begüm

rabbim, fayda vermeyen ilimden, huşu duymayan kalpten, doymayan nefisten, kabul olmayan duadan sana sığınırım’

biri omzumdan şu yükleri alsın, ellerimden tutup kaldırsın istiyorum artık. çok yoruldum allahım, bir kuş gibi hafiflemek.. sadece hafifletilmek istiyorum.

aşkın izahı yoktur ya kıyamete kadar konuşmak lazım ya da kıyamete kadar susmak lazım ortası yoktur aşkın’ ömer hoca’

söyle nasıl aşarım pişmanlık dağlarını

@nasiyanicanm müge anlı ablama🙂‍↔️

evde yalnızken arkada ses olsun diye televizyondan ne acıyosan ona aitsin

ilk | son

gün sonu yapmayı en sevdiğim şey gece kuşlarını dinlemek.. öyle güzel ötüyorlar ki sessizliğin içinde insana “hala” yaşadığını hissettiriyor 🌱

kendime not’

heveslerin tazeleneceği cuma’lara 🌱

@Bolognafc1909 adam iyileşti fenerden gidince.. o iyi olsun bari bolognayı da tutarız 🙂‍↔️

Domenico ❤️💙 #WeAreOne

@slioewm tomristir.. annem tomsuk diyecekmiş de bana ne 🙂‍↔️

cocugunuz olursa adını ne koymayi dusunuyorsunuz ciddi bir sorudur ya

hayatı romantize eden o kız 🙂‍↔️ (gönlü romantizmden bi o kadar uzaktır)

@gracecilikkkkk hatay kısırı… nerde olsam tanırım

evrenin en iyi beş çayı mezesi

gerçekten inanamıyorum.. böyle kızları görmeye tahammülüm kalmadı. babası ayağına kapanıyor, annesi ağlıyor kız hala madde satmak için, kendini kuş benzetmesiyle peşkeş çeken erkeğe gideceğim diyor. allah akılsız fikirsiz bırakmasın kimseyi #mügeanlı

@nasiyanicanm aşk bizi bulsun 🙂‍↔️

@llbegoo askı bulana kadar bizi ilgilendirmiyo

ecmelle eski kocası barısmıs aska inancım geri geldi falan yazmayın sizin aska olan inancınıza sıcarım yeter

bugün fark ettim. insanlar yaşıyor, konuşuyor, birbirlerinin hayatına dokunuyor ben ise uzun zamandır yalnızlığıma tutunup onunla yaşamayı öğrenmişim belki de canımı acıtan şey yalnız olmak değil; bir gün dönüp baktığımda, hayatın akıp gidişini uzaktan izlediğimi fark etmek

insanlara uzaktan bakıp onların hayatlarına imrenirken, kendi etrafıma ördüğüm duvarları görmemiştim. dünyanın beni dışarıda bıraktığını sanıyordum; oysa ben çoktan kendi penceremin ardından seyretmeye razı olmuşum.

içimi döktüm uzun zaman sonra kendimi sokağa attım. meydanda bir banka oturup insanları seyrettim. kimi kahkahalarla konuşuyor, kimi telaşla bir yerlere yetişiyor, kimi de sadece bir başkasının yanında olmanın huzurunu taşıyordu yüzünde. izlerken fark ettim; meğer şikâyet

gece midir seni bana düşündüren, yoksa ben miyim, seni düşünmek için geceyi bekleyen? kim bilir kaç kişi ayrı yataklarda birbirine sarılarak uyuyordur oysa o beni ben de onu bekliyordum ve bir gün daha konuşmadan bitiyordu özdemir asaf’