لام.

«دشت‌ها انتظار نبرده‌اند._ و روزهاست، روزهای بارانی، که تو مرده‌ای و نمی‌دانی.»

فقط و فقط به خاطر تعریفی که رها‌ بهلولی از زندگی داشت زنده‌ام الان، «زندگی پر از احساسات مختلفه، اصلا اینکه ما به وجود بیاییم، زندگی کنیم یک غیر ممکن بوده شیوا، اینکه من الان دارم برات ویس میگیرم و تو بهش گوش میدی شبیه یک معجزه‌ست، بیا زندگیش کنیم بیا تلف نکنیم این وقتو».

صدای هایده رو که می‌شنوم دلم می‌خواهد عاشق باشم، یه زنی که با تمام وجودش عاشقه. مگه تن من می‌تونه بدون تو زنده باشه؟

امیدوارم تحصیل کار آزادی آخرین شعاری باشه که زن‌ها برای حق خیلی خیلی بدیهی‌شون فریاد میزنن.

یه کاری کن عزیزم، در حد ساعت روی میز گذاشتن و اینا.

@JoeFrompast نه خب آخه جدی افتاده رو دور تکرار :) و خیلی جدی I think l have seen this film before

@_llllia_ اون که صد در صد، زن دارم مسخره می‌کنم :*)

واقعا دیگه حوصله‌سر بر شده و دستگاه گوارشم به یک موضوع جدید برای بازی نیاز داره.

امشب خیلی رقیق‌ام، در نتیجه دلم شعر می‌خواد.

چیزی که توی «دوستی» ستایش میکنم آزادیه. یعنی از تو از هر قید و بندی از سمت من رها هستی اما دوباره و دوباره و دوباره انتخاب می‌کنی که به سمتم بیای و این احتمالا قشنگ‌ترین شکل ارتباطه.

«تحصیل، کار، آزادی» آدم از این که یک گوشه‌ی دنیا زن‌هایی باید برای داشتن این‌ها فریاد بزنن جیگرش کباب می‌شه.

مرا خیال کشت آقا.

@JoeFrompast عزیزممم☹️🫂🤍

امروز خیلی ناراحت و گریه‌ای هستم، هی هم پست‌های گریه‌دار جنگی برام میاد.

همزمان که پر از شور زندگی‌ام، همونقدر هم زندگی رو نمی‌خوام.

اون درجه از صمیمیت که پیام دوستت رو با صدای خودش می‌خونی، حتی می‌تونی قیافه‌اش رو حدس بزنی موقع نوشتن خیلی دوست دارم.

@iarayeol سلام، به منم بگید لطفا🙋🏻‍♀️.

بنظرم باید با یه جمع درست یه گروه کتابخوانی تشکیل بدم که بواسطه‌ی هم مطالعه کنیم! اگه کسی مخاطب رمان،نمایشنامه و فلسفه بود و دوست داشت بخشی از این ماجرا باشه خبرم کنه🙌🏻

ما درونگرا نیستیم؛ در بیرون چیزی ارزش گراییدن نداشت.

یه نقاشی داشت از دست میرفت، درستش کرد. بعد گفت من که نمیذارم یه تیکه کاغذ بهم زور بگه.

من بارزترین ویژگی‌م صبرم بود، راستش فکر میکنم اونم باختم.

من عاشق اینم که آدما وسط مکالمه اسممو صدا بزنن

هر رنگ‌روغنی که می‌خرم یه جون به جون‌هام اضافه میشه💘.

«گمان مبر که به پایان رسید کار مغان هزار باده‌ی ناخورده در رگ تاک است»