Moonlight
15.6K posts


تو ۴۰روز جنگ صدای انفجار زیاد شنیدم. صدای پرواز جنگنده و فرود آمدن بمب و موشک. اما حتی یک لحظه نگران نشدم. چون میدونستم خودم و هموطنهام هدف این بمب و موشکها نیستیم. ۱۸ و ۱۹ دیماه اما رگبار گلولهها به سمت ما بود. هدف، ما بودیم. خیلیهامون گلوله خوردیم. گلولهی جنگی. هموطنانم با گلوله کلاش و ژ۳، با اسنایپر، با وینچستر و کلت کمری، با دوشکا و حتی با دشنه و قمه و تبر هدف قرار گرفتند و کشته شدند. یکنفر و ده نفر و صد نفر و هزار نفر هم نه. دهها هزار نفر. از زن و مرد، کودک و بزرگسال. پیر و جوان. خیلیها خانوادگی آمده بودند و خانوادگی کشته شدند. در آن دو شب همهی ما "هدف" بودیم. همه و همه. دهها میلیون مردم ایران. این جنگی بود که علیه ما بود، علیه ما مردم ایران؛ نه جنگ ۴۰روزه. جنگ ۴۰روزه دقیقا علیه دشمنانمان بود. علیه همانها که گلوله در سینهی ما کاشتند. برای همین است که از رخ دادنش شادمان بودیم (و هستیم). و آرزومند ادامه یافتنش هم هستیم. دشمن ما ج.ا است. جنگمان هم با ج.ا است. حملهی آمریکا و اسراییل به ج.ا را ما "جنگ با ایران و مردمش" نمیدانیم. "کمک به ایران و مردمش" میدانیم. این چیزیست که همگان باید بدانند، و امیدوارم که بدانند.



اگر بعد از اینکه موضع سیاسی #علی_یونسی در مورد مجاهدین را فهمیدید و از حمایت خود از حق ازادی او دست کشیدید بدونید بویی از حقوق بشر و همون ازادی نبردید. نقد دیدگاه ایدیولوژیک یک فرد را با انکار حق انسانی او اشتباه نگیرید.




«سادهانگاری سقوط رژیم؛ فاجعه بیانیهها، بخش دوم» گزیدهای از سخنان #حجت_کلاشی در پادکست چنته.



















