Sa**

هر روز و همیشه: زن زندگی آزادی.

خوش‌بینانه‌ترین سنارویی که تو ذهنتونه چیه؟ تو همونم بگا میریم.

خیلی دلم می‌سوزه خیلی

انگار همه‌چیز مرور کردن خاطرات و دنبال شباهت دویدنه.

@Eazy794437 حتما همینطوره؛ ولی به‌نظرم با این تجربه‌های جمعی، مکانیزم‌های شناختی سوژه‌مدرن ایرانی هم باید بازنگری بشه دوباره.

@itsaboutSa ارهه مکانیزم طبیعیه البته برای شناخت

وصل کنید اینترنتو بی‌شرفا.

ما دوباره برمى‌گرديم به گفتگو و مطالبه وزيست جمعى؛ اما حالا كه اين‌قدر خسته‌ايم، بايد توى خلوت پي مرهم زخم‌ها باشيم. پس سكوت وتماشا و گریز.

یک دقیقه همگی ساکت!

رویاها و ترس‌ها رنگ باخته‌اند و حتی دیگر نمی‌دانم چه احساسی دارم؛ سوار بر جریان زمان پیش می‌روم و دیگر حتی برایم مهم نیست به کجا.

@cestunequestion حتما همین‌طوره که شما می‌گی:]

@itsaboutSa این رندانه نیست، این زندگی بروژووایستی مطلقه.

دوستام برام اینستاگرام ریلز می‌فرستن؛ ما دیگه اینجور رندانه زندگی می‌کنیم:]

«شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن»

دوستان کسی که رشته بایولوژی و رشته های مرتبط بخونه تو المان. مستر ، دکترا ، پست داک تو دانشگاه یا کمپانی باشه ! اگه میشناسین ممنون میشم بهم معرفی کنید ریتوییت هم اگه بکنید خیلی ممنونم

چطور می‌شد چید گلی را که خیالی را می‌پژمراند؟

من بی‌وزنم و همچنان چیزها شدید و سنگینه.

این پسره هم کلافه شده و می‌گه وقت تنگه تا بین دو نیمه‌ایم:) راهی تهران شو که وقتی زدن برگردیم.

امروز مامانم بعد بحث کردن بهم پیام داد که زندگی در جریانه؛ دختره اومد شمال که بگه زندگی در جریانه؛ دوستام پیام دادن که زندگی در جریانه؛ منم با اینکه الکنم پس، زندگی در جریانه عزیزم.🌓

خلاصه بگم؛ ای ریشه‌ت بخشکه آخوند.

اکثریت خاموش فقط می‌خوان زندگی کنند. همینجا. تو خونه خودشون زندگی کنند. کیفیت رفتن هم دارند. ولی دلشون نمی‌خواد برن. ولی زندگی نمی‌کنند. تناقض بزرگیه. یا تو خونه فقط زنده بمون یا آواره زندگی کن.

هجوم غارت شب بود بر آن کرانه‌ی دشت کبود، هنوز برکه غمگین به‌یاد می‌آورد تو با چراغ دل خویش آمدی بر بام تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت سیاه که آفتاب رها گشتن قناری‌هاست. -هوشنگ ابتهاج

اى بسا من گفته‌بودم پيش‌تر با خود: «زندگی آيا درون سايه‌هامان رنگ مى‌گیرد يا که ما خود سايه‌هاى سايه‌هاى خويشتن هستيم؟» اى هزاران روح سرگردان نور وحشت مى درخشد در بلور بانگ خاموشم سايه من كو؟ -فروغ فرخزاد

گلبرگ‌های آخر شقایق و زندگی و این حرف‌ها.

*دلم برای فیگور رهایی‌بخش هق‌هق در آغوش تنگ شده؛ خسته‌م ازین صبر و فک‌های بهم فشرده و حتما می‌گذره گفتن ها.

صبا رو ببینم بغلش می‌کنم گریه می‌کنم.