fringe

Daha önce anlattık bunları.

'Kur'an'ı iyi anlamanın ilk şartı onu okumamaktır.' sözümü İlahiyatçı falandan cesur açıklama 'Artık Kur'an okumuyorum, siz de okumayın dedi' diye vermek... Halbuki onun hikayesi şöyleydi: "Yıllar önceydi, üç genç geldi ellerinde mealler vardı. Kur'an'a en iyi nasıl anlarız tavsiyeniz nedir diye sordular. Ben de Kur'an'ı iyi anlamak istiyorsanız kuru kuruya Kur'an meali okuyup durmayı bırakın... Önce dışarı çıkın, şehri dolaşın, hayatı okuyun, arka sokaklara gidin. Buralarda itirazınız, bir derdiniz yoksa Kur'an'ı anlayamazsınız. Kur'an derdi olana fayda verir dedim..."

Son zamanların en önemli gündemlerinden biri “doğum oranlarının düşmesi.” Ama biraz derine inince karşımıza çıkan asıl mesele bence şu: ev hanımlığı. Bir çalışma vesilesiyle bir süredir bu kavram üzerine düşünüyorum ve fark ettiğim şey şu: “Ev hanımı”na dair olumlu bir temsil neredeyse yok. Ne medyada ne edebiyatta kayda değer bir olumlu temsil dikkat çekmiyor. Ev hanımlığı bugün bir gösterge gibi çalışıyor: ekonomik bağımlılığın, düşük statünün ve “gelenekselliğin” göstergesi. Daha da önemlisi, hissettirdiği şey, tabiri caizse Hindistan kast sistemindeki Dalitler’e tekabül ediyor. Toplumsal olarak gerekli ama sembolik olarak değersiz görülen bir alan. Elbette bu birebir bir eşitleme değil, bir analoji. Bu değersizleştirme çok eski değil. Özellikle Y kuşağı sonrası belirginleşiyor. Kadının evde kalmayı, yemeğini yapmayı ve çocuklarını bizzat büyütmeyi tercih etmesi ise giderek daha fazla değersizleştirilen bir konuma yerleştiriliyor. Bu değersizleştirme Althusserci bir okumayla ideolojik aygıtlar aracılığıyla sistematik biçimde üretilir. Medya ise bireyleri bu konum içinde “çağırarak” ev hanımlığını belirli anlamlarla özdeşleştirir. Bugün bu üretilme ve özdeşleştirme daha sinsi bir seviyede yapılıyor kanaatimce. Ev hanımı, kendini ailesine adamış, dış dünyada iddiası olmayan, varsa bile ancak kocasının imkânlarıyla var olabilen biri olarak çiziliyor. Peki “entelektüel ev hanımı” nerede? Okuyan, yazan, düşünen ama evinde kalmayı tercih eden bir kadın neden görünmez? Gündelik etkileşimler içinde ise bu değersizleştirme, mikro-işaretler aracılığıyla gerçekleşir. Bazen bir bakış, bazen kısa bir “hımm” bu anlamı yeniden üretmeye yeter. Ev hanımlığına dair söylemler esasen bir sembolik şizofreni de üretiyor. Nasıl? Bir yandan “annelik kutsaldır” diyerek yüceltiliyor, diğer yandan modern rasyonalite içinde değersizleştiriliyor. Daha dikkat çekici olan ise şu: Bu bakış yalnızca modern dünyaya tam adaptasyon iddiasındaki seküler kesime özgü değil. Bu kodlanma, en dindarından en gelenekseline kadar geniş bir kesimi içine almış durumda. Hatta sahada, dindar ve geleneksel kimliğiyle bilinen bir grubu bizzat çalışmış biri olarak şunu söyleyebilirim. Ev hanımlığı kategorisine en güçlü biçimde sahip çıkması beklenen bir çevrede bile bu durum açıkça görülüyor. “Ben ev hanımıyım”veya “Eşim ev hanımı” cümlesi neredeyse hiç tek başına kurulmaz. Hep bir “ama” ile gelir. “Ev hanımı ama çok çalışıyor”, “ama boş değil”, “ama lise/üniversite mezunu”,“ama aslında çalışan kadından daha çok yoruluyor…” Yani kimse sadece şunu rahatça söyleyemez: “Ev hanımıyım.” Belki de bu yüzden doğum oranlarının düşmesini sadece demografik bir mesele olarak değil, ev hanımlığının değersizleşmesiyle birlikte düşünmek gerekir.

Ben de sizdenim demek için önce küpe taktı sonra dövme yaptırmış.

"One should always be drunk. That's all that matters... But with what? With wine, with poetry, or with virtue, as you choose. But get drunk." Happy birthday Charles Baudelaire! 🎂

"Düşünmeye başlarsan inanç yavaş yavaş çatırdamaya başlar. Düşünme inancı zayıflatır. Düşünen, inanç dairesinin dışında kalır ve bunlara nasıl inanmışım der. Tanrı üzerine düşünmeye başlayan kişi Tanrıyı kaybetmeyi göze almış demektir. Hristiyanlık, Yahudiliğe baktığın gibi kendi dinine dışarıdan bakabilmen lazım. Eleştiriyi kendine, kendi inancına yöneltmen lazım." Dücane Cündioğlu