از سوی دیگر، همزمان تهدید به حملات نقطه‌ای، سخن گفتن از زدن مراکز راهبردی، و برجسته‌کردن گزینه ضربات محدود نظامی، نشان‌دهنده کشش دائمی به سمت الگوی لیبی است. برای فهم این دوگانگی، تجربه لیبی کلیدی است. مداخله ۲۰۱۱ آمریکا و ناتو نه به اشغال انجامید و نه به دولت‌سازی. مداخله عمدتا به حملات هوایی و موشکی، نابودی زیرساخت‌های نظامی و امنیتی، و حمایت غیرمستقیم از نیروهای شورشی محدود ماند. تمرکز بر مرحله تخریب بود، نه بر مرحله تاسیس. نتیجه، نه انتقال قدرت کنترل‌شده، بلکه فروپاشی دولت بود: ازهم‌پاشی ارتش و دستگاه امنیتی، از میان رفتن انحصار خشونت، و تبدیل کشور به میدان رقابت شبه‌نظامیان، دولت‌های موازی و مداخله بازیگران خارجی. مهم‌ترین میراث الگوی لیبی این نبود که چه کسی حاکم شد، بلکه این بود که دیگر هیچ‌کس قادر به حاکم‌بودن نشد. الگوی لیبی از منظر اسراییل نیز جذاب است، زیرا ایران را به چند واحد کوچک تقسیم می‌کند، هزینه اشغال و مسئولیت بازسازی را برای ترامپ حذف می‌کند؛ اما برای ایران به‌مراتب خطرناک‌تر است، زیرا آن را در معرض بی‌ثباتی مزمن، فرسایش دولت و تعلیق قدرت قرار می‌دهد. به همین دلیل، شباهت اصلی وضعیت کنونی با لیبی نه در سطح نظامی، بلکه در سطح راهبردی است: ضربه‌زدن به ستون‌های دولت و فروپاشندن نهاد دولت.

جی‌دی‌ونس خیلی علنی برگشت گفت برنامه نتانیاهو این بود که ایران رو با خاک یکسان کنه و از ایران وضعیتی مثل لیبی بسازه (Persian Libya) چون این به نفع آمریکا نبود نذاشتیم

Israeli Finance Minister Bezalel Smotrich: Gaza will remain in ruins. In the end, there will be migration, because there will be nothing to look for there in the coming decades.

Israeli Diaspora Affairs Minister Amichai Chikli: What we are seeing before our eyes is not the strengthening of Iran. In my view, Iran will need a very long time to recover and rebuild itself. What worries me much more is the axis that put this agreement together: Qatar, Türkiye, and Pakistan. What we are seeing is the rise of a new axis — a new Axis of Evil. A new Axis of Evil, a radical Sunni axis that is extraordinarily dangerous. Saudi Arabia chose to enter a military alliance with Pakistan and also chose to join this axis. This Qatari-Pakistani-Turkish-Syrian ideology is Hamas on steroids.

Hassan Yazdani takes out world/Olympic medalist Amir Ali Azarpira in two straight matches to make the world team at 97kg! Yazdani has now made 11 worlds/Olympic teams at 4 different weight classes 🤯