Noêsis noêseôs

Yaş 28 ve zihnimde Derrida’nın söylemi: yaşamayı öğrenmeliyim artık!

Neredeyse uyumayalı üç gün oldu. Uykusuzluğu bir de refakatçi olarak devam ettirip, sabahında da işe gelmek tamamıyla işkençe!

“Ben dağlara inanarak başladım hayata”

1970’te Van

“doktrin bizim kötü ama yanlış olmaması gereken arzularımız içindir, sonuçlarıysa doktrinden ziyade onu ortaya koyanlara bağlıdır.” Miguel de Unamuno, Trajik Yaşamın Duygusu, s.133

“…tıpkı benden önce başka seslerin aynı sızlanmalarla rüzgâra karşı yankılanmadığını iddia etmediğim gibi. Ancak bu ebedi sızlanışın başka bir ağızdan çıkıyor oluşu ortaya tek bir şey koyar: Can yakan şeyin can yakmaya devam ediyor oluşu.”

Rasyonalizmin en hayati sonucu intihar olacaktır. Kierkegaard ne de iyi söylemiş: "İntihar saf düşüncenin varlığının bir sonucudur... İntiharı methetmez ama tutkuyu methederiz.

Wanadokya değil. Onun adı: Kofîraz

Newroz pîroz be 🌸🍀

“Parce unicae spei totius orbis.” “Beni dünyanın en derin umutlarından kurtar.” Tertullianus, Adversus Marcionem

Mardinlilerden ne xer gördük de Mardin’den xer göreceğiz.

Yıllar sonra Leylan cafe

“Zihin boşluğumdaki kargaşalarla dolu ve huzursuz, dostane köklerinden sökülmüş, bu kåğıtlara boşaltılmış ve onda bozulması mümkün olmayan şekillere sabitlenmiş olan kendi düşüncelerim, zaten düşünce cesetleridir. Madem öyle, akıl, yaşamın ifşasına nasıl açılır?”

“Hangi beklenmedik gaye, kimlik bilincimizin, bedensel değişimlerimizin ardı sıra ısrarcı davranması olgusunun, ruhumuzun tözü olduğu kanısına vardırabilir?”

“Hangi beklenmedik gaye, düşünceleri yargılamak ve birleştirmek zorunda olduğumuz durumlarda ruhun yalınlığını bir sonuca ulaştırabilir? Düşünce tekil değil aksine çoğuldur ve akıl içinse ruh eşgüdümlü bilinç durumlarının ardıllığından başka bir şey değildir.” M. Unamuno, s.87

“Tekilleşmek, bir şekilde başkalarının ve gelecekte var olacakların hafızasında hayatta kalma mücadelesinin kaynağı. … Her bir birey, sırf görünüşte bile olsa, kendini teyit etmek ister.” Miguel de Unamuno, Trajik yaşamın duygusu, s.58

Orfizm’de Dionysos, insan ruhunun ilahi kaynağını temsil eder. İnsan ise Titanlardan gelen karanlık yön ile Dionysos’tan gelen tanrısal ruh arasında sıkışmış bir varlıktır.

Cahil halkın üstünde yükselmekten ve diğer filozofların zekâsını karalamaktan başka ne isterler? Onlar için esas olan diğerlerinden farklı düşünmektir. İnananlar arasında ateist; ateistler arasında mümin olurlar."

Doğru ile yanlışı öğrenmeye ulaşan kimse yoktur ki kendi bulduğu yalanı başkası tarafından keşfedilmiş bir gerçeğe tercih etmesin. Kendi şöhreti için insan ırkını kandırmayan filozoflara ne oldu? Kendi farkını ortaya koymak yerine kalbinin sırlarına başka hedef koyanlar nerede?

“Öfkeli bir özgünlük saplantısı, ruhların modern dünyasında eser ve her biri bu takıntıyı farklı bir şeye yükler. Akıllıca saçmalamayı zevksiz bir şekilde on ikiden vurmaya tercih ediyoruz. Rousseau, Emile ya da Eğitim Üzerine isimli kitabında söylemiştir: