The AppendixM - เขียนตามใจฉัน

โลกนี้มีแบรนด์อย่าง Mega แบล็คมอ แล้วทำไมคนมาซื้อแบรนด์อะไรแบบนี้เหรอ

อ่านถึงตรงนี้แล้วเซอร์ไพรส์ + ชื่นชมในความ clever ของกลวิธีการแปล จะได้ไม่ต้องมาโวยกันเรื่องเสียรสวัฒนธรรมต้นทาง ใช้ภาษาต้นทางแม่ง 555555

นายกฯ ทำท่าอ้าปากปิดหู บอกหูอื้อไม่ได้ยิน หลังถูกถามปม “ชาดา” แจกเงินวันผู้สูงอายุ เผยจากนี้จะให้สัมภาษณ์สัปดาห์ละครั้ง พร้อมมอบนรสิงห์ปราบมาร แจกคาถาหลวงปู่มั่น แก่สื่อเป็นสิริมงคลวันสงกรานต์ #เรื่องเล่าเช้านี้ #ข่าวการเมือง #สงกรานต์

安達結希くんの実家がかなり広くて資産家なのが伺われるけど、 義父による資産目的の可能性も有り得なくないよね 何にせよ子連れ再婚のリスクが改めて問われる事件では.... ＞京都・１１歳男児・安達結希くんの遺体遺棄事件　父親（義父）の逮捕状を請求へ　捜査関係者

แถลงการณ์หงสาวดีจากคุณศิริลักษณ์ #หงสาวดี

🇹🇭 Thailand has a fertility rate of 0.78 kids per woman in 2026, which is the lowest in the entire world. South Korea is at 0.8 kids per woman, for reference. This is leading to the fastest demographic decline in history.

แล้วนขบ.ทำมาเป็นบอกว่า นสด.ต้องมีคิวให้แบบนี้แหละ (7 วันต่อสัปดาห์) งานถึงจะได้ขนาดนี้ พอมารู้ความจริง คืออยากจะแหมมมมาก ที่เร่งเขาทุกฝ่ายขนาดนั้นเพราะนายทุนกับนขบ.รู้อะดิว่าไทม์มิ่งไหนควรฉาย ตั้งใจจะเกาะกระแสอะไร รู้ดีแก่ใจ แล้วรีบยัดทุกอย่างให้มันจบทัน

อ่านดราม่าอโยธยาละอิน หลายปีแล้วก็ยังจำความรู้สึกตอนที่มีคนทักมาว่า ธีสีสพี่ได้เอาไปทำละครเหรอ? พอไปตามดูเลยเห็นว่ามีนิยายเรื่องนึงที่ได้เอาไปทำซีรีส์ ผลิตโดยช่องแถวหน้า แสดงนำโดยนักแสดงตัวท็อป แล้วเหมือนงานธีสีสตัวเองจริง ๆ ทั้งความสืบสวน ทั้งความพีเรียด(แค่คนละยุค กับเพิ่มกิมมิค) ทั้งอาชีพตัวละคร ทั้งอาชีพพ่อนางเอก ทั้งพลอต ทั้งตอนหักมุมว่าใครเป็นคนฆ่า ตามไปดูไทม์ไลน์ เจอว่านิยายเขียนหลังธีสีสเราตีพิมพ์เผยแพร่ 5 ปี สิ่งที่แย่ที่สุดที่เกิดขึ้น คือ การที่เรารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยจนไม่กล้าเรียกร้องอะไร เห็นเขาเป็นนักเขียนเบอร์ใหญ่ แฟนคลับเยอะ อาวุโสในวงการ คิดว่าบอกไปใครจะเชื่อ เผลอๆ อนาคตที่มีแสงส่องอยู่น้อยนิดจะดับไปเลยรึเปล่า โอกาสในหน้าที่การงานจะหายไปเลยรึเปล่า ตอนนั้นเลยพยายามบอกตัวเองว่าบังเอิญแหละ เขาระดับนั้นจะมาลอกงานคนตัวเล็กๆ ทำไม แต่ความคิดที่ว่า มันมี elements ที่คล้ายขนาดนั้น มันบังเอิญได้เหรอวะ แวบขึ้นมาตลอด หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นงานเขา ในหัวจะคิดเลยว่า ไปเอาอะไรของใครจากไหนมาอีกรึเปล่า จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งคับแค้นก็ยังอยู่ งานสัปดาห์หนังสือ บูธของคนนี้เป็นบูธเดียวที่เราจะไม่เข้าไปเหยียบ เจ็บใจที่สุดที่ตัวเองอ่อนแอ จนเลือกที่จะไม่ทำอะไร เกลียดที่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากตีอกชกหัว ผ่านมาหลายปี พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้ เอามาใช้เป็นแรงขับเคลื่อน อยากสร้างงานของตัวเองให้ได้ แบบดีๆ อย่างที่หวังในสักวัน ขอสาปแช่งทุกคนบนโลกที่ขโมยความคิดคนอื่น แล้วยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ ขอให้คุณอย่าตายง่ายๆ ขอให้ทุกข์ทรมานแสนสาหัสแล้วค่อยจากโลกนี้ไปแบบทุกคนจดจำในสิ่งที่คุณทำ