เพิร์ธ=^_^=ตาต้าของพี่เพิ้ด ♡*:･*:･ﾟ✧ ☆ﾟ.*･｡ﾟ * รีทวีตแล้ว
จาก #LoveYouTeacherSeriesEP6 ทำให้เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่หล่อหลอมให้เป็นพบเมฆในวันนี้คือ “การเติบโตในพื้นที่ที่ไม่มีเสียงของตัวเอง” ซึ่งมันคงรีเลทกับใครหลายคนที่โตมากับการเลี้ยงดูแบบ asian parents
แม่ของพบเมฆเป็นคนกำหนดทุกอย่าง ความฝัน การเรียน สิ่งแวดล้อม เส้นทางชีวิต ไปจนถึงการตัดสินถูกผิดแทนลูก การถูกเปรียบเทียบกับจี้อย่างต่อเนื่องทำให้พบเมฆค่อย ๆ ซึมซับความรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยดีพอและต้องพยายามมากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อให้ได้รับการยอมรับ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่เคยได้เป็นตัวตนในแบบที่ตัวเองต้องการจริง ๆ
เหตุการณ์ที่แม่ไปอาละวาดที่งานประกวดดนตรีและฟาดกีต้าร์จนพังเสียหายต่อหน้าคนจำนวนมากคือจุดแตกหักที่สร้างปมแน่นหนาในใจพบเมฆจนถึงปัจจุบัน เพราะมันไม่ใช่แค่การทำลายของชิ้นหนึ่ง แต่คือการทำลายตัวตนและความฝันของพบเมฆในที่สาธารณะ ความอับอาย ความกลัว และความรู้สึกถูกปฏิเสธถูกฝังรากลึกอยู่ตรงนั้น จนร่างกายจดจำและตอบสนองด้วยอาการแพนิคทันทีที่กลับไปแตะกีต้าร์อีกครั้ง หรือการที่อัดอั้นจนร้องไห้ออกมาทันทีที่พูดถึงกีต้าร์ เพราะมันพาย้อนนึกไปสู่ความทรงจำอันโหดร้ายในวันนั้น
พอรวมกับการที่ตัวตนทางเพศของตัวเองไม่เคยถูกยอมรับตั้งแต่ต้นมันยิ่งทำให้พบเมฆต้องกดตัวเองเอาไว้ลึกที่สุด ไม่ใช่แค่เรื่องความฝันที่แตกสลายหรือเส้นทางชีวิตที่ไม่ได้เลือกเอง แต่รวมไปถึงตัวตนที่เป็นพื้นฐานที่สุดของการเป็นมนุษย์อย่างการรักใครสักคน
การเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่มีท่าทีปฏิเสธต่อ LGBTQ+ ทำให้พบเมฆเรียนรู้ตั้งแต่เด็กว่าความรักในรูปแบบนี้ไม่ควรถูกพูดกับแม่ พบเมฆเลยต้องซ่อนตัวเองและปกปิดมันเอาไว้ตลอดเวลา ความสัมพันธ์ 7 ปีของพบเมฆกับโซลาร์จึงเป็นเหมือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในใจของพบเมฆที่ครอบครัวไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าไป
เรารู้สึกว่าบุคลิกของพบเมฆมีความใกล้กับลักษณะ avoidant + self-reliant สูง คือไม่ใช่ไม่ต้องการใคร แต่ไม่กล้าและไม่ชินกับการพึ่งพาคนอื่น ก็เลยเลือกถอยออกมาอยู่ในพื้นที่ที่ตัวเองควบคุมได้ สิ่งที่เห็นชัดในตัวพบเมฆคือ
- เป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกด้านลบออกมาตรง ๆ แต่เลือกกลืนไว้ก่อน จนกว่าจะถึงจุดที่รับไม่ไหวจริง ๆ ถึงจะระเบิดออกมา
- มีการพึ่งพาตัวเองสูง ชอบพูดว่า “ไม่เป็นไร” ที่ไม่ได้แปลว่าโอเค แต่เป็นกลไกที่ทำให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกว่าเป็นภาระของใคร
- มี internalized shame จากการถูกเปรียบเทียบและไม่ถูกยอมรับจริง ๆ จากแม่ ทำให้ลึก ๆ มีความรู้สึกว่าความต้องการของตัวเองไม่สำคัญพอ
- ผูกความปลอดภัยไว้กับคนคนเดียว ดังนั้นโซลาร์เลยไม่ใช่แค่แฟน แต่เป็น safe space แทบทั้งหมดของชีวิตพบเมฆ เมื่อมีแค่จุดยึดเดียว มันเลยทั้งลึกซึ้งและเปราะบางในเวลาเดียวกัน
ซึ่งทั้งหมดนี้มันสอดคล้องกับปมที่ครอบครัวสร้างขึ้นให้กับเด็กคนหนึ่ง เพราะเมื่อเติบโตมาในสภาพที่พูดไปก็ไม่ถูกฟัง ความรู้สึกถูกมองข้ามซ้ำ ๆ มันจะค่อย ๆ สอนให้คนคนหนึ่งเงียบและอยู่กับตัวเองแทน และบางทีสิ่งที่ทำให้พบเมฆเจ็บที่สุดอาจไม่ใช่การถูกบังคับให้เป็นในแบบที่แม่ต้องการ แต่คือการเติบโตมาโดยไม่เคยได้ยินว่าตัวตนของเขาในแบบที่เป็นอยู่มันดีพอแล้ว เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่พบเมฆขาดมาตลอดคือพื้นที่ที่ไม่ต้องพยายามเป็นใครเพื่อที่จะถูกรัก
แต่ก็เป็นความโชคดีที่พบเมฆเหมือนกันที่ได้ค้นพบพื้นที่นั้นในความรักของโซลาร์ พื้นที่ที่มีใครสักคนมองเขาอย่างเข้าใจ ไม่เร่งเร้า ไม่กดดัน และยอมให้พบเมฆได้มีตัวตนเป็นของตัวเอง
ไทย
