Lev Ilyich Fokin

เลียฟ อิลิช โฟกิ้น อายุ 11 ปี ชั้นปีต้น พลังซัมม่อน เด็กน้อยมาเฟียรัสเซียแต่ตอนนี้ยังใสๆอยู่ Doc: shorturl.asia/Rjsl4 รักหมามากๆใครเป็นทาสหมา หรือเป็นน้องหมา(?) มาทักทายกันนะ! ทัก โค โรล ได้หมดเลยค่ะ~ ชอบโผ่ลๆมาวาดรูป มาๆหายๆ แต่ยินดีเล่นกับทุกคนเลย~

@PiperMarchen @ELN_Luka “โอ๊ย ทำอะไรเนี่ย!?” เขาผงะถอยหลังพร้อมหลับตาปี๋ ทำแก้มป่องโวยวาย แลเวก็ยิ่งหน้าบูดตอนโดนสอนว่าให้ยืนยังไงแต่ก็ยังทำตามแต่โดยดี “แบบนี้เหรอ??” ลองขยับเปลี่ยนที่ยืนแล้วหันไปหันมามองขาตัวเอง

@ELN_Luka @lev_eln คนที่ถูกปกป้องมองตาปริบๆ เอียงคอเหมือนรู้สึกอะไรบางอย่างแต่ก็บอกไม่ถูกว่าทำไม สงสัยมีเรื่องต้องถามชินอีกเรื่องแล้ว~~~

#ELN_WinterDance เพราะมัวแต่หาชุดจนใช้เวลานานไปหน่อยแต่ในที่สุดหนุ่มน้อยของเราก็มางานได้แล้ว!

@ELN_Luka @PiperMarchen “หเามทำร้ายยูเมะนะ!” เขาเอาตัวมาขวางไว้ทำหน้าบูดใส่ “ทำให้สาวน้อยบาดเจ็บได้ไงไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยอะ ถ้าจะทำอะไรมาทำชั้นมา!” เขาทุบอกตัวเองแล้วยืดตัวพยายามให้ดูน่าเกรงขาม

@PiperMarchen @lev_eln "อาการนั่นอยู่นอกการรักษา" ลูกะพูดเสียงราบเรียบ ไม่เหมือนน้ำเสียงที่พูดกับเลียฟสักนิด "หรือให้ทุบให้กระดูกหักแล้วรักษาก็ได้นะ รับรองว่าหายสนิทแน่"

@PiperMarchen @ELN_Luka “ง่ำๆ ไม่เต้นแล้วอะ รองเท้ามันเจ็บๆ ยูเมะอยากเต้นอีกปะ?” กินไปพูดไป แล้วก็เอียงคอถาม ขนมเลอะเต็มหน้าไปหมดเลย

@ELN_Luka @lev_eln "ขอบคุณค่ะ" ยิ้มรับคัพเค้กอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวจากสายตาของคนที่ตัวเองเรียกมา แล้วก็ทำหูทวนลมกับคำบ่นของคนแก่ด้วย ยูเมะจึงข้ามไปถามอดีตคู่เต้นของตัวเอง "เลียฟจะเต้นรำต่ออีกไหมคะ หรือนั่งกินเล่นแล้ว"

@PiperMarchen @ELN_Luka “มากินกันเถอะ~เอามาเยอะๆจะได้ไม่ต้องเดินหลายรอบไง~” วางอาหารลงบนโต๊ะเล็กๆใกล้ๆ แล้วหยิบคัพเค้กส่งให้คนละอัน

@ELN_Luka @lev_eln "ขอบคุณค่ะเลียฟซัง" ยูเมะพยักหน้าหงึก ก่อนที่จะส่งสายตาค้อน เมื่อคนผมขาวพูดให้ไปนั่งพักเอาเอง "ลูกะซังใจร้ายมากค่ะ" เห็นว่าเลียฟหอบของมาแล้ว ก็โยนระเบิดตัดพ้อสักหนึ่งรอบ

@PiperMarchen @ELN_Luka “ยูเมะ~เมื่อกี้แต้งกิ้วมากเลย เดี๋ยวจะไปเอาน้ำหวานๆมาให้หายเหนื่อยนะ~” เขากระโดดโลดเต้นได้ก็พุ่งตัวไปหาน้ำหวานและของกินเต็มสองมือกลับมา “ทุกคนมากินกันเถอะ!” เขาพยยามโผล่หัวออกมาจากกองขนมและน้ำหวานที่ตัวเองโกยมาจนแทบจะบังตัวมิด

@ELN_Luka @lev_eln "ลูกะซังงง ฉันก็หมดแรงนะคะ" ยูเมะที่ถือของกินอยู่ข้างๆส่งเสียง เพราะอย่างน้อยเลียฟหายดีแล้วก็พอวางใจได้

@ELN_Luka @PiperMarchen “โห สุดยอด ไม่เห็นน่ากลัวเลย นินา~ แต๊งกิ้ว~” พอหายดีเจ้าตัวก็เริงร่ากระโดดเข้าไปกอดอย่างดีอกดีใจ

@lev_eln @PiperMarchen "อื้ม... เจ็บตรงไหนอีกไหม" โชคดีที่เป็นอาการเด่นชัดและเป็นพื้นที่เล็กๆที่มองครั้งเดียวก็ทั่วถึง

@ELN_Luka @PiperMarchen “เอ๊ะ ไม่เจ็บหนิ…???” เขานั่งงงงวยเพราะคิดว่ารักษาแผลจะต้องเจ็บมากๆ เลยลดการระวังตัวลง ถ้าให้ดูแผลที่มือด้วยล่ะ? เขาค่อยยื่นมือออกไปให้ดู “นี่…รักษาให้ด้วยได้มะ?” นิ้วก้อยกับนิ้วนางมือขวาที่บวมม่วงและดูผิดรูปถูกยื่นไปตรงหน้าอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆพร้อมการแอบเหลือบมองไปมา

@lev_eln @PiperMarchen ลูกะที่ไม่รู้ว่าตัวเองไปสร้างความหวาดกลัวให้กับเด็กน้อย เพราะไล่เจ้าตัวแสบสองคน โดยเฉพาะชินมากเกินไป ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ เหมือนถามหลานๆตัวน้อยของตัวเอง

@ELN_Luka @PiperMarchen “ไม่เป็นไรซักหน่อย ไม่เห๋นต้องเรียกมาเลย!” เขาหันไปโวยวายกับยูเมะเหมือนเด็กน้อยไม่พอใจ ถึงจะซ่อนเท้าไม่ได้แต่ว่าซ่อนตรงที่เจ็บเมื่อกี้ก่อนดีกว่า! ถ้ารักษากับคนนี้ต้องเจ็บมากแน่เลย เดี๋ยวค่อยไม่หาครูห้องพยาบาลทีหลัง! พอคิดได้ก็เลยพยายามซ่อนนิ้วมือที่กระแทกพื้นจนม่วงไว้ข้างหลัง

@PiperMarchen @lev_eln หลังจากนั้นแค่ครู่เดียว~~~ คนที่เรียกหาก็มาพร้อมเครื่องดื่มและขนมในมือ ดูท่าทางจะไปจกของกินในงานก่อนหาคู่เต้นไปแล้ว "ไหนๆ เป็นยังไงบ้าง" มาถึงเจ้าตัวก็เอาของในมือส่งให้ยูเมะถือ แล้วนั่งจ้องคนเจ็บทันที

@PiperMarchen “เอ๋!? น่ากลัวอ่าาา ไม่เอาๆๆๆ ไม่เป้นไรแล้ว เห๋นมะ อ๊ะ!?” เขารีบปฏิเสธทันควันเพราะกลัวความน่ากลัวที่ล่ำลือมาจากเหล่ารูมเมท จนรีบลุกขึ้นยืนให้ดูว่าไม่เป็นไรแล้ว แต่ดันสะดุดรองเท้าที่ตัวเองถอดไว้เอง โครม!? “อู๊ย…” เขากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้น

@lev_eln แต่เอ๋?---เหมือนลูกะซังบอกว่าขอบเขตการรักษาของลูกะซังก็มีจำกัด ไม่รู้ว่าอาการรองเท้ากัดนี่จะอยู่ในขอบเขตที่รักษาได้หรือเปล่านะ

@PiperMarchen “อือ…คุยกัน ซักพักละล่ะ…” เขาทำเป็นไม่สนใจที่ยูเมะพูดเพราะรู้สึกว่าจะถูกจับได้แน่ถ้าต้องพูดต่อ “โอ๊ย…เจ็บจังเลย แบบนี้ต้องเดินไม่ไหวไปอีกหลายวันแน่เลย” แสดงละครให้ดูเว่อซะหน่อยกลบเกลื่อนดีกว่า เจ้าเด็กน้อยบีบน้ำตาทำท่าน่าสงสาร🥺

@lev_eln ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกระพริบปริบ "เอ๋?--- แต่ชินบอกว่าคืนนี้จะนอน ให้ฉันมาเต้นรำตามสบายนี่นา" หรือว่าเจอก่อนตอนเย็น? แต่ระหว่างนั้นยูเมะก็อยู่ด้วยแทบจะตลอดเวลาเลยนี่นา แถมท่าทางนั่น ดูยังไงก็มีพิรุธชัดๆ ในความทรงจำของชินยังบอกเลยว่าเป็นท่าทางที่อีกฝ่ายกำลังบ่ายเบี่ยงอยู่

@PiperMarchen “นั่งพักแปปละกัน รองเท้ากัดอะ แข็งชะมัดเลย” เขาบ่นอุบอิบทำหน้าบูด “อะ เออ เมื่อกี้…เพราะว่าพึ่งเจอชินไปไม่นานน่ะ แล้วก็มีอะไรที่คุยๆไว้อยู่~” เขาพยายามอธิบายแบบบ่ายเบี่ยงสุดๆแต่ดูมีพิรุธมาก…

@lev_eln "หวา~แดงมากเลย รองเท้าบีบไปหรือคะ" มองดูสภาพของอีกคนแล้วรู้สึกว่าแค่หมดแรงแบบนี้ น่าจะอาการดีกว่า "พักก่อนนะคะ" ก่อนจะเอียงคอถามถึงท่าทางผิดปกติที่เห็นเมื่อครู่ ถ้าเป็นเรื่องอื่นก็ผ่านไปหรอก แต่นี่น่าจะเกี่ยวกับ.. "เลียฟมีอะไรกับชินหรือเปล่าคะ?" คงไม่ได้ทะเลาะกันหรอกนะ

@PiperMarchen “อ๋า…ชินเหรอ ไม่เป็นไรหรอก…” เขาหลบตาแสร้งมองไปทางอื่นนึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วพยายามเก็บสีหน้าแปลกๆ “งั้นนั่งล่ะนะ!” เขานั่งปุ๊ลงตรงที่ยูเมะบอกทันทีพร้อมกับถอดรองเท้าทิ้งด้วย “อ้า~เจ็บชะมัดเลย~”

@lev_eln "ฉันคิดว่าการทิ้งให้เลดี้นั่งคนเดียว น่าจะดูไม่เป็นสุภาพบุรุษมากกว่านะคะ" ยูเมะส่งรอยยิ้มให้ และตบมือลงข้างตัว "หรือเลียฟอยากให้ฉันเรียกชินออกมาเป็นเพื่อนคะ" แน่นอนว่าร่างนี้เป็นร่างหลัก ถ้าเรียกชินออกมา ก็อยู่ในเสื้อผ้าชุดนี้แหละ

@PiperMarchen “อือ…ถ้านั่งจะดูไม่เป็นสุภาพบุรุษหรือเปล่าอะ?” เขาขมวดคิ้วทำปากมุ่ยแล้วก้มมองยูเมะ แอบส่งสายตาอยากให้เข้าข้างเพราะเขาก็อยากนั่งนั่นแหละแต่เก๊กอยู่

@lev_eln ถึงจะสงสัยว่าเล่นสนุกอะไร แต่ยูเมะก็พยักหน้าหงึกๆ แล้วค่อยๆนั่งลง ก่อนจะช้อนสายตามองคนที่ยังยืนอยู่ "เลียฟไม่นั่งเหรอคะ"

@PiperMarchen “ขอโทษนะ ชั้นคงเล่นสนุกไปหน่อย ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มานานอะ” เขาประคองอีกฝ่ายไปที่ที่นั่งริมกำแพง “เอาล่ะ นั่งพักเถอะนะ~” เขาหยุดให้ยูเมะได้นั่งได้ส่วนตัวเองยังยืนอยู่รอออีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยก่อน ก็เป็นสุภาพบุรุษนินา จะให้เลดีมาเห็นด้านอ่อนแอได้ไง!

@lev_eln จับมือที่พยุงดีๆ แล้วตั้งหลักให่ดีก่อนลุก "นี่ฉันอ่อนแอขนาดเต้นเพลงเดียวก็หมดแรงแล้วหรือคะ" ค่อยๆเดินตามอีกคนไป

@PiperMarchen “แบบนี้ก็สนุกดีนะ” เขาหัวเราะคิกคักแล้วดันตัวเองขึ้นและพยายามพยุงยูเมะขึ้นด้วย “ไปหาที่นั่งพักกัน~” เขายังคงร่าเริงอยู่

@lev_eln "โอ๊ย~~" เสียงโอดครวญดังตอบรับ ยูเมะที่ปลอดภัยในอ้อมกอดของเลียฟกระพริบตาปริบๆ "ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไร.....แต่...ขอโทษนะคะ เหมือนขาจะหมดแรงเอาดื้อๆ"

@PiperMarchen “อ้าาา” เขาพยายามจะจับยูเมะไว้หลังจากรู้ตัวว่าดึงอีกฝ่ายล้มลงมาด้วยแต่เหมือนจะยืนไม่อยู่พากันล้มไปทั้งคู่แน่ๆ เขาเลยเปลี่ยนเป็นกอดยูเมะไว้แทนอีกฝ่ายจะได้ไม่เจ็บตัว โครม!? “โอ๊ย…” เขาหลับตาปี๋ไปแปปหนึ่งพอทุกอย่างหยุดนิ่งก็กระพริบตาปริบๆมองคนที่เขากอดไว้ “เป็นไรไหม?”

@lev_eln เพราะอีกฝ่ายยังจับมือไม่ปล่อย ก็เลยถูกลากไปด้วยอย่างไม่ทันตั้งตัว "เลียฟ~~" ยูเมะร้องเรียก แต่ไม่ทันกับข้อเท้าที่จู่ๆก็หมดแรงล้ากะทันหัน จนเซถลาใส่ร่างคนดึง "หวา~~~~"

@PiperMarchen “อ…อือ…ชั้น…ชั้นว่าขอไปพักหน่อยดีกว่า…” เขาเขินจนเลิกลักไปหมดหลับหูหลับตาชี้ไปทางมุมหนึ่ง แล้วก็เดินกระโผลกกระเผลกออกจากตรงนั้นทั้งที่ยังไม่ได้ปล่อยมือคู่เต้นด้วยซ้ำ

@lev_eln "เต้น?" ยูเมะเอียงคอ "เราเต้นกันไปแล้วเพลงหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอคะ" "หรือว่าเลียฟอยากเต้นอีกเพลงคะ"

@PiperMarchen “ฮ่าๆๆ อะไรเนี่ย…” เขาหัวเราะอย่างเหวอๆตอนจะหวะที่อยู่ๆก็เปลี่ยนตัว “ยูเมะ อยากเต้นไหม?” เขาเอียงคอถามอีกคนหนึ่งแบบยังดูงงๆอยู่เหมือนกัน

@lev_eln เห็นท่าทางตอบโต้นั้นทำให้อมยิ้มในใจ ก่อนที่จะส่ายหน้าช้าๆ "แต่น่าเสียดายที่ฉันออกมานานเกินไปแล้ว ถ้านายอยากเต้น ก็เต้นกับยูเมะต่อนะ" ว่าแล้วสีแดงที่เข้มข้นก็เจือจางลง และแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาลอ่อน "เลียฟ?" ยูเมะกระพริบตาปริบๆ มองคู่เต้นประมาณว่าจะทำอะไรต่อกันดี

@PiperMarchen “…อีกซักเพลงก็ได้ เพราะกลัวนายเหงาหรอกนะ!” เจ้าเด็กน้อยนิ่งไปแปปนึงก่อนจะตะโกนกลับไปแก้เขินอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง

@lev_eln ความจริงก็เห็นท่าทางของเพื่อนตั้งนานแล้ว แต่เพราะอารมณ์อยากแกล้ง จึงยิ้มหวานด้วยรอยยิ้มของยูเมะ "ไม่มีแพลนนะ เต้นกันอีกสักเพลงไหม"

@PiperMarchen “ก็ได้ๆ ชั้นไม่คิดจะทำให้นายเดือดร้อนอยู่แล้วล่ะ~” เหมือนเพลงนี้จะจบแล้วหรือเปล่านะ เขาหันซ้ายหันขวาดูรอบๆ ยังอยากเต้นต่อแต่ก็อยากออกไปพักซักหน่อยแล้ว แต่กลัวเสียหน้าอะ! “นี่นายเหนื่อยยังอะ อยากเต้นกับใครต่อมะ?” เขาลองเอ่ยปากถามดู

@lev_eln "ก็ไม่มีปัญหานะ แค่อยู่ในขอบเขตที่ฉันให้ได้ก็พอ" แค่อย่าเป็นสัญญาที่ผูกมัดเกินกว่านั้น