
Sergei Kaljukits
847 posts




















OUN (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów) współpracowała z Niemcami na kilku poziomach i przez większość okresu międzywojennego oraz na początku II wojny światowej. Była to współpraca przede wszystkim instrumentalna – OUN widziała w III Rzeszy sojusznika przeciwko Polsce i ZSRR, licząc na utworzenie niepodległego państwa ukraińskiego pod protektoratem niemieckim. OUN (założona w 1929 r.) od początku utrzymywała kontakty z Abwehrą (niemieckim wywiadem wojskowym) i Republiką Weimarską, a potem z III Rzeszą. Niemcy finansowali, szkolili i używali członków OUN do działań dywersyjnych, sabotażowych i wywiadowczych przeciwko Polsce (zamachy, akcje terrorystyczne). Obozy szkoleniowe OUN na terenie Niemiec i Wolnego Miasta Gdańska. 1939–1941 (szczyt współpracy):Po ataku Niemiec na Polskę (1939) OUN była „wiernym niemieckim pomocnikiem”. W 1940 r. rozłam na OUN-B (Bandera – bardziej radykalna) i OUN-M (Melnyk – bardziej umiarkowana). W lutym 1941 r. Abwehra (Canaris) zatwierdziła utworzenie ukraińskiego legionu. Powstały dwa bataliony:Nachtigall (Słowik) – dowodzony m.in. przez Romana Szuchewycza. Roland. Oba liczyły ok. 800 ludzi, szkolone przez Niemców, weszły do Lwowa w czerwcu 1941 r. wraz z Wehrmachtem. 30 czerwca 1941 – Proklamacja niepodległości we Lwowie:OUN-B (Jarosław Stećko) ogłosiła „Państwo Ukraińskie” w sojuszu z Niemcami. Manifest wzywał do wierności Hitlerowi i marszu „ramię w ramię” z Niemcami. Niemcy szybko aresztowali Banderę i Stećkę (lipiec 1941), bo nie chcieli żadnego niezależnego państwa ukraińskiego – Ukraina miała być kolonią. 1941–1943:Członkowie OUN służyli w ukraińskiej policji pomocniczej (Schutzmannschaft), która brała udział w masowych mordach na Żydach (np. w Dystrykcie Galicja, w tym w Stanisławowie), walkach z partyzantką sowiecką i akcjach antypolskich. Parady lojalności (jak ta ze zdjęciem w Stanisławowie na cześć Hansa Franka w październiku 1941). OUN-M współpracowała dłużej i bardziej konsekwentnie niż OUN-B. Późniejsza faza:Po 1943 r. współpraca osłabła – Niemcy rozwiązali bataliony, część ludzi weszła do 14. Dywizji Grenadierów Waffen-SS „Galizien” (OUN-M głównie). OUN-B skupiła się na UPA i walce z Niemcami, Sowietami i Polakami jednocześnie, ale lokalne kontakty z Niemcami trwały (np. w 1944 r. negocjacje antyradzieckie). Wielu członków OUN/UPA przeszło później na służbę w jednostkach niemieckich przeciw Armii Czerwonej.




















