گوزن بیرنگ

شد شد نشد بیا برات چایی بریزم🙃🙃

ولی من فقط می‌خواستم یه دختر آکادمیک باشم که دغدغه‌اش ریسرچ و مقاله‌هاشه :)

به هیچ کس اندازه‌ی کسی که تو این شرایط هنوز شغلی داره و حقوقی می‌گیره حسودیم نمی‌شه.

بیش از حد مستقل شدن یه واکنش دفاعی در برابر ناامید شدنِ مداومه.

اتصال مردم ایران به شبکه جهانی اینترنت میبایست شرط اول هرگونه مذاکره باشد.

ببینید خیلی سادست. من نمیخوام کل زندگیم در حال مبارزه و جنگیدن باشم. میخوام راحت و آزاد زندگی کنم بدون اینکه هر حرکتم «مبارزه مدنی و اکت اعتراضی» محسوب بشه.

تنها پشیمونیم تو روابط انسانیم اینه که اونجایی که باید میریدم به آدما، به جاش درکشون کردم.

هر روز که بیدار میشم توی آینه نگاه میکنم به صورت واضح شاهد از دست دادن spark خود هستم. تقریبا هیچی باقی نمونده تبدیل به کارتون موز شدم.

از تماشای مداوم رویدادهایی خسته‌ بود که هیچ نقشی در آن‌ها نداشت؛ اما تمام زندگی‌اش به آن‌ها پیوند خورده بود.

در اسانسور که باز میکنی یه بوی بهار نارنجی میاد، اخ قلبم

خودم رو مجبور به زندگی میکنم. مجبور میکنم سریال ببینم، سر ساعت غذا بخورم و با بدبختی ساعت خوابم رو حفظ کنم. به اجبار از خونه بیرون میرم و سعی می‌کنم بیش از یک مقدار خاص اخبار دنبال نکنم. واقعاً خودم رو مجبور به زندگی‌ای می‌کنم که دیگه وجود نداره. امیدم رو زنده نگه میدارم.

قبلا ها که ۲۴ ساعته پشت لپتاپ بودم و سه تا کار رو باهم هندل میکردم ارزو داشتم یه روز انقدر بیکار باشم که صبح تا شب‌ اینستاگرام اسکرول کنم، الان ولی ارزومه دوباره کار و زندگی بگیرم، بنده همیشه ناراضی.

من اینترنت می‌خوام. اینترنت آزاد می‌خوام. حقم رو می‌خوام. از این حقارت متنفرم. از این توهین آشکار به انسان‌بودنم متنفرم. از اینکه به اخبار دسترسی ندارم، کارم رو نمی‌تونم انجام بدم، از اینکه ارتباطم با همه قطعه، از اینکه برای کانفیگ و چند گیگ اینترنت باید دست‌وپا بزنم، عصبانی‌ام.

خداروشکر تو این شرایط مزخرفی که توش گیر کردم یکی هست نازنازیم کنه

واقعا یک دلیل هم پیدا نمیکنم که به زندگی امیدوار باشم یک فاکینگ دلیل حتی.

اگه بهم بگی بعد جنگ چی خوشحالت می‌کنه؟ می‌گم کار! انقد کار کنم که وقت هیچ کسشری رو نداشته باشم.

هر دفعه که فکر میکنم فراموشش کردیم و از این سوگ رد شدیم در بی ربط‌ترین جای ممکن جلومو میگیره و براش گریه میکنم

زندگی و رویاهام بدون کوچک‌ترین عاملیت و تصمیمی از جانب من مثل شن از لای انگشت‌هام سر می‌خوره و منم فقط نشستم و نگاه می‌کنم. دیگه حتی مرکز جهان کوچک و بی‌اهمیت خودم هم نیستم.

این مدت از کار نکردن و قطعی اینترنت انقدر حالم بده که خود جنگ حالمو بد نکرده

برای پروفایل بله عکس گذاشتم. آدم ذره ذره به بی آبرویی عادت می‌کنه.

april plz be kind to me