꒰ mali ʕㅇ̆̈ʔ

ข่าวดี ‼️ เรื่อง 欢迎进入梦魇直播间 หรือ Welcome to the Nightmare Live จบลงแล้วที่ 729 ตอน 4,053,243 ตัวอักษรค้าบ เย่ 🎉 คราวนี้เจ้าไหนได้ลิขสิทธิ์ไปก็รีบแปลออกมาเด้อพี่น้อง 555555555

ของเราโดนวิจัยตอน ป.โท ค่ะ นมผสมเวย์พร้อมดื่ม คิดว่า อ.การตลาดเอาของเราไปขายแน่ๆ ทำอะไรไม่ได้ เพราะอย่างว่าตอนนั้นเป็น นศ. แค่ทำเล่มผ่านๆให้จบไป ผ่านมาถึงทุกวันนี้ของก็วางตามร้านสะดวกซื้อทั่วไป หลายยี่ห้อ 🙂‍↔️

อ่านดราม่าอโยธยาละอิน หลายปีแล้วก็ยังจำความรู้สึกตอนที่มีคนทักมาว่า ธีสีสพี่ได้เอาไปทำละครเหรอ? พอไปตามดูเลยเห็นว่ามีนิยายเรื่องนึงที่ได้เอาไปทำซีรีส์ ผลิตโดยช่องแถวหน้า แสดงนำโดยนักแสดงตัวท็อป แล้วเหมือนงานธีสีสตัวเองจริง ๆ ทั้งความสืบสวน ทั้งความพีเรียด(แค่คนละยุค กับเพิ่มกิมมิค) ทั้งอาชีพตัวละคร ทั้งอาชีพพ่อนางเอก ทั้งพลอต ทั้งตอนหักมุมว่าใครเป็นคนฆ่า ตามไปดูไทม์ไลน์ เจอว่านิยายเขียนหลังธีสีสเราตีพิมพ์เผยแพร่ 5 ปี สิ่งที่แย่ที่สุดที่เกิดขึ้น คือ การที่เรารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยจนไม่กล้าเรียกร้องอะไร เห็นเขาเป็นนักเขียนเบอร์ใหญ่ แฟนคลับเยอะ อาวุโสในวงการ คิดว่าบอกไปใครจะเชื่อ เผลอๆ อนาคตที่มีแสงส่องอยู่น้อยนิดจะดับไปเลยรึเปล่า โอกาสในหน้าที่การงานจะหายไปเลยรึเปล่า ตอนนั้นเลยพยายามบอกตัวเองว่าบังเอิญแหละ เขาระดับนั้นจะมาลอกงานคนตัวเล็กๆ ทำไม แต่ความคิดที่ว่า มันมี elements ที่คล้ายขนาดนั้น มันบังเอิญได้เหรอวะ แวบขึ้นมาตลอด หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นงานเขา ในหัวจะคิดเลยว่า ไปเอาอะไรของใครจากไหนมาอีกรึเปล่า จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งคับแค้นก็ยังอยู่ งานสัปดาห์หนังสือ บูธของคนนี้เป็นบูธเดียวที่เราจะไม่เข้าไปเหยียบ เจ็บใจที่สุดที่ตัวเองอ่อนแอ จนเลือกที่จะไม่ทำอะไร เกลียดที่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากตีอกชกหัว ผ่านมาหลายปี พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้ เอามาใช้เป็นแรงขับเคลื่อน อยากสร้างงานของตัวเองให้ได้ แบบดีๆ อย่างที่หวังในสักวัน ขอสาปแช่งทุกคนบนโลกที่ขโมยความคิดคนอื่น แล้วยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ ขอให้คุณอย่าตายง่ายๆ ขอให้ทุกข์ทรมานแสนสาหัสแล้วค่อยจากโลกนี้ไปแบบทุกคนจดจำในสิ่งที่คุณทำ

อ่านดราม่าอโยธยาละอิน หลายปีแล้วก็ยังจำความรู้สึกตอนที่มีคนทักมาว่า ธีสีสพี่ได้เอาไปทำละครเหรอ? พอไปตามดูเลยเห็นว่ามีนิยายเรื่องนึงที่ได้เอาไปทำซีรีส์ ผลิตโดยช่องแถวหน้า แสดงนำโดยนักแสดงตัวท็อป แล้วเหมือนงานธีสีสตัวเองจริง ๆ ทั้งความสืบสวน ทั้งความพีเรียด(แค่คนละยุค กับเพิ่มกิมมิค) ทั้งอาชีพตัวละคร ทั้งอาชีพพ่อนางเอก ทั้งพลอต ทั้งตอนหักมุมว่าใครเป็นคนฆ่า ตามไปดูไทม์ไลน์ เจอว่านิยายเขียนหลังธีสีสเราตีพิมพ์เผยแพร่ 5 ปี สิ่งที่แย่ที่สุดที่เกิดขึ้น คือ การที่เรารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยจนไม่กล้าเรียกร้องอะไร เห็นเขาเป็นนักเขียนเบอร์ใหญ่ แฟนคลับเยอะ อาวุโสในวงการ คิดว่าบอกไปใครจะเชื่อ เผลอๆ อนาคตที่มีแสงส่องอยู่น้อยนิดจะดับไปเลยรึเปล่า โอกาสในหน้าที่การงานจะหายไปเลยรึเปล่า ตอนนั้นเลยพยายามบอกตัวเองว่าบังเอิญแหละ เขาระดับนั้นจะมาลอกงานคนตัวเล็กๆ ทำไม แต่ความคิดที่ว่า มันมี elements ที่คล้ายขนาดนั้น มันบังเอิญได้เหรอวะ แวบขึ้นมาตลอด หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นงานเขา ในหัวจะคิดเลยว่า ไปเอาอะไรของใครจากไหนมาอีกรึเปล่า จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งคับแค้นก็ยังอยู่ งานสัปดาห์หนังสือ บูธของคนนี้เป็นบูธเดียวที่เราจะไม่เข้าไปเหยียบ เจ็บใจที่สุดที่ตัวเองอ่อนแอ จนเลือกที่จะไม่ทำอะไร เกลียดที่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากตีอกชกหัว ผ่านมาหลายปี พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้ เอามาใช้เป็นแรงขับเคลื่อน อยากสร้างงานของตัวเองให้ได้ แบบดีๆ อย่างที่หวังในสักวัน ขอสาปแช่งทุกคนบนโลกที่ขโมยความคิดคนอื่น แล้วยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ ขอให้คุณอย่าตายง่ายๆ ขอให้ทุกข์ทรมานแสนสาหัสแล้วค่อยจากโลกนี้ไปแบบทุกคนจดจำในสิ่งที่คุณทำ

อ่านดราม่าอโยธยาละอิน หลายปีแล้วก็ยังจำความรู้สึกตอนที่มีคนทักมาว่า ธีสีสพี่ได้เอาไปทำละครเหรอ? พอไปตามดูเลยเห็นว่ามีนิยายเรื่องนึงที่ได้เอาไปทำซีรีส์ ผลิตโดยช่องแถวหน้า แสดงนำโดยนักแสดงตัวท็อป แล้วเหมือนงานธีสีสตัวเองจริง ๆ ทั้งความสืบสวน ทั้งความพีเรียด(แค่คนละยุค กับเพิ่มกิมมิค) ทั้งอาชีพตัวละคร ทั้งอาชีพพ่อนางเอก ทั้งพลอต ทั้งตอนหักมุมว่าใครเป็นคนฆ่า ตามไปดูไทม์ไลน์ เจอว่านิยายเขียนหลังธีสีสเราตีพิมพ์เผยแพร่ 5 ปี สิ่งที่แย่ที่สุดที่เกิดขึ้น คือ การที่เรารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยจนไม่กล้าเรียกร้องอะไร เห็นเขาเป็นนักเขียนเบอร์ใหญ่ แฟนคลับเยอะ อาวุโสในวงการ คิดว่าบอกไปใครจะเชื่อ เผลอๆ อนาคตที่มีแสงส่องอยู่น้อยนิดจะดับไปเลยรึเปล่า โอกาสในหน้าที่การงานจะหายไปเลยรึเปล่า ตอนนั้นเลยพยายามบอกตัวเองว่าบังเอิญแหละ เขาระดับนั้นจะมาลอกงานคนตัวเล็กๆ ทำไม แต่ความคิดที่ว่า มันมี elements ที่คล้ายขนาดนั้น มันบังเอิญได้เหรอวะ แวบขึ้นมาตลอด หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นงานเขา ในหัวจะคิดเลยว่า ไปเอาอะไรของใครจากไหนมาอีกรึเปล่า จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งคับแค้นก็ยังอยู่ งานสัปดาห์หนังสือ บูธของคนนี้เป็นบูธเดียวที่เราจะไม่เข้าไปเหยียบ เจ็บใจที่สุดที่ตัวเองอ่อนแอ จนเลือกที่จะไม่ทำอะไร เกลียดที่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากตีอกชกหัว ผ่านมาหลายปี พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้ เอามาใช้เป็นแรงขับเคลื่อน อยากสร้างงานของตัวเองให้ได้ แบบดีๆ อย่างที่หวังในสักวัน ขอสาปแช่งทุกคนบนโลกที่ขโมยความคิดคนอื่น แล้วยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ ขอให้คุณอย่าตายง่ายๆ ขอให้ทุกข์ทรมานแสนสาหัสแล้วค่อยจากโลกนี้ไปแบบทุกคนจดจำในสิ่งที่คุณทำ