سهیل

قلبم برایت به درد می‌آید لیلا. نمی‌دانم چگونه یاد گرفتی با دست‌های کوچکت مرا در آغوش بگیری و لبخند عزیزی بر لب‌هایت بنشانی. انسان با چهل روز زندگی این‌همه عاطفه می‌آموزد؟ خاک عطر تو را به مشامم می‌رساند. چطور به خاطرم آمدی، دختری از جنس نوری که از آسمان می‌تابد. برای خواهر کوچکم.

رحمی در دلش نیست و حتی سرمه‌ را از چشم دختران می‌دزد. حرف‌ها نزد او امنیت ندارند، ملاحظه‌ای در کارش نیست و مدام سیخ در پهلوی دیگران فرو می‌برد. اما همین آدم‌ با سری افراشته می‌گوید: خوشحالم در تمام زندگی آزارم به مورچه‌ای نرسیده و اشک‌های کسی به خاطرم بر گوشه‌ی لبانش نریخته‌اند.

دنیا با همه مهربان نیست و معمولا سکوت تلفات کمتری در ذهن دیگران به بار می‌آورد. درباره‌ی آنچه که می‌گویی مسئولی و آداب سخن گفتن این روزها کوچکترین اهمیتی میان آدم‌ها ندارد.

پس از مرگ درکی از نیستی نخواهم داشت و از ذهنم نخواهد گذشت که من حتی پلکی کوچک بر چشم‌های تیره‌رنگ کیهان نبودم. این همه فکر کجا می‌روند، کجا خواهند پرید، از روی شاخه‌های مغزم.

@Ariyan_Hathaway البته که خودکشی نکرد.

@lyevos دارم به این فکر مکنم چرا کسی نبوده بهش یه لبخندی بزنه شاید اون لبخند و بهتری پرسیدن ایشان را منصرف میکرد شاید هم نظر بنده از نظر(نامحبوب) شما فرسخ‌ها به دوره!

یک ماه قبل، دوستِ خواهرم توانست که دیگر زندگی نکند. دست بکشد از این اجبار.

@tinlibera خوش به حالتون جداً.

@lyevos وضعیت هرروز من واقعا عالیه

من دوست دارم کتری آب را بگذارم بجوشد، تا آن حد که قطره‌ای آب در آن نماند و هیچکس در این باره چیزی نگوید و هشداری نشنوم.

همیشه وقتی می‌گویند فلانی عمرش را کرده، با خودم می‌گویم لابد نمی‌دانند که زندگی در قلب همه به نحوی یکسان حاضر است و هیچکس سهم دیگران از بودن را نخورده و جای کسی را تنگ نکرده که بگذاریم بمیرد.

تکه‌های زیادی از من کم شده، اما آنچه که مانده را هنوز می‌توانم سهیل بنامم.

به خوبی می‌دانم که هیچ‌ چیز ماندنی نیست و پس از مرگ شاید فقط اسمم میان انسان‌ها بچرخد، آن هم شاید. اما هیچ‌گاه خودم را قانع نکردم که: آدم است دیگر و بعد بپرم میان گردابی که همه را بی‌آنکه بدانند، می‌چرخاند. من آدم بودن را دستاویز قرار نمی‌دهم.

مثلا پاییزِ آن سال از شاخه‌ی درختان می‌افتادم. چایی‌ها را نو می‌کردم بی‌آنکه یک لیوان بنوشم. کسی هم کاری به کارم نداشت. پیش از خواب فکر‌ها مرا زیر می‌گرفتند و صبح جنازه‌ام بیدار می‌شد. اینکه به حال خود رها می‌شدم، برایم خوب بود. زودتر سرپا می‌شدم.

امروز خندیدم، چانه‌ام را خاراندم و گفتم: توقع آرامش دارم از ذهنی که هر لحظه هزاران جا می‌رود.

باد پیچید تو مزرعه‌ی گندم.

@Madameolmolouk چه کارکردی داره؟

@lyevos شاهزاده رو حتی مجری شبکه بی‌بی‌سی هم به کار می‌بره. ربطی به تقدس و اینها نداره. کارکردش فرق داره.

وقتی کلمه‌ی شاهزاده را می شنوم فوراً به عقل گوینده‌اش شک می‌کنم. برای انتساب تقدس و برتری به انسان‌های دیگر باید مغزت خالی باشد.

@f_hollyjesus انسان متعصب و زن‌ستیزی مثل تو نماینده همون قشری هست که ازش حرف زدم.

@lyevos دیگه هر کسی یه لقب و اسمی داره یکی شاهزاده یکی هم مثل تو مادرجنده!

کافیست یک زن به تنهایی وارد تاکسی شود، تا راننده نشان دهد که قضیه‌ی فرهنگ دو هزار ساله به چه میزان صحت دارد.

مردی درستکار عموی من بود، حرف‌ها وقتی از دهانش خارج می‌شدند، بوی قلب عزیزش را می‌دانند. اما حالا نمی‌توانم این مردهای سن و سال دار را قبول کنم که دست به هر کاری می‌زنند. انگار جامعه پذیرفته که سفیدی تارهای مو به اعتبار انسان اضافه نمی‌کند.

این دلقک‌های بسیار و پایکوبی‌های بی‌دلیل هیچ‌گاه نزد من درک نمی‌شوند.

سال‌ها پیش برای گفتن برخی حرف‌ها باید سرت را زمین می‌انداختی، و شنیع‌ترین کارها را همچون مدال بر گردن نمی‌اویختند.