Jan Edzes รีทวีตแล้ว
Column Marcel Levi
“Als je je afvraagt waar toch al onze leraren, verpleegkundigen, loodgieters of ICT-medewerkers zijn gebleven…”
Marcel Levi — 22 februari 2025
Kort geleden probeerde ik vijf mensen op hetzelfde moment een halfuurtje digitaal bij elkaar te krijgen om een aantal knopen door te hakken over een nieuw onderzoeksprogramma. Het bleek echter nauwelijks mogelijk een geschikte datum te vinden. Meest voorkomende redenen van verhindering van de verschillende deelnemers waren talloze retraites, strategievoorbereidingsbijeenkomsten, hele dag durende werkoverleggen, coachingsessies, medewerkers-themavergaderingen en meerdaagse trainingen.
Het is symptomatisch voor een maatschappij waarin we met zijn allen tegenwoordig veel liever over het werk praten dan dat we bezig zijn het werk gewoon uit te voeren. Dagelijks worden talloze vergaderlocaties rondom stations in grotere steden gevuld met tienduizenden mensen die niets anders doen dan gratuite prietpraatbijeenkomsten bijwonen en zinloze en dagvullende babbelbijeenkomsten moeten uitzitten.
Of nog erger, allemaal volstrekte onzin voorgeschoteld krijgen door een zelfbenoemde coach die naar alle waarschijnlijkheid de laatste decennia zelfs niet meer in de buurt van de werkvloer is gekomen. En de dag dus maar zinloos opvult met mindfulnesstrainingen, onsamenhangend gekrabbel op onvermijdelijke whiteboards, gekleurde post-itplakkertjes en ongefundeerde oneliners of citaten van weer andere eveneens zelfbenoemde experts.
Hele kantoortorens tussen de Action en Kruidvat in Hoog Catharijne bij het Centraal Station in Utrecht zijn volgepakt met mierenhopen van oeverloos kletsende mensen die absurditeiten van een mediator of moderator moeten aanhoren of – nog erger – als afwisseling van ‘werkvorm’ in kleine groepjes zinloze kleuteropdrachtjes moeten uitvoeren.
Met werk heeft het allemaal heel weinig te maken. Nederland is de afgelopen tien jaar gekelderd op de ranglijst van landen met de hoogste arbeidsproductiviteit, mede doordat deze sinds 2008 nauwelijks meer stijgt. We blijven daarbij achter bij de VS en vrijwel alle andere West-Europese landen (behalve Frankrijk en Italië).
Behalve onze doorgeschoten babbelindustrie noemen economen als oorzaak hiervoor onder andere de uit de bocht gevlogen regelgeving, immer uitdijende bureaucratie en daarbij behorende onnodige administratie. Ook zou er een relatie zijn met het relatief grote aandeel zelfstandigen (zzp’ers) op onze arbeidsmarkt.
Tevens zeggen economen dat Nederland relatief veel zogenaamde zombiebedrijven telt. Dit zijn kwakkelende op-sterven-na-doodbedrijfjes die veel te lang blijven voortbestaan in plaats van gedrongen te stoppen, en notoir weinig productief zijn.
Een ernstiger oorzaak is trouwens de terugloop aan investeringen op het gebied van research en innovatie in Nederland. Het is bekend dat juist deze investeringen een sterk positief effect hebben op productiviteit en het is niet toevallig dat landen als Noorwegen, Denemarken, Oostenrijk en Zweden, die de afgelopen jaren de hoogste arbeidsproductiviteitsgroei hebben weten te realiseren, ook landen zijn met de hoogste publieke research-en-innovatie-intensiteit.
Dus als je je afvraagt waar toch al onze leraren, verpleegkundigen, loodgieters, koekjesbakkers of ICT-medewerkers zijn gebleven, hoef je maar even een rondje te lopen bij een van de babbelbijenkorven in Nederland en daar zul je veel van hen aantreffen.
Nederlands
