Baran

"What need is there to weep over parts of life, when the whole of it calls for tears"

dogum oranlarini artirmak isteyenler once dogmus olanlari korusunlar

mö 500 antik yunan: abi güç tek kişide toplanırsa sıkıntı olur parlamento kuralım ms 2017 türkiye:

hatırlayalım.

trying to convince a company to hire you

I’m about 2-3 failed job applications from joining Hamas

I think one of the most defining parts of the Gen Z experience will be having watched the entire world be sucked of its life throughout our childhood

"Study IT! That's the job of the future!" "Oh, actually, IT is now one of the most oversaturated jobs in the world. Wanna write code for the wage of a fast food server?" "Oh, also, this AI thing can replace you, even though it constantly makes mistakes and fucks up the code." "YOUR GENERATION IS SO LAZY AND ENTITLED! JUST GO LAY BRICKS! I WAS ABLE TO BUY A HOUSE WITH TWO YEARS OF SAVING AS A BRICKLAYER!"

kendini yetiştirme sancısı. yirmilerinin başıyla sonu aynı olmasın diye çırpınış. kendini kendine karşı kanıtlama sorumluluğu. ait olmadığın yerden kurtulma çabası. bitmeyen bir büyüme ağrısı.

Did y’all know that Radiohead made this song specifically for this moment?

Ortalama bir hayat için olağanüstü çabalar harcadığımız zamanlardayız.

İstihdama katamadığımız milyonlarca evde oturan genç insan varken "nüfusumuz yaşlanıyor" diye endişelenmek de ayrı bir garip. Bugün genç iş gücünü tam kapasite kullandık, hepsine yeterli refahı sağladık sanki de bir de oturup 20 sene sonrası için endişeleniyor gibi yapmamız eksikti.

Yaşın ilerlemesi hiçbir mesleğin havalı olmadığını herkesin hayatın içinde dönüp durduğunu öğretiyor.

Prof. Dr. Selçuk Şirin, gençlerin bugünkü ekonomik koşullarda neden motivasyon kaybı yaşadığını anlattı: 🔹 “Ben 21 yaşında ODTÜ’den mezun oldum.” 🔹 “23 yaşında ev sahibi oldum, 25 yaşımda da kendi maaşımla araba aldım.” 🔹 “Mezun olduktan sonra bankada iş buldum; o dönem 90’lar, bankacılığın güçlü olduğu yıllardı.” 🔹 “Yani mezuniyetten sonraki 5 yıl içinde hem eve hem arabaya sahip olabildim.” 🔹 “Eskiden ev sahipliği oranı yüzde 70-80’lerdeydi.” 🔹 “O dönem giriş maaşları aşağı yukarı asgari ücretin bir buçuk katı seviyesindeydi.” 🔹 “Bugünün parasıyla kabaca hesapladığınızda bu yaklaşık 40 bin TL’ye denk geliyor.” 🔹 “Yıllığa vurduğunuzda da yaklaşık 500 bin TL ediyor.” 🔹 “O şartlarda 3 yıl çalıştığınızda bir araba alabiliyordunuz.” 🔹 “Üstelik biz o dönemde de harcama yapıyorduk; faturalarımızı ödüyorduk ama yine de tek maaşla bunları yapabiliyordum.” 🔹 “Bugün gençleri anlamak gerekiyor; insan bir motivasyonla çalışır.” 🔹 “Motivasyon dediğiniz şey de, verdiğiniz emeğin sonunda bir yere varabileceğinizi görebilmektir.” 🔹 “Genç, ‘Ne yaparsam yapayım bir yere varamıyorum’ diye düşünüyorsa, o emeği vermek de anlamsız geliyor.” 🔹 “Her kuşak, kendinden önceki kuşaktan daha iyi şartlarda yaşamak ister.” 🔹 “Gençler de hayata bakıp, önlerinde nasıl bir gelecek olduğunu sorguluyor.”

Hayatına hiçbir katkısı olmayan, sahte başarılarla toplumu avutmaktan başka hiçbir işe yaramayan, hayat standartları çalınan orta sınıf artık o meydanlarda yoklar! zaten o meydanlara hiçbir zaman zenginler, zengin çocukları gitmiyordu ki sokağı dolduran insanlar artık yaşamanı sürdürmenin derdinde. Ülkede orta sınıf kalmadı da

Dizi film izlemeyen arkadaşla buluşunca

Günümüzde birine samimi ilgi göstermek bile bir anda değersizleşmenize sebep olabiliyor; içten ve hesapsız her yakınlık, o "hafife alınma" duvarına çarpıyor. Hayat öğretisi öylesine sığ bir düzleme indi ki; artık fıtrî yakınlıklar ve çıkarsız sevgiler neredeyse imkansız. ​İşin ironik yanı; aşağılanmamak veya yok sayılmamak için, aslında çok istekli olduğumuz halde hissiz ve ruhsuz davranmak zorunda hissetmemiz. Stratejik tutumlarla her ilişkiyi profesyonel birer ticari organizasyona çeviriyoruz. Başkalarını sahtelikle suçlarken, biz de aynı rezil düzenin içinde sahteleşip gidiyoruz. ​İlişki tavsiyesi veren "uzmanların" kuşatması altında, taktiklerle ilerleyen mide bulandırıcı bir sahteliğin içindeyiz. Ahkam keserken eleştirdiğimiz o maskeleri, gerçek bir ilişkiyle yüzleşince hemen yüzümüze takıyoruz. Ne acı ki; samimiyetin ve gerçek zaafların olmadığı hiçbir yerde, gerçek bir bağ kuramıyoruz. İçine düştüğümüz şu kısır döngüye bakar mısın...

The future has been cancelled. In your life you will live through an endless reboot of the highlights from 1980- 2010. There is no longer any need for new ideas or new writers or creators. Thanks to risk-averse algorithmic capitalism - we're entering a closed loop of the past.

the recent media that showing us what masculinity SHOULD look like >

21.yüzyılın en büyük hastalığı: main character sendromu