@PiperMarchen “แบบนี้ก็สนุกดีนะ” เขาหัวเราะคิกคักแล้วดันตัวเองขึ้นและพยายามพยุงยูเมะขึ้นด้วย “ไปหาที่นั่งพักกัน~” เขายังคงร่าเริงอยู่

@lev_eln จับมือที่พยุงดีๆ แล้วตั้งหลักให่ดีก่อนลุก "นี่ฉันอ่อนแอขนาดเต้นเพลงเดียวก็หมดแรงแล้วหรือคะ" ค่อยๆเดินตามอีกคนไป

@PiperMarchen “ขอโทษนะ ชั้นคงเล่นสนุกไปหน่อย ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มานานอะ” เขาประคองอีกฝ่ายไปที่ที่นั่งริมกำแพง “เอาล่ะ นั่งพักเถอะนะ~” เขาหยุดให้ยูเมะได้นั่งได้ส่วนตัวเองยังยืนอยู่รอออีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยก่อน ก็เป็นสุภาพบุรุษนินา จะให้เลดีมาเห็นด้านอ่อนแอได้ไง!

@lev_eln ถึงจะสงสัยว่าเล่นสนุกอะไร แต่ยูเมะก็พยักหน้าหงึกๆ แล้วค่อยๆนั่งลง ก่อนจะช้อนสายตามองคนที่ยังยืนอยู่ "เลียฟไม่นั่งเหรอคะ"

@PiperMarchen “อือ…ถ้านั่งจะดูไม่เป็นสุภาพบุรุษหรือเปล่าอะ?” เขาขมวดคิ้วทำปากมุ่ยแล้วก้มมองยูเมะ แอบส่งสายตาอยากให้เข้าข้างเพราะเขาก็อยากนั่งนั่นแหละแต่เก๊กอยู่

@lev_eln "ฉันคิดว่าการทิ้งให้เลดี้นั่งคนเดียว น่าจะดูไม่เป็นสุภาพบุรุษมากกว่านะคะ" ยูเมะส่งรอยยิ้มให้ และตบมือลงข้างตัว "หรือเลียฟอยากให้ฉันเรียกชินออกมาเป็นเพื่อนคะ" แน่นอนว่าร่างนี้เป็นร่างหลัก ถ้าเรียกชินออกมา ก็อยู่ในเสื้อผ้าชุดนี้แหละ

@PiperMarchen “อ๋า…ชินเหรอ ไม่เป็นไรหรอก…” เขาหลบตาแสร้งมองไปทางอื่นนึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วพยายามเก็บสีหน้าแปลกๆ “งั้นนั่งล่ะนะ!” เขานั่งปุ๊ลงตรงที่ยูเมะบอกทันทีพร้อมกับถอดรองเท้าทิ้งด้วย “อ้า~เจ็บชะมัดเลย~”

@lev_eln "หวา~แดงมากเลย รองเท้าบีบไปหรือคะ" มองดูสภาพของอีกคนแล้วรู้สึกว่าแค่หมดแรงแบบนี้ น่าจะอาการดีกว่า "พักก่อนนะคะ" ก่อนจะเอียงคอถามถึงท่าทางผิดปกติที่เห็นเมื่อครู่ ถ้าเป็นเรื่องอื่นก็ผ่านไปหรอก แต่นี่น่าจะเกี่ยวกับ.. "เลียฟมีอะไรกับชินหรือเปล่าคะ?" คงไม่ได้ทะเลาะกันหรอกนะ

@PiperMarchen “นั่งพักแปปละกัน รองเท้ากัดอะ แข็งชะมัดเลย” เขาบ่นอุบอิบทำหน้าบูด “อะ เออ เมื่อกี้…เพราะว่าพึ่งเจอชินไปไม่นานน่ะ แล้วก็มีอะไรที่คุยๆไว้อยู่~” เขาพยายามอธิบายแบบบ่ายเบี่ยงสุดๆแต่ดูมีพิรุธมาก…

@lev_eln ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกระพริบปริบ "เอ๋?--- แต่ชินบอกว่าคืนนี้จะนอน ให้ฉันมาเต้นรำตามสบายนี่นา" หรือว่าเจอก่อนตอนเย็น? แต่ระหว่างนั้นยูเมะก็อยู่ด้วยแทบจะตลอดเวลาเลยนี่นา แถมท่าทางนั่น ดูยังไงก็มีพิรุธชัดๆ ในความทรงจำของชินยังบอกเลยว่าเป็นท่าทางที่อีกฝ่ายกำลังบ่ายเบี่ยงอยู่

@PiperMarchen “อือ…คุยกัน ซักพักละล่ะ…” เขาทำเป็นไม่สนใจที่ยูเมะพูดเพราะรู้สึกว่าจะถูกจับได้แน่ถ้าต้องพูดต่อ “โอ๊ย…เจ็บจังเลย แบบนี้ต้องเดินไม่ไหวไปอีกหลายวันแน่เลย” แสดงละครให้ดูเว่อซะหน่อยกลบเกลื่อนดีกว่า เจ้าเด็กน้อยบีบน้ำตาทำท่าน่าสงสาร🥺

@lev_eln ตรงกันข้าม---เพราะการแสดงต่อท้ายนี่แหละที่ทำให้ยูเมะแน่ใจว่าเลียฟต้องมีเรื่องอะไรพยายามปิดบังแน่ๆ ก็ในความทรงจำของชินมันฟ้องชัดๆนี่นา แต่จากความทรงจำของชินอีกนั่นแหละ ที่บอกว่าถ้าเป็นแบบนี้ ตต่อให้ถามอะไรไปเจ้าตัวก็ไม่ยอม +

@lev_eln แถมถ้าเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ ยูเมะก็ไม่อยากไปก้าวก่ายสักเท่าไร เอาไว้ไปถามๆชินทีหลังก็ได้ ถ้าไม่ใช่เรื่องส่วนตัวจริงๆ ชินก็คงยอมบอกดีๆ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่แม้กระทั่งชินไม่ยอมบอก ก็ช่างเถอะ หรือความจริง? แค่ทั้งสองคนไม่ทะเลาะกันก็ดีแล้วมั้ง +

@lev_eln ยูเมะรู้สึกว่าตัวเองอยากรู้มากไปหรือเปล่า ก็เลยดึงความสนใจกลับมาที่อาการเจ็บของอีกฝ่ายแทน "ให้ตามลูกะซังมาลองรักษาไหมคะ" เห็นคนนั้นเข้ามาในงานแล้ว ในชุดที่ยูเมะเกือบมองผ่านไปซะด้วย +

@lev_eln แต่เอ๋?---เหมือนลูกะซังบอกว่าขอบเขตการรักษาของลูกะซังก็มีจำกัด ไม่รู้ว่าอาการรองเท้ากัดนี่จะอยู่ในขอบเขตที่รักษาได้หรือเปล่านะ

@PiperMarchen “เอ๋!? น่ากลัวอ่าาา ไม่เอาๆๆๆ ไม่เป้นไรแล้ว เห๋นมะ อ๊ะ!?” เขารีบปฏิเสธทันควันเพราะกลัวความน่ากลัวที่ล่ำลือมาจากเหล่ารูมเมท จนรีบลุกขึ้นยืนให้ดูว่าไม่เป็นไรแล้ว แต่ดันสะดุดรองเท้าที่ตัวเองถอดไว้เอง โครม!? “อู๊ย…” เขากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้น

@lev_eln "ลูกะซังไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอกนะคะ" เห็นคุยกับยูกิจังดีจะตาย ยิ่งเห็นอีกฝ่ายสะดุดล้มโครมใหญ่ มือก็คว้าหามือถือจากกระเป๋าถือใบน้อย แล้วกดโทรออก "ลูกะซังคะ มีคนเจ็บค่ะ รบกวนหน่อยได้ไหมคะ.... อ่ะ ไม่ใช่ฉันหรือมิซึจังหรอกค่ะ เลียฟค่ะ" +

@lev_eln "ค่ะ... ค่ะ.... ตอนนี้นั่งพักอยู่ริมด้านข้างค่ะ" เหมือนว่าอีกฝ่ายจะตกลงมาดูให้ ยูเมะจึงหันมาช่วยพยุงคนที่ไปกองอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นมา "ลูกะซังจะมาดูให้ค่ะ เลียฟคอยอีกนิดนะคะ" @ELN_Luka

@PiperMarchen @lev_eln หลังจากนั้นแค่ครู่เดียว~~~ คนที่เรียกหาก็มาพร้อมเครื่องดื่มและขนมในมือ ดูท่าทางจะไปจกของกินในงานก่อนหาคู่เต้นไปแล้ว "ไหนๆ เป็นยังไงบ้าง" มาถึงเจ้าตัวก็เอาของในมือส่งให้ยูเมะถือ แล้วนั่งจ้องคนเจ็บทันที

@ELN_Luka @PiperMarchen “ไม่เป็นไรซักหน่อย ไม่เห๋นต้องเรียกมาเลย!” เขาหันไปโวยวายกับยูเมะเหมือนเด็กน้อยไม่พอใจ ถึงจะซ่อนเท้าไม่ได้แต่ว่าซ่อนตรงที่เจ็บเมื่อกี้ก่อนดีกว่า! ถ้ารักษากับคนนี้ต้องเจ็บมากแน่เลย เดี๋ยวค่อยไม่หาครูห้องพยาบาลทีหลัง! พอคิดได้ก็เลยพยายามซ่อนนิ้วมือที่กระแทกพื้นจนม่วงไว้ข้างหลัง

@lev_eln @PiperMarchen เห็นเท้าก่อนเป็นอย่างแรก แต่ดูแล้วเจ้าเด็กนี่น่าจะมีตรงไหนที่เจ็บซ่อนเอาไว้อีก มองดูเท้าก่อน รอยถลอกจนแดงนี่ กับงานเลี้ยงเต้นรำ ไม่แปลกใจเรื่องสาเหตุเลย "ไม่ได้ลองใส่เดินไปเดินมาก่อนหรือไงนะ" ของแค่นี้แค่เอามือแตะแล้วเปิดใช้พลัง แค่นี้ก็เรียบร้อย +

@lev_eln @PiperMarchen เท้าที่ถลอกจนแดงกลับมีผิวเรียบทันที แม้แต่ความเจ็บปวดก็หายเป็นปลิดทิ้ง ยังไงแผลจากรองเท้า ก็เป็นของที่มาคู่กับการใส่รองเท้าทหารเดินในสงครามอยู่แล้ว "เอาล่ะ แผลแรกหายแล้ว มีแผลอื่นอีกไหม" +

@lev_eln @PiperMarchen ลูกะที่ไม่รู้ว่าตัวเองไปสร้างความหวาดกลัวให้กับเด็กน้อย เพราะไล่เจ้าตัวแสบสองคน โดยเฉพาะชินมากเกินไป ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ เหมือนถามหลานๆตัวน้อยของตัวเอง

@ELN_Luka @PiperMarchen “เอ๊ะ ไม่เจ็บหนิ…???” เขานั่งงงงวยเพราะคิดว่ารักษาแผลจะต้องเจ็บมากๆ เลยลดการระวังตัวลง ถ้าให้ดูแผลที่มือด้วยล่ะ? เขาค่อยยื่นมือออกไปให้ดู “นี่…รักษาให้ด้วยได้มะ?” นิ้วก้อยกับนิ้วนางมือขวาที่บวมม่วงและดูผิดรูปถูกยื่นไปตรงหน้าอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆพร้อมการแอบเหลือบมองไปมา

@lev_eln @PiperMarchen ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าเด็กตรงหน้าถึงได้กลัวตัวเองขนาดนี้? แต่ก็คิดในแง่ดีกว่า เด็กบาดเจ็บก็น่าจะกลัวเจ็บเพิ่มอยู่แล้ว อีกทั้งให้ความสนใจกับอาการบาดเจ็บมากกว่า ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรมากกว่านั้น "โดนกระแทกเหรอ อื้ม...." ดูแล้วน่าจะเป็นที่กระดูก อาการแบบนี้น่าจะกระดูกหัก? +

@lev_eln @PiperMarchen ลองรักษาอาการกระดูกหักดูก่อน เพราะดูท่าจะเจ็บมาก เลยไม่ได้แตะตัวเหมือนการรักษาปกติ ถึงจะใช้พลังมากขึ้นอีกนิด แต่ก็เพื่อไม่ให้เจ้าเด็กตรงหน้ารู้สึกเจ็บไปมากกว่านี้ ดังนั้นครั้งนี้ จึงเหมือนแค่ลูกะมองดูแล้วอาการบาดเจ็บก็หายวับไปเอง +

@lev_eln @PiperMarchen "อื้ม... เจ็บตรงไหนอีกไหม" โชคดีที่เป็นอาการเด่นชัดและเป็นพื้นที่เล็กๆที่มองครั้งเดียวก็ทั่วถึง

@ELN_Luka @PiperMarchen “โห สุดยอด ไม่เห็นน่ากลัวเลย นินา~ แต๊งกิ้ว~” พอหายดีเจ้าตัวก็เริงร่ากระโดดเข้าไปกอดอย่างดีอกดีใจ

@lev_eln @PiperMarchen เจอกระโดดเข้ากอดแบบนี้ ก็อดนึกถึงหลานๆตัวเองที่โลกโน้นไม่ได้ "หายเจ็บก็ดีแล้วแหละ" ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้าเด็กของบ้านนั้น ก็น่าจะลูบหัวปลอบอีกสักอย่าง

@ELN_Luka @lev_eln "ลูกะซังงง ฉันก็หมดแรงนะคะ" ยูเมะที่ถือของกินอยู่ข้างๆส่งเสียง เพราะอย่างน้อยเลียฟหายดีแล้วก็พอวางใจได้

@PiperMarchen @ELN_Luka “ยูเมะ~เมื่อกี้แต้งกิ้วมากเลย เดี๋ยวจะไปเอาน้ำหวานๆมาให้หายเหนื่อยนะ~” เขากระโดดโลดเต้นได้ก็พุ่งตัวไปหาน้ำหวานและของกินเต็มสองมือกลับมา “ทุกคนมากินกันเถอะ!” เขาพยยามโผล่หัวออกมาจากกองขนมและน้ำหวานที่ตัวเองโกยมาจนแทบจะบังตัวมิด

@lev_eln @PiperMarchen "ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่ นั่งพักให้หายเหนื่อยเองไป~~" พอเห็นว่าเจ้าเด็กน้อยกระโดดพุ่งออกไปหาของกินแล้ว ลูกะก็หันไปพูดกับยูเมะที่ยื่นของที่รับฝากไว้ให้ ก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเห็นปริมาณที่เจ้าตัวเล็ก(ที่ตัวสูงกว่าตัวเอง?)หอบมา "เขาให้หยิบได้เรื่อยๆ ไม่ต้องโกยมาขนาดนี้ก็ได้มั้ง"

@ELN_Luka @lev_eln "ขอบคุณค่ะเลียฟซัง" ยูเมะพยักหน้าหงึก ก่อนที่จะส่งสายตาค้อน เมื่อคนผมขาวพูดให้ไปนั่งพักเอาเอง "ลูกะซังใจร้ายมากค่ะ" เห็นว่าเลียฟหอบของมาแล้ว ก็โยนระเบิดตัดพ้อสักหนึ่งรอบ

@PiperMarchen @ELN_Luka “มากินกันเถอะ~เอามาเยอะๆจะได้ไม่ต้องเดินหลายรอบไง~” วางอาหารลงบนโต๊ะเล็กๆใกล้ๆ แล้วหยิบคัพเค้กส่งให้คนละอัน

@lev_eln @PiperMarchen ได้ยินว่าใจร้าย ก็ปรายตามอง เห็นใบหน้าน่ารักๆนั่นทำไม่รู้ไม่ชี้ใส่ ถ้าหากเจ้าเด็กนั่นไม่กลับมาล่ะก็.... ถอนหายใจแล้วก็รับคัพเค้กมาถือไว้ "เด็กๆกินเยอะๆก็ดี แต่อย่ากินอิ่มๆแล้วไปออกกำลังเยอะๆล่ะ เดี๋ยวจะจุกเอา" เหมือนได้ยินเสียงแซะว่าตาแก่ขี้บ่นมาจากไหน---ช่างเถอะ

@ELN_Luka @lev_eln "ขอบคุณค่ะ" ยิ้มรับคัพเค้กอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวจากสายตาของคนที่ตัวเองเรียกมา แล้วก็ทำหูทวนลมกับคำบ่นของคนแก่ด้วย ยูเมะจึงข้ามไปถามอดีตคู่เต้นของตัวเอง "เลียฟจะเต้นรำต่ออีกไหมคะ หรือนั่งกินเล่นแล้ว"

@PiperMarchen @ELN_Luka “ง่ำๆ ไม่เต้นแล้วอะ รองเท้ามันเจ็บๆ ยูเมะอยากเต้นอีกปะ?” กินไปพูดไป แล้วก็เอียงคอถาม ขนมเลอะเต็มหน้าไปหมดเลย