C. Cengiz Çevik

Galatasaray ve belki de Türk futbol tarihinin en iyi maç paylaşımlarından biriyle karşı karşıyayız. The Beatles ile Galatasaray'ı bir arada görünce, kalbim hızlı çarptı, biraz gevezelik edeceğim. Çoğu rock ve pop-rock tutkunu gibi benim için de The Beatles'ın yeri her zaman apayrıdır. Galatasaray'ın, Liverpool'un kökenlerine atıfta bulunarak grubun 1969 çıkışlı ikonik Abbey Road albümünün kapağını maç görseline uyarlaması, gerçekten global, yaratıcı ve zekice bir dokunuş, kim akıl ettiyse tebrik ederim. Sıkça bahsedildiği üzere, Liverpool'un işçi sınıfı kültürü, bir liman şehri olması ve Amerika'dan gelen plaklara erken erişim imkânı, The Beatles'ın müziğini doğrudan şekillendiren unsurlardı. Grubun İngiliz ve Amerikan esintilerini harmanlayan bu özgün sesi, yalnızca kendilerinden sonraki Britanya, Avrupa ve ABD müzik piyasasını belirlemekle kalmadı, aynı zamanda kültürel ve siyasal açıdan etkileri günümüzde de devam eden devasa bir dalga yarattı. Farkında olsak da olmasak da hepimiz hâlâ o dalganın üzerinde sörf yapıyoruz. Abbey Road albümünün yayımlandığı 1969 yılı, 1967'deki "Aşk Yazı"nın (Summer of Love) ütopik barış ve sevgi ideallerinin yerini çok daha sert siyasi gerçekliklere bıraktığı bir dönemdi. Savaş sonrası süreçte, Soğuk Savaş ikliminde ABD'nin Vietnam bataklığındaki çırpınışları (ki bu durum, bugünkü ABD-İsrail koalisyonunun İran'a yönelik hamlelerindeki çırpınışlara oldukça benziyor), küresel bir isyan dalgasını tetiklemişti. Dünyanın dört bir yanında yükselen öğrenci hareketleri ve protestolar, dönemin tüm kültürel etkinliklerini derinden etkiliyordu. İşte Abbey Road, grup açısından müzikal bir zirve ama aynı zamanda bu çalkantılı sosyopolitik iklime ve grubun kendi içindeki dağılma sürecine verilmiş olgun, felsefi bir veda. The Beatles üyeleri arasında o dönem ciddi ticari ve kişisel çatışmalar yaşanmasına rağmen, stüdyoya "eskisi gibi" ortak bir eser üretme felsefesiyle girdiler. Bu tutum, kaosun ortasında sanatsal bir sentez ve uzlaşı arayışını temsil ediyordu. Albüm, 60'ların sonundaki siyasi tıkanıklığa karşı müziğin birleştirici gücünü savunan, dönemin ruhuyla tamamen uyumlu ama aynı zamanda onu aşan bir kapanış eseri oldu. Dün yine bu twiti alıntılayarak paylaştığım "Carry That Weight" parçası da aslında albümün B yüzünde yer alan o meşhur, uzun potpurinin kritik bir bölümüdür. McCartney, bu şarkıyla grubun dağılmasındaki kendi payını kabul eder ve giderek uzaklaştığı arkadaşlarına karşı alçakgönüllü bir zeytin dalı uzatır. Sürekli karmaşıklaşan ve nihilistleşen bir postmodern dünyaya karşı sevgi, umut ve topluluk bilincini vurgulayan bu tavır, The Beatles'ın hayata bakışının da kusursuz bir yansımasıdır. Nitekim albüm ve bu efsanevi potpuri, Paul McCartney'nin yazdığı ancak John Lennon'ın deyimiyle "kozmik ve felsefi bir dize" olan o unutulmaz sözlerle son bulur: "Ve sonunda, aldığın sevgi, yarattığın sevgiye eşittir." Bu kapanış, The Beatles'ın dünyaya sunduğu hem son derece kişisel hem de nihai bir hediye olarak müzik tarihindeki yerini almıştır. Acı, keder, sevinç ve neşeyle dolu bu hayatta bazen müzikle, bazen Gassarayla falan oyalanıp gidiyoruz. Daha sonra da anılmaya değer, güzel bir oyalanma için takımımızdan iyi bir mücadele ve tur kapısını aralamasını bekliyoruz. Olursa da, olmazsa da takımımızı alkışlayacağız. Belki ertesi günün ilk saatlerine bir The Beatles şarkısıyla giriş yaparız. "Yesterday, All my troubles seemed so far away..." 🎶🎵 🟨🟥

SON DAKİKA | Noa Lang'ın paylaşımı.

Utanç verici bir durum. İnsan sağlığını tehdit eden bu seviyede bir ihmal Türkiye’de yaşansa maç sonucunu iptalden ağır iç saha cezasına kadar her şey konuşulurdu. Bize dünyayı dar ederlerdi. Ne yazık ki uefa denilen yapının bu olayı adil bir şekilde ele alması mümkün değil, yanılırsam çok şaşırırım. Ben hiçbir zaman körü körüne batıcı olmadım ama eskiden batının en azından yereldeki türlü çarpıklıklara karşı alternatif bir düzen ve adalet arayışı için kısmen referans kabul edilebileceğini düşünürdüm. Ama batının savaş suçları ve özellikle de İsrail karşısındaki tutumundan ötürü artık o “kısmen” de yok bende. Siyasetten spora her alanda çifte standart söz konusu. Bu bir zihniyet meselesidir. Nitekim Liverpoollu futbolcuların Lang’a gösterdiği şefkat de sahtedir; skoru almamış olsalardı, bunu göremezdik, Galatasaraylı bir futbolcunun kolu kopsa dönüp bakmazlar, aksine daha da itip kakarlardı. Henüz skoru alamadıkları anlardaki hal ve hareketleri de bunun kanıtıdır. Bu seviyede, dünya markası haline gelmiş bu takımlarla mücadele edebilmek için en az onlar kadar mental ve fiziksel açıdan güçlü olmak, onlar gibi ayakta kalmak, sakatlanmamak, her hareketinizle diri olduğunuzu göstermek zorundasınız. Burada adeta bir “güç istenci” devrededir, sizi güçsüz yakaladıkları anda ezerler. Juventus maçında da aynı şeyi yaşadık, rejisinden taraftarına, saha komiserinden takımına topyekun üzerimize çullanmışlardı ama güçleri yetmemişti. Yaşamı salt hayatta kalmak değil, sürekli bir genişleme ve tahakküm kurma çabası olarak gören bu felsefi düzlemde merhamet ve adalet, çoğu zaman egemen olanın üstünlüğünü tasdik ettikten sonra sergilediği bir lükstür. Avrupa futbolunu ve kurumlarını şekillendiren bu hegemonya da hakkaniyetle değil, kendi hiyerarşisini koruma arzusuyla hareket eder; zayıflık gösterdiğiniz an tüm o medeniyet makyajı akar ve asıl niyetleri ortaya çıkar. Bu yüzden onların kurduğu düzende onlardan adalet veya empati bekleyerek değil, ancak ve ancak güç istencinizi tartışmasız bir şekilde sahaya yansıtarak var olabilirsiniz; asker kökenli bir milli güvenlik hocamız vardı, “hastalanmak yasaktır” derdi, aynı şekilde futbolcular abuk sabuk pozisyonlarda sakatlanmayacak, savaş gazisi gibi sahada dolaşmayacak, sakatlanırsa çıkacak ve yerine daha sağlamı girecek. Taş gibi bir kadronuz olacak, çünkü bu arenada tek geçer akçe, başkasının lütfu değil, sizin dayattığınız kudrettir. İşte bu kudret bizde yok. Ne yapar ne eder o noktaya gelebiliriz, o kudrete erişebiliriz, bunu düşünmek zorundayız ve sadece futbolda değil. Lang’a geçmiş olsun.

Gücümüz ölçüsünde gelebileceğimiz yere kadar geldik. Burası Şampiyonlar Ligi, burada bulunmak ve son 16’ya kalmış olmak bile başarıdır. Yeryüzündeki çoğu takım için burası bir hayaldir. Sakatlara geçmiş olsun. Şimdi hedef ligde dördüncü sezonda da şampiyonluk. 🟨🟥

Okan Buruk: "Taraftarlarımıza bir ümit verdik ama devamını getiremedik. Bu oyunu izlettiğimiz için taraftarımızdan özür dilerim."