Elbette bir aile için çocuğunun engelli doğabileceğini ilk öğrendiğin an ölüm gibi bir şey oluyor, yaşasın istiyorsun, bilim yanılsın istiyorsun, kabul etmek istemiyorsun, "Doktor nereden bilecek, Tanrı mı?" diyorsun... Sonra biraz sakinleşince olacakları düşünebiliyorsun, tüm hayatı sana bağlı olacak olan, sensiz yaşaması imkansız olan, hayatı boyunca belki kendi kararlarını kendisi veremeyecek olan, kendi yemeğini yiyemeyecek, kendi ayakkabısını bağlayamayacak olan bir çocuğu gerçekten bu dünyaya getirmek doğru mu, ona bu kötülüğü yapmaya hakkımız var mı diye düşünüyorsun... Bir karar vermek zorunda kalıyorsun... Ya bilime güveneceksin ya da bilimin yanılmış olması için dua edecek ve süreci devam ettireceksin! Hiç bir doktor için bir aileye hamileliğin sonlandırılması için tavsiye vermesi kolay değildir, olamaz!! Elbette bazen bilim de yanılabilir, her bilimde olduğu gibi tıp içinde de hata payı mutlaka vardır ancak çoğu zaman bu zor kararları bir doktor tek başına vermiyor, diğer doktorlar, doçentler, profesörler bakıyor aynı dosyaya, testler tekrar yapılıyor, farklı görüşler soruluyor o yüzden bu konularda hata payı gerçekten çok çok düşük... Belki sıfır değil ama ciddi oranda düşük... Dolayısıyla aslında doğru kararı veren aile daha doğmadan korumuş oluyor evladını ileride yaşayabileceği zorluklar, imkansızlıklar için... Anne baba olmak demek zaten evladını korumak, onu gelecek için hazırlamak demek değil midir?
Türkçe
