Farzane

نه دروغ میگم. به‌خاطر من یه‌کاری بکن.

@moherfa اون گوشه گوزنه؟

داداش مطمئنی که از من می‌خوای اونو انتخاب کنم؟

@foghehustler کاش نمی‌دیدم.

بچه ها ته چین ته چین بچه ها از این باکلاس تر دیگه بلد نیستم عکس بگیرم یا تزئین کنم.

آه از این صبوری.

@foghehustler @pappallapappp این رو اوایل هشتاد هم کشیدن. خیلی تلخه.

@pappallapappp هفتادو که نگم برات. همه چیز رو کاملا قابل لمس و دسترسی دید تو بچگیش ولی هرچی دویید بهش نرسید:)

یعنی همین که به ما رسید اقتصاد جهانی داره بگا میره و کل دنیا داره افزایش شدید بیکاری و تورم رو تجربه میکنه. کیرم تو نظم نوین جهانی. کیر تو بخت متولدین دهه هشتاد. کیر تو قالیباف.

تنهایی‌ام بازگر‌دم.

شاید منم که تنها بلدم به تلخی یاد کنم از هرچیز. اما هرجا نوشتم، اینجا، تلگرام، به تجربه‌های تلخ منجر شد. تجربه‌هایی که شبیه سراشیبی بی‌نشانی بود که وقتی به قعر می‌رسیدی تازه هویتش برایت هویدا می‌شد. هرروز بیش‌‌ از پیش به این می‌رسم که باید آرام آرام به عقب قدم بردارم و به غار

خرید کرم، ثبت نام باشگاه، رفتن به مصاحبه و برنامه ریزی برای پس‌انداز عمل زیبایی. زندگی از هرچیز دیگری قوی‌تر است.

پیشانی از هجوم وقاحت کبود می‌شود. [محمد مختاری]

پسر ولی عجب زندگی تحقیرآمیزی.

@The__Sina اسم فیلم رو میدونید؟

هر ایرانی وقتی به جوونیش نگاه میکنه:

سرم تو گوشی بود، از صدا یه‌لحظه سرمو آوردم بالا. فکر کردم تلویزیونه. دیدم این حجم از صدای جیک جیک پرنده‌ها از اطراف خونه‌ست. دیدن زیبایی وسط یه تاریکی غلیظ مبهوت کننده‌ست.

نگام افتاد به چشمام؛ خستگی رو بی خط و خش و واضح توشون دیدم. و یادم اومد چقدر از خودم بدم میاد.

با آگاهی از ناامید شدنم از سویت، کنارت قدم برمیدارم.

اینکه آدم از بدبختی‌هایی که قراره سرش بیاد خبر نداره چقدر خوبه. هربار به گذشته نگاه می‌ندازم و میبینم در اوج بی‌خبری فرداش چه مصیبتی سرم اومد می‌ترسم از زندگی.

چه حس غریبی؛ یا شاید تخمی‌ای. بعد چهل روز توییترم وصل شد و از زیر برف سرم رو برخلاف کبک بیرون آوردم. و کاش که بیرون نیورده بودم.

در حذف کردن آدم‌ها ماهرتر شدم.

کودکی مرده را در سرم چال کرده‌ام.

در جایی از رمان “زمستان ۶۲” اسماعیل فصیح نوشته بود: این روزها در ایران ، هر کسی از سر خاک یکی ، بر می‌گردد.

برگشتم بهش گفتم من دیگه حسی بهش ندارم. از عاشقی رسیدم به بی‌حسی. هم اوج رو تجربه کردم، هم سقوط رو. اما الان فکر کردم اگر مقابلم بود، هنوز می‌خواستم جزء به جزء صورتش رو ببوسم.