ทวีตที่ปักหมุด
มีคำพูดหนึ่งที่เปลี่ยนมุมมองการใช้ชีวิตเรา (จริง ๆ ก็เป็นเพราะเราโตขึ้นด้วย) คือเมื่อหกปีก่อน เพื่อนเราเคยแชร์คลิปคำพูดของคุณเบนซ์ TheGaijinTrips ที่พูดไว้ในรายการนึง ประมาณว่า
“ชีวิตเรามันก็เหมือนการเล่นเกมกระดานเกมหนึ่ง เราชอบยึดติดว่าเราเป็นใคร มีคาแรกเตอร์แบบไหน แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องสมมติหมดเลย เราก็แค่เกิดมาเพื่อเล่น ๆ ให้มันจบไป เล่นให้ได้มากที่สุด แล้วก็จากไปด้วยความรู้สึกที่ว่า มันไม่มีอะไรให้เล่นแล้ว”
สมัยนั้นฟังผ่าน ๆ ก็รู้สึกว่า เออ เรียบง่ายแต่เจ๋งว่ะ ดูคูล ดูเท่ ซึ่งพอกลับมาฟังอีกครั้งในวัยเลขสาม เราก็ยังเห็นด้วยเหมือนเดิมนะ แต่มุมมองในการเล่นเกมของเรากว้างขึ้นกว่าเดิมมาก
.
อยากจะขยายความคำพูดของคุณเบนซ์ในมุมมองของเราเพิ่มนิดหนึ่งว่า การที่จะเล่นเกมให้สนุกแบบสุด ๆ ได้ ไม่ใช่ว่าเล่นให้มันผ่านไปวัน ๆ มันต้องเริ่มจากการกลับมาอยู่กับตัวเองเพื่อให้มองเห็น self-worth ก่อน (อันนี้เป็นแต้มต่อสำคัญมากที่ทำให้เกมชีวิตเราสนุกยิ่งขึ้น) เราเชื่อว่าทุกคนเกิดมาด้วยทักษะติดตัว มีพรสวรรค์ติดตัว มีคุณค่าในตัวเองอยู่แล้ว เหมือนสกิลติดตัวในเกมนั่นแหละ เพียงแต่ว่าเราจะต้องหามันให้เจอ
ก่อนหน้านี้เราอาจจะบอกว่า เราอยากรวย อยากมีเงินเยอะ ๆ เหมือนคนอื่น แต่การบอกแบบนั้นมันคือการสร้าง mindset ว่า งั้นถ้าเราไม่มีเงิน = เราไม่ใช่คนที่ประสบความสำเร็จใช่มั้ย พอคิดแบบนั้น เราก็จะรู้สึกว่าชีวิตเราห่วยแตก ไม่เอาไหน เพราะเราเอามันไปผูกกับความสำเร็จแบบที่วัดค่าได้ง่าย ๆ ผ่านตัวเลข ซึ่งจริง ๆ แล้วเราควรจะให้ค่ากับศักยภาพในการก้าวไปข้างหน้า ศักยภาพในการหาเงินของตัวเอง ตอนนี้เราอาจจะยังมีเงินไม่เยอะ แต่เรารู้ตัวว่าเรามีของ เรารู้ว่าเรามีความสามารถที่จะหาเงินได้ ซึ่งถ้าเราเข้าใจตัวเองตรงนี้แล้ว สิ่งที่เราอาจมองว่าเป็นความล้มเหลวชั่วคราวเล็ก ๆ น้อย ๆ จะไม่มีทางลดทอนคุณค่าในตัวเราได้เลย
อย่างกรณีเรา เกมชีวิตเราไม่ใช่เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ หรือการประสบความสำเร็จ แต่เป็นเรื่องความรักความสัมพันธ์ เมื่อก่อนเราอาจจะรักในแบบที่วิ่งตามความต้องการของคนอื่นจนเคยชิน รักคนอื่นมากกว่าตัวเอง พอวันนึงที่ความสัมพันธ์มันไปต่อไม่ได้ เราถึงได้เรียนรู้ที่จะกลับมาหาตัวเอง รักตัวเอง แล้วเราคิดได้ว่า เออ ความรักของเราไม่มีอะไรผิดเลยนี่นา เรารู้จักว่ารักคืออะไร รู้จักที่จะรักใครสักคนอย่างดี ความรักของเรามีค่า ตัวตนของเรามีค่า ถ้าคิดแบบนั้นได้ เวลาที่ความสัมพันธ์มันไม่เป็นไปอย่างที่หวัง เราก็จะไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองสูญหายไปในความสัมพันธ์ เพียงแต่ว่าพลังงานของเรากับอีกคนอาจจะไม่ได้ match กัน ไม่ได้ align กัน ก็แค่นั้น ซึ่งจนถึงตอนนี้ เราก็ยังฝันที่จะได้เชื่อมต่อกับใครสักคน ได้รักใครสักคนอย่างสุดหัวใจอยู่เหมือนเดิม แต่เป็นรักที่อยู่บนพื้นฐานของการรักตัวเองแบบมีสติมากขึ้น
.
ไม่รู้ว่าสิ่งที่เราพิมพ์ไว้จะเป็นแรงบันดาลใจให้ใครมั้ยนะ แต่เราอยากให้ทุกคนลองเปิดใจคิดแบบนี้
เราชอบเขียน เราอยากเขียน เราก็เขียน
เราชอบรัก เราอยากรักใคร เราก็รัก
เราชอบทำอะไรที่ดีต่อตัวเอง แต่คนอื่นอาจจะมองไม่เห็นคุณค่า ไม่มีใครสนใจ เราก็ทำไป
คือไม่ต้องกลัวว่าวันนึงเราจะเสียใจหรอก ชีวิตไม่ได้มีแค่ความสุขสมหวังอยู่แล้ว อยากลองทำอะไร ชอบใคร รักใคร ก็เอาให้เต็มที่ไปเลย การปิดกั้นตัวเองเพราะกลัวที่จะล้มเหลวต่างหากที่น่ากลัว
ไทย
