soghand

از من نپرس در ماشینو قفل کردم یا نه، نمیدونم

من هنوز باورم نمیشه از چند روز دیگه هررروز کنار شوهر نازنازیم از خواب بیدار میشم و اینهمه مدت لانگ‌دیستنس بودن بالاخره تموم میشه

شاهرخ مسکوب تو خاطراتش گفته، «سعی می‌کنم به کمتر چیزی فکر کنم، مخصوصا به ایران وگرنه پاک خُل می‌شوم.»

بعد از ۸ ساعت تو سالن بودن و تحمل اون همه فویل رو سرم این دیگه آخرین باری بود که موهای من به خودشون بلوند میبینن

هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم، احساس میکنم به آنچه رخ داده است، خیانت میکنم. جنایت و‌ مکافات | داستایفسکی

میدونید تنها خوبی این روزهاچی بود ؟ اینکه تمام دوستان و نزدیکان و همه و همه رو به صورت فشرده شناختید ! دیگه کسی بعدا نمیتونه بیاد دهنشو باز کنه از شرف و انسانیت و رفاقت حرف بزنه !

پسر ولی عجب زندگی تحقیرآمیزی.

برای من هموطن اونیه که الان خوشحاله.

از هیجده‌ دی تقریباً جز زنده موندن هیچ کار دیگه‌ای نکردم.

چقدر اسم بچه های زیر ۱۸سالی رو دیدم که نان آور خونه بودن، بمیرم برات تو چی از کودکی و نوجوونی فهمیدی که نان‌آور هم شدی اونایی که همه اینارو دیدن و شنیدن و نفهمیدن هیچ وقت دیگه هم قرار نیست بفهمن

ببین اسلام چیه که دست زدن و رقصیدن، مبارزه محسوب میشه. موی زن مبارزه‌س. حیوون‌دوستی مبارزه‌س. بوسیدن مبارزه‌س. غذا خوردن مبارزه‌س. انگار داری با مرگ می‌جنگی.

یکی مرد جنگی به از صد سوار

اتفاقات این روز ها منو یاد بخشی از سخنرانی فریدون فرخزاد انداخت که میگه: فرهنگ همیشه قالب میشه بر زور، ستم و قلدری...

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی به بویِ آن که دگر نوبهار بازآید • حافظ

ایران و ایرانیان این روزها چه با شکوه هستند. افتخار آمیز و غرورانگیز.

جامعه به شدت «BBCگوه‌خورد» گراست...

"فرزند ایران و جان فدای میهن ..."

«کاش پیرتر بودیم، مثل ریشه‌ ها یا خیلی جوان‌تر، مثل شاخه ها اینجا که ما ایستاده‌ایم فقط تبر میخورد.»

و چون او را کشتند، جهان از سیاوش لبریز شد و خونش در همه‌ی رگ‌های گیتی بود. [سوگ سیاوش | مسکوب]

الان میفهمم وقتی سکویی میگفت "اصلا حالم خوب نیست، از زمین و زمان بیزارم" چه حسی داشت.