مَدو

فرزندان دانشجویم، دختران و پسران شجاع ایران، شما بازگشایی دانشگاه‌ها را به فریاد بلند ملت بدل کردید و پیوند استوار دانشگاه و ملت را به نمایش گذاشتید. شما نشان دادید که ایران زنده است و اراده ملت خاموش‌شدنی نیست. پدرم نزدیک به پنجاه سال پیش پیش‌بینی کرده بود که نسل‌های آینده درباره او و خدماتش چگونه داوری خواهند کرد. امروز، شما پاسخ تاریخ را دادید. روح او در آرامش است، چون می‌بیند فرزندان ایران بیدارند و با شجاعت و آگاهی، برای بازپس‌گیری ایران ایستاده‌اند. متحد بمانید. ایستادگی کنید. اجازه ندهید تصویری عادی از میهن زخمی ما ساخته شود. تا وقتی مردم ما کشته می‌شوند، خواهران و برادران ما به اعدام محکوم می‌شوند، و مادران و پدران، همسران و کودکان ما داغدارند؛ تا وقتی این شب تیره به پایان نرسد، و ایران از چنگ این رژیم اشغالگر آزاد نشود، هیچ چیز عادی نیست و مبارزه ما ادامه خواهد داشت. بدانید که آینده از آنِ شماست؛ از آنِ شما که خاموش نماندید، برخاستید و ایستادید. ما با هم ایران را پس می‌گیریم و دوباره آن را می‌سازیم. پاینده ایران! پیروز باد انقلاب شیروخورشید ملت ایران!