Zakhar (ตอบช้าแอคทีฟช่วงดึก)

"วันนี้อากาศดี ออกไปแล่นเรือใบกันหน่อยไหม?" "ถ้าอยากให้ช่วยอะไรก็บอก ฉันยินดี" ซาร์คาร์ เซลโดวิช (แซค) | ชาวประมง-ครูฝึกแล่นเรือใบ | เขต9 (โซริมทะเล) Bio : bit.ly/3H8Wkre ตัวละครSS1 สามารถเนียนรู้จักได้ Co-Role โปรดDM #SVCS_SS3

“อืม” เขาพยักหน้า “ถ้ายึดติดมันไม่เคยพอยิ่งอยากได้ ต้องมีน้อยๆ ไว้ก่อน” นับเสื้อผ้าหรือของใช้ในบ้านซาคาร์ได้ว่ามีกี่ชิ้น ส่วนใหญ่จะแค่อุปกรณ์จำเป็นอย่างสำหรับทำอาหารหรือซ่อมแซมที่มีเยอะแต่สภาพของมันเก่าตามเวลา, เพราะไม่อยากยึดติดกับของนอกกาย จากเสื้อผ้ากลายเป็นรองเท้า จากรองเท้ากลายเป็นนาฬิกาและนาฬิกากลายเป็นรถยนต์ นี่คือคำว่าไม่เคยพอ เขาเห็นสีหน้าคุณกำลังนึกตามแล้วไม่อยากให้ใส่ใจ บางครั้งความคิดก็แปลกไปสักหน่อย, เคยมีคนพูดไว้นานแล้ว “อย่าสนใจคำพูดไปเรื่อยเลย ฉันไม่มีปัญหากับน้ำหนักกระเป๋าหรอก ถ้าเธอไม่ยกบ้านมาด้วย” เสียงทุ้มหัวเราะในคอ เอ่ยแซวกับมุกขบขันของอีกฝ่ายกลับ “นั่นสินะ ไม่ก็แจ้งไว้ก่อนว่าติดธุระช่วงไหนดีไหม? ฉันเองก็คงไม่รับงานตั้งแต่วันที่ยี่สิบ แล้วกลางทะเลติดต่อยากเสียด้วย”

ลูน่าเอียงคอเล็กน้อย นกสีขาวตัวน้อยขยับปีกแผ่วเบาหนึ่งทีคล้ายรับคำของชายร่างสูง ก่อนจะกระโดดจากบ่าของวินเซนต์ไปเกาะกิ่งไม้ประดับที่ประจำ แล้วเริ่มไซ้ขนตัวเองอย่างเรียบร้อย วินเซนต์มองตามด้วยสายตาเอ็นดูก่อนจะหันกลับมาสบตากับคู่สนทนา "ยิ่งใส่เยอะยิ่งยึดติดหรือ?" สงสัยในคำพูดเล็กน้อยนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ ตามนิสัยเวลาใช้ความคิด "เสื้อผ้าสำหรับหนึ่งสัปดาห์สินะ ดูเหมือนกระเป๋าเดินทางฉันน่าจะกินพื้นที่บนเรือคุณเยอะไม่น้อยเลยล่ะ" กล่าวอย่างขบขันแม้อาจจะทำจริงตามที่พูด "แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ฉันคงต้องเคลียร์งานที่ร้านให้เรียบร้อยเสียก่อน ไม่อย่างนั้นลูกค้าคงได้ตามหาตัวให้วุ่นวายแน่"

07 ฤดูหนาว เขต7 ช่วงเวลาบ่ายโมงเป็นต้นไป /w @SVCS_Vincent ท้องฟ้าปลอดโปร่ง อากาศหนาวเย็น ชายร่างสูงสวมชุดยีนกันหนาว กางเกงขายาวและรองเท้าหนัง เป็นการแต่งตัวเรียบง่ายอีกครั้งหลังผ่านพ้นช่วงซัมเมอร์พักใหญ่ ฤดูใบไม้ผลิเดือนก่อนชีพจรเท้าแกว่งบนทะเลมากกว่าพื้นหาดทราย มีแต่ปลาและปลาติดมือกลับขึ้นฝั่ง สรุปว่าเขาแทบลืมสิ้นว่าควรทำอะไรบ้างนอกจากงานแม้กระทั่งวันเกิดที่สำนึกได้ตอนสิ้นฤดู อ่า... อย่างน้อยก็ไปซื้อของลดราคาในซุปเปอร์ทัน เป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองแล้วกัน หากไม่เขียนโน๊ตบนปฏิทิน เขาอาจลืมไปอีกหนึ่งสิ่ง โชคดีในเดือนก่อนทำเอาไว้ ‘ความตั้งใจ’ ของสิ้นปีนี้ ข่าวว่าแสงเหนือจะปรากฏบนฟ้าทางเหนือชัดที่สุด ซาคาร์มักออกเรือช่วงสองสัปดาห์สุดท้ายก่อนหมดฤดูหนาว ใช้ชีวิตกับธรรมชาติและเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ แค่ปีนี้ต่างออกไป... เพราะเขาอาจไม่ได้พจญภัยเพียงลำพัง สองเท้าหยุดยืนหน้าประตูบ้านหลังหนึ่ง ด้านหน้ามีสวนต้นไม้ขนาดเล็กกับบ้านนกตั้งสูง, เจ้าตัวถือถุงกระดาษดูมีน้ำหนักไม่มาก หวังว่าเจ้าบ้านจะไม่ติดธุระอะไรตอนนี้ ปึก ปึก หลังมือเคาะประตู

สัมผัสแผ่วเบาที่เหนือลำคอนั้นหยุดลงอย่างรู้ขอบเขตก่อนเปลี่ยนมาวางทาบข้างไหล่ แต่วินเซนต์รับรู้ถึงความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในการกระทำนั้นได้เป็นอย่างดี "ถึงจะพกมีดไปเกรงว่าฉันคงได้ใช้แค่ตอนทำอาหารอยู่ดี" เขากล่าวขำๆ เป็นการบ่งบอกว่าตนไม่มีทักษะด้านการต่อสู้เลยสักนิด วินเซนต์หยุดไปชั่วครู่ ระบายรอยยิ้มอ่อนโยนรับคำพูดที่แสดงความห่วงใยของคุณ "ฉันเองก็เป็นห่วงคุณนะแซค" ไม่ได้หมายถึงเรื่องการเดินเรือที่อีกฝ่ายเชี่ยวชาญ คงเป็นเรื่องอย่างอื่นของคุณที่เขาไม่รู้

ขอบเขตที่เกือบล้ำเส้น— มันอาจมากเกินไปแต่ในความมากนั้นแฝงด้วยสัมผัสที่คุณรู้สึกถึง เดินทางลำพังจนเคยชิน หากไม่พกมีดทุกสิ่งรอบตัวสามารถหยิบจับเป็นอาวุธได้ ซาคาร์ใช้ชีวิตแบบนั้นและเขาไม่เคยชวนใครขึ้นเรือนอกจากว่าจ้างไปส่งระหว่างเกาะขิง เพียงไม่กี่ชั่วโมงจึงไม่จำเป็นต้องระวังตัวขนาดนั้น “นั่นแหละฝีมือชั้นดี” ต่อให้ไม่มีทักษะ สัญชาตญาณจะกระตุ้นให้คุณกลายเป็นยอดฝีมือในพริบตา, พูดแล้วตบไหล่เบาๆ สองสามทีค่อยปล่อย “ขอบใจที่ห่วง ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก ใช่ไหมลูน่าน้อย?” หันหน้าถามเจ้านกสีขาวทำตัวเรียบร้อยเชียวไม่ส่งเสียงระหว่างพวกเขาคุยกันสักแอะ “พูดถึงเตรียมตัว... เสื้อผ้าก็ลองคำนวนดูในหนึ่งสัปดาห์ อาหารสดไม่ต้อง พวกกระป๋องกับแช่แข็งฉันมีแล้วแต่จะเอาไปเพิ่มก็ไม่ขัด ฮืม...” ลูบคางคิด “...เท่านี้ก็พอ? เพราะฉันพกไม่เยอะโดยเฉพาะเสื้อผ้า ยิ่งใส่เยอะก็ยิ่งยึดติด”

มือใหญ่ไม่รุกล้ำไปกว่านั้น เพียงปล่อยสัมผัสแผ่วบางพอรับรู้ ภายนอกไม่ว่าร่างกายหรืออาภรณ์ล้วนต่างกันอย่างสิ้นเชิง เสี้ยวนาทีหนึ่งมองมือของตนตัดกับความสมส่วนของแขนอีกฝ่าย, ทบทวนภายในใจ คำพูดเมื่อครู่กรั่นกรองออกมาดีแล้ว มองสบตาคุณในระยะใกล้ ยิ่งมองลึกเข้าไปในดวงตาสีทะเล, ใบหน้าของคุณที่ไร้อารมณ์ขันสะท้อนตัวตนในอดีต ซาคาร์จมอยู่กับมันในห้วงความคิด กระทั่งอีกมือขยับเชื่องช้าเหนือลำคออีกฝ่ายระดับเดียวกับใบหน้า หมิ่นเหม่จะแตะแก้มและเว้นระยะห่างไว้ราวกับอยากประโลมด้วยสัญชาตญาณ “ฉันเข้าใจ...” เอ่ยเสียงทุ้ม ทุกคำเหมือนถูกกักในลำคอ “แต่จะอยู่ที่ฉันคนเดียวก็กะไร” ไม่ต้องการผลักภาระใดๆ ใส่ เลือกเบนเป้าหมายบทสนทนาให้ผ่อนคลาย “สิ้นปีเตรียมตัวให้ดี เสื้อหนาหน่อย พกมีดไปด้วย ทางเหนือน่ะหนาวมากแล้วก็อันตราย...” ยิ้มนิด, มือข้างนั้นจับไหล่แทน น้ำหนักเบา เบาที่สุดที่เขาทำได้ “เป็นห่วงน่ะ”

เจ้าของร้านตัดเสื้อในเมืองเล็กๆ ไม่ได้ถอยหนีเมื่อฝ่ามือใหญ่แตะเข้าข้างแขน แต่ดวงตาของเขาลดความขบขันลง เหลือเพียงความสงบและจริงจังเมื่อได้ยินคำถามที่ตรงไปตรงมา "มากไปหรือน้อยไปไม่สำคัญหรอก" วินเซนต์สบตากลับไป ภาพสะท้อนบนผิวน้ำชาเป็นชายหนุ่มที่ไร้รอยยิ้มประดับบนใบหน้าเช่นเคย "แต่การไม่จริงใจ...นั่นต่างหากที่ฉันจะปฏิเสธ" เพียงชั่วครู่ถึงมีเสียงหัวเราะตามมา "อยู่ที่คุณแล้วล่ะ"

คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักปากชั่วครู่, ฟังแล้วบาดใจ การที่ได้เฝ้ามองผู้คนใช้เวลาแสนมีค่านี้แต่ตนเองกลับห่างออกไปเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว ช่องว่างที่บางครั้งสัมผัสถึง— “อย่างนั้นหรือ...” กระทั่งกับคนแปลกหน้ายังรู้สึกดีกว่า ภายใต้รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะเรื่องราวมันเป็นอย่างไร ความใคร่รู้ของมนุษย์ไม่มีสิ้นสุดเพียงแต่ไม่เอ่ยถาม กลับกันเขาเองก็พ่นลมหัวเราะครั้งแล้วครั้งเล่า, ทุกสิ่งเคยขอร้องมันคือความหนักใจเสมอจากคนที่ไม่เคยต้องการสิ่งใด เป็นเรื่องใหญ่ซะหมด “ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงแล้วรู้สึกดี... แปลว่าไม่เบื่อที่จะอยู่ด้วยกัน งั้นสินะ?” ทวนประโยคให้มั่นใจก่อนเคลื่อนตัวอีกเล็กน้อย จนหลังฝ่ามือแตะกับแขนอีกฝ่าย “ช่วยบอกทีสิวินเซนต์ อะไรจะทำให้เธอปฏิเสธฉัน? มากไปหรือน้อยไป...?”

"ช่วงเวลาที่ใครก็อยู่กับคนสำคัญในครอบครัวสินะ" เอ่ยทวนอย่างเชื่องช้า "น่าแปลกที่ช่วงเวลานั้นก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนฉันเป็นคนนอก" ก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย "ได้อยู่กับคุณยังดีเสียกว่าอีก" วินเซนต์เลื่อนถ้วยชาอุ่นออกไปแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ การกระทำนั้นสอดรับกับการที่ซาคาร์ขยับเข้ามาหาอย่างตั้งใจ มือเรียวขยับเปลี่ยนเป็นเท้าคางมองพร้อมรอยยิ้ม "ทำตัวได้ใจงั้นหรือ หืม" "ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เหนือบ่ากว่าแรงก็ไม่ใช่ว่าฉันจะตอบรับคำขอไม่ได้"

“จะไม่ให้กังวลได้ยังไง...” “ช่วงเวลาที่ใครก็อยู่กับคนสำคัญ กับคนในครอบครัว แต่ฉันเป็นคนนอก ดีใจก็ไม่แปลกหรอก” เขาเป็นทั้งคนนอกและคนไม่มีพันธะใดๆ คุณคงเห็นว่าเขาใช้ชีวิตอย่างไร หายก็หายจะมาก็มาแค่พักนี้ดูวนเวียนใกล้คุณเป็นพิเศษ, รู้เพียงคุณมาจากเมืองใหญ่และพอมีฐานะอย่างน้อยน่าจะมีคนใกล้ชิดบ้าง? นั่นก็สันนิฐานตามประสาเอา ซาคาร์ไม่เคยถามเรื่องส่วนตัว ไม่ก้าวก่ายเส้นที่ขีดไว้บนกำแพง กระทั่งร่างสูงนั่งโน้มตัวขยับไปข้างหน้า วางมือขวาแนบกับโต๊ะข้างแก้วชาอุ่นๆ “เรารู้จักกันมากี่ปี...หนึ่ง สอง? แต่ไม่สำคัญหรอก ที่ทำให้ฉันมีคำถามถึงตอนนี้ เธอไม่เคยปฏิเสธสักครั้ง ฉันถึงยิ่งได้ใจ ไม่คิดว่า... ฉันจะทำตัวได้ใจมากกว่านี้รึ, วินเซนต์?”

การกระทำแต่ละอย่างของซาคาร์นั้นทำให้วินเซนต์รับรู้ได้ถึงความกังวลที่เพิ่งจางหายไปของอีกฝ่าย นั่นทำให้รอยยิ้มของเขาปรากฏขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นรอยยิ้มที่มาจากความเอ็นดูและความรู้สึกขอบคุณ "ฉันเองก็ดีใจที่คุณมาชวนนะ" น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างแปลกใจ "แต่ไม่นึกเลยว่าคุณจะกังวลถึงขนาดนี้" วินเซนต์เอียงศีรษะเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะแก้มตัวเองเบาๆ ราวกับครุ่นคิด เพราะปกติคุณดูไม่ค่อยจะยี่หระกับเรื่องยิบย่อยเท่าไหร่ "กลัวฉันปฏิเสธหรือ"

เป็นวันเดียวในปีที่เขาจำได้และฉลองให้กับมัน เพียงนั่งดูท้องฟ้านับถอยหลังเวลาหรือพูดคุยกับมิตรสหายต่างถิ่น, ซาคาร์บอกกับตัวเองในครั้งนี้ว่าอยากทำอะไรที่ต่างจากเดิม เขาทำแล้วในปีนี้ ‘เริ่ม’ ทำบ้างแล้ว ทำไมถึงเป็นคุณ? ชายแก่เองกำลังหาคำตอบ คงเพราะเรื่องคราวนั้น ว่าสุดท้ายคนรอบตัวจะลดลงหรือไม่ก็ตั้งใจเลือกรู้จักใครสักคน ทีแรกเผื่อใจด้วยซ้ำว่าถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลใดแต่กลับ— รู้สึกโล่งอก เขาผ่อนลมเฮือกใหญ่แสดงออกชัดว่ากำลังสบายใจ ซาคาร์สบตากับวินเซนต์ ปกติเขาไม่เคยละจนกว่าบทสนทนาเปลี่ยนแต่ไม่ใช่กับครั้งนี้ ที่ตนเป็นฝ่ายหลับตาหลังมองเพียงครู่เดียว, มือยกนวดระหว่างคิ้ว “อุส่าห์ทำใจเผื่อไว้ แต่...ขอบคุณที่ตอบรับ” “ฉันดีใจจริงๆ นะนี่”

วินเซนต์ได้ยินก็นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าจะได้รับคำเชิญที่ไม่คาดคิด ไออุ่นจากชายังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องหน้า "แสงเหนือหรือ?" เขาก้มหน้าลงมองของเหลวแก้ว ภาพใบหน้าของตัวเองในนั้นช่างดูเลือนราง วินเซนต์ไม่เคยคิดถึงการเฉลิมฉลองปีใหม่ในรูปแบบนั้นมาก่อนเลย ค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา "เป็นคำชวนที่ทำเอาฉันตกใจเลยนะ" หัวเราะน้อยๆ "มีแม็กซ์กับโจไปด้วยหรือ ท่าทางจะเป็นการเดินทางที่คึกคักน่าดู" เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่ม มือเลื่อนไปเกาคอลูน่าที่ขยับเข้ามาหา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับซาคาร์ "ได้สิ ให้เวลาฉันได้เตรียมตัวสักหน่อย"

[ 25 ฤดูหนาว | เขต 7 | #FOWSSVCS3 ] ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆของฤดูหนาว คุณเจ้าของไร่ชายืนอยู่ตรงนั้น คนคุ้นหน้าที่ไม่ได้เห็นกันเสียนาน คนที่อยู่ๆก็หายไปจนสงสัยว่าไปไหน เอสล่า ฮันท์ คลี่ยิ้มเพื่อทักทายคนรู้จัก ในอ้อมแขนของเขามีห่อผ้าสีชมพูห่อหุ้มนางฟ้าตัวน้อยๆอยู่ " ลูกสาวของฉันเอง~ " " รีเบคก้า ฮันท์ " " เธอน่ารักมากเลยใช่มั้ยล่ะ~~" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล บรรยากาศรอบตัวอวลด้วยความสุขมากล้น คุณพ่อมือใหม่นั้นกำลังหัดอวดลูกสาวอยู่ล่ะ

( hbd to my precious star 🐰🤍🎂✨ ดีใจที่ได้รักครับ @AL1S3_SVCS )

เลิกคิ้วกับรอยยิ้มคาดเดายากรอบที่ร้อย ใจคอไม่คิดหูทวนลมหรือปฏิเสธบ้างหรืออย่างไรกัน, ซาคาร์ถึงกับพ่นลมส่ายหน้าปล่อยให้คุณไปตระเตรียมสิ่งที่ต้องการ การสนทนากับสัตว์คือเรื่องปกติเสียแล้ว ยิ่งกับนกตัวน้อยคล้ายจะเข้าใจทุกประโยคที่กล่าวมา หากฟังภาษามันออกเจ้าลูน่าคงเล่าเรื่องของคุณให้ฟังบ้างล่ะมัง “หืม? แน่นอนสิ เราคุยภาษาจิ๊บจิ๊บกันน่ะนะ” จีบนิ้วโป้งกับชี้แล้วขยับเหมือนปากไปมาหยอกล้อ, ยกแก้วชาดำขึ้นดมกลิ่น ความร้อนอุ่นลอยผ่านผิวหยาบกร้านไป “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก” “มีข่าวจากสหายต่างแดนทางเหนือ เขาว่าปีนี้แสงเหนือจะชัดเจนในรอบร้อยปี ฉันออกเรือไปที่นั่นตลอดกลับอีกทีก็ต้นฤดูใบไม้ผลิ...” จิบชาให้ร่างกายอุ่นขึ้น มือยังประคองแก้วรับอุณภูมิแก้หนาวรอบมือ แม้ไม่สันทัดการดื่มชาแต่มันพร่องไวพอสมควร “หากเธอมีเวลาหลังคริสมาสต์แล้วฉันอยากชวนไปสัปดาห์หนึ่ง ฉลองปีใหม่บนเรือกับแสงเหนือด้วยกัน” “เรื่องทะเลไม่ต้องกังวล ฉันจะดูแลอย่างดี” น้ำเสียงทุ้มห้วนกระชับ ซาคาร์ไม่อ้อมค้อมเอ่ยปากชวน ทุกอย่างผ่านการคิดมาถีถ้วนแล้วภายในเวลาไม่ถึงวัน— อันที่จริงมันก็สักพักจากช่วงใบไม้ผลิ “แม็กซ์ โจ ก็ไปด้วยน่ะ”

วินเซนต์หยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย ค่อยๆ เอี้ยวตัวกลับมามองอีกฝ่าย "ก็ถ้าคุณอยากเห็นฉันก็ใส่ให้ดูได้อยู่" รอยยิ้มแฝงไปด้วยความขบขัน ทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น นกกระจอกชวาตัวน้อยเอียงศีรษะดุ๊กดิ๊กในตอนที่นิ้วหยาบใหญ่เกาคอให้ คล้ายว่าลูน่าจะฟังรู้เรื่องเลยส่งเสียงจิ๊บเม้าท์(?)อยู่กับคุณ ไม่นานวินเซนต์ก็กลับมาในร้านอีกครั้งพร้อมชุดน้ำชา "คุยอะไรกันดูน่าสนุกเชียว" เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม วินเซนต์วางแก้วชาดำให้คุณดื่มเพื่อช่วยเพิ่มความอบอุ่นหลังจากการเดินทางมาที่นี่ เขาลดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มือหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมาจิบ "แล้ว...มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า? เรื่องเสื้อผ้าหรือ?" ปลายนิ้วแตะริมฝีปาก เอียงคอเล็กน้อยในตอนที่เอ่ยถาม เนื่องจากคนส่วนใหญ่มาพบตนก็ไม่ค่อยพ้นเรื่องชุดเสียเท่าไหร่จึงคาดเดาว่าคุณเองก็อาจจะให้ช่วยเรื่องนี้

PART XXXXI #SVCS_Commu👾 𝘼 𝙫𝙤𝙞𝙘𝙚 𝙩𝙝𝙖𝙩 𝙨𝙖𝙮𝙨, 𝙄'𝙡𝙡 𝙗𝙚 𝙝𝙚𝙧𝙚 [เทศกาลสิ้นปี] #FOWSSVCS3❄ รายละเอียดกิจกรรม🎄 [Highly recommend to read] docs.google.com/presentation/d… now playing : CITY OF STARS - LA LA LAND✨

“หมายถึง? อ๋อ...” มือตบเสื้อสูทบนไหล่ พาดไว้สะดวกกว่าเยอะไม่ต้องงอแขน เดี๋ยวกลับไปซักไปแขวนที่ประตูห้องก็เรียบดังเดิม เขาคิดอย่างนั้นถึงได้รู้ตัวว่าไม่เหมาะกับเสื้อผ้าราคาแพง “โทษทีนะ ไอ้หนูนี่ทนไม้ทนมือดี ซื้อมาหลายปีแล้วนานทีได้ใส่” ให้พูดอีกสิบครั้งทุกอย่างคงไม่เปลี่ยนแปลง วินเซนต์เป็นชายที่เขาคาดเดาความคิดยาก แววตา รอยยิ้ม บรรยากาศรอบตัวไม่ต่างจากครั้งแรกที่เคยพบ กำแพงสูงหนากั้นอย่างระแวดระวัง— ซาคาร์เพียงสัมผัส เฝ้าดูจากทางด้านหน้าไม่ย่างกรายก้าวก่าย “ไม่ ไม่ ฉันไม่รู้” ส่ายหน้าปฏิเสธ “บอกไว้ก่อนน่ะว่าถ้าจับได้อะไรก็ยกให้เธอ” “สมมติว่าจับได้ของใช้ในบ้าน กับฉันยิ่งไม่คุ้มเลย เอามาตั้งเสียเปล่า”

วินเซนต์ทอดสายตามองชายตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านยาก รอยยิ้มบางเบาแต้มอยู่ที่มุมปาก ดวงตาสีมหาสมุทรลึกกวาดมองสูทราคาแพงที่พาดอยู่บนไหล่ของซาคาร์ราวกับผ้าผืนหนึ่ง ​"เห็นแล้วทำร้ายจิตใจคนตัดเย็บเหมือนกันนะเนี่ย" เอ่ยแซวขำขัน หนุ่มเรือนผมสีอ่อนเอียงคอเล็กน้อย "คุณรู้แล้วหรือว่าได้อะไร?"

24 Spring | #FlowerDanceSVCS3 เสียงดนตรีจังหวะคึกคักลอยคลอไปทั่วลานกว้าง ดอกไม้ป่าผลิบานราวกับม่านหลากสี ผู้คนจับคู่ร่ายรำอย่างสนุกสนาน วินเซนต์ยืนพิงรั้วไม้ มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางแต่งแต้มอยู่บนใบหน้า นัยน์ตาน้ำเงินหม่นสะท้อนความผ่อนคลาย ซึมซับบรรยากาศงานเทศกาลทีละน้อย เขาเผลอยกมือแตะดอกไม้เล็กๆ ที่อยู่ใกล้รั้ว เล่นกับกลีบอ่อนนุ่มอย่างระมัดระวัง ไม่ได้แทรกตัวเข้าไปในกิจกรรม หากแต่เลือกเฝ้ามองจากระยะที่พอดี คล้ายจะหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเด็กๆ วิ่งวนท่ามกลางทุ่งดอกไม้

“ฉันกลับฝั่งไม่ทันเทศกาลกุ๊กกู๋เลยได้พวกต้นไม้น่ารักนี่มาแทน น่าเสียดายจริงๆ ขอโทษด้วยถ้ามาเซอร์ไพรส์เธอกระทันหัน” น้ำเสียงคล้ายไม่จริงจังแต่ไม่โกหก ก่อนอีกฝ่ายจะขอตัวเก็บของ เจ้านกน้อยสีขาวทำให้นึกถึงนกของเขาเช่นกันแต่หนูน้อยตัวนี้ออกจะเรียบร้อยสักหน่อย “งั้นหน้าหนาวก็แต่งสีดำอีกจะเป็นไรไป จริงไหมวินเซนต์” เสียงดังขึ้นไล่ตามหลังพร้อมกับหัวเราะ, นิ้วชี้หยาบค่อยๆ กระดิกเรียกลูน่าแล้วเกาใต้คาง ซาคาร์รักสัตว์ เพราะพวกมันซื่อตรงและน่าเชื่อถือ “...ว่าแต่เมื่อก่อนที่ว่ามันยังไงกัน เธอรู้รึเปล่าสาวน้อย หืม?” ลดระดับเสียงลงได้ยินแค่เขากับเธอ แม้การตอบกลับเป็นเพียงเสียงแหลมเล็กเอียงคอ ดูเขาคุยกับลูน่ารู้เรื่อง? “ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันน่า”

"ไม่นึกว่าคุณจะมา ฉันไม่ได้เตรียมอะไรต้อนรับไว้เลย" เดินพาชายร่างสูงมาตรงโซฟารับแขก วินเซนต์เปิดถุงกระดาษดูข้างในนิดหน่อย นกสีขาวตัวน้อยบินมาเกาะข้างไหล่ด้วยความสนใจใคร่รู้เช่นกัน ไม่ทันจะได้เอ่ยขอบคุณก็เงยหน้าขึ้นมอง เรียวคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนริมฝีปากจะระบายรอยยิ้มขำ "เมื่อก่อนฉันใส่บ่อยกว่านี้อีก" "ตอนงานเทศกาลสปีริตส์ อีฟก็เช่นนั้น" ส่งเสียงฮืมในลำคอเบาๆ "แต่ตอนนั้นฉันไม่เห็นคุณเลย" "ขอบคุณสำหรับของฝาก" เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "รอสักครู่" หยิบถุงที่มีต้นดอกม่วงเอาไว้ อีกมือช้อนลูน่าลงจากไหล่มาอยู่บนโต๊ะเป็นเพื่อนคุณก่อนปลีกตัวไปเก็บของครู่หนึ่ง

ซาคาร์ฉุดคิดกับคำพูดนั้น, อีกครั้ง ชายคนนี้จะเข้าใจความหมายได้สักเท่าไหร่ ชีวิตแสนสั้นกับวงสังคมแคบลง จะด้วยตั้งใจหรือไม่กับการเลือกสนใจใครสักคนก็อาจคุ้มค่าที่มอบและใช้เวลาร่วมกัน “คนที่ฉันใส่ใจมีไม่กี่คน...” พ่นลมเบาๆ “ก็ยอมรับว่าเลือกสนใจอยู่” สักพักก็เอาสูทพาดไหล่เหมือนเสื้อตัวนอกสักตัวตอนออกไปจับปลา ไม่ต้องแปลกใจถ้าสภาพผ้าแต่ละจุดมีแต่ร่องรอยไม่ถนุถนอม เลิกคิ้วมองใบติดประกาศบนบอร์ดก่อนก้มตัวดูใกล้ให้ชัดตาหน่อย “เอาไงก็ว่างั้น แต่ของเธอต้องเอาไปน่ะ ได้ใช้ประโยชน์มากกว่าฉัน”

"บางทีอาจจะไม่ใช่ว่าคนรอบตัวน้อยลง" แตะปลายคางขบคิด กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและไตร่ตรอง "แต่เป็นเลือกที่จะคบหาแค่บางคนที่ใส่ใจรึเปล่า" มองคนถอดสูทออกเสียแล้ว เดาได้ว่าก็คงจะไม่สบายตัวอีกฝ่ายนั่นแหละ ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นขี้เล่นอีกครั้ง "เรื่องดวงฉันไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่" "แต่ได้อะไรกลับบ้านไปเป็นที่ระลึกก็ไม่เสียหายนี่นา จริงไหม?" ยกมือผายไปทางบอร์ดยิ้มๆ

จะโผงผางเปิดประตูเลยก็ใช่ที เขาดันติดนิสัยชอบเคาะประตูก่อนไม่ว่าจะแวะไปไหนและวันนี้ไม่มาในฐานะลูกค้า แต่คงรบกวนเจ้าบ้านพอสมควรต้องเดินมาต้อนรับถึงที่ “บ่ายสวัสดิ์วินเซนต์” สายตาสอดส่องด้านในเห็นไม่มีใครจึงก้าวเข้าตามคำเชื้อเชิญ “ขอโทษที ฉันมาเวลางานของเธอ พรุ่งนี้น่าจะวุ่นวายกับเทศกาลตกปลาเลยต้องรีบ” โต๊ะสำหรับรองรับลูกค้ายังว่าง เสียงวางถุงกระดาษดังปึกเล็กน้อย “นี่ของฝากจากเกาะขิง ต้นดอกม่วง ดอกจะออกเป็นสีม่วงสดใหญ่ๆ โดนแดดได้เลยทนหนาวทนร้อน” ว่าแล้วมือค่อยตบๆ ถุง เป็นของชิ้นขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่, ต้นปลูกในกระถางที่เหมาะกับการตกแต่งภายในบ้านเสียมากกว่า ...? เหมือนจะแปลกตาเล็กน้อย เสื้อเชิร์ตดำใต้สเวตเตอร์สีอ่อนดึงสายตาให้มองได้ครู่หนึ่งทีเดียว “เธอดูเข้ากับชุดสีดำ เปลี่ยนบรรยากาศเหรอปกติเห็นใส่แต่สีขาว?”

มือเรียวบางที่กำลังวาดเส้นลงบนผ้าหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู นัยน์ตาสีแซฟไฟร์เหลือบมองไปทางต้นเสียงด้วยความสงสัย ข้างหน้าแขวนป้ายว่าเปิดร้านอยู่ หากเป็นลูกค้าก็คงเปิดประตูเข้ามาแล้ว วินเซนต์วางดินสอเขียนผ้าลงและผละมือออกมาจากไม้บรรทัด ขาก้าวพาตัวเองเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์มาที่ประตูไม้ เมื่อบิดลูกบิดเปิดออกก็พบกับบุรุษร่างสูงใหญ่และใบหน้าคุ้นเคย "แซค?" เจอกันครั้งล่าสุดก็ตอนที่เขาทำเค้กไปให้ในวันเกิด "เข้ามาข้างในก่อนสิ" เชื้อเชิญให้เข้ามา อากาศข้างนอกแม้จะเป็นต้นเดือนแต่ก็หนาวเย็น วันนี้วินเซนต์อยู่ในชุดเรียบง่ายเมื่อไม่ได้ออกไปไหน เสื้อเชิ้ตสีดำถูกทับด้วยสเวตเตอร์ถักสีอ่อนที่ช่วยเพิ่มความอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

#SVCS_Commu👾 📢 ประกาศเกี่ยวกับกิจกรรม #NmargetSVCS3 ✨ :: ท่านที่ต้องการออกบูธขายของในงานไนท์มาร์เก็ต สำหรับผู้ที่สนใจตั้งร้านขายของในงานไนท์มาร์เก็ตที่จะจัดขึ้น สามารถลงทะเบียนเพื่อออกบูธ ได้ตั้งแต่วันที่ 10 - 14 พ.ย. 68 ในการลงทะเบียน: ทักแอคไก่ แจ้ง รายการสินค้าที่จะขาย พร้อมผู้ร่วมบูธ และหากมี กิจกรรมหรือมินิเกม ในร้าน กรุณาแนบไฟล์รายละเอียดกิจกรรม เข้ามาเพิ่มเติม ด้วยนะคะ

@SVCS_commu ซาคาร์ เซลโดวิช

[ เข้าร่วมการแข่งขันตรงนี้ 🎣✨ ]

#IceFishingSVCS3🧊 [การแข่งขันตกปลา] สตาฟจะทำการสุ่ม จำนวนปลาที่จับได้ ให้+จำนวนปลาตามนี้ ตัวละครตกปลาเป็นอาชีพ [ที่สุ่มได้+4ตัว] ตัวละครมีทักษะในการตกปลาดีเยี่ยม [ที่สุ่มได้+3 ตัว] ตัวละครมีทักษะในการตกปลาดี [ที่สุ่มได้+2ตัว] ตัวละครมีอุปกรณ์ที่ดีมาก [จำนวนที่สุ่มได้+1ตัว]

PART XXXIX #SVCS_Commu 👾 ᴀɴᴅ ʏᴏᴜ'ʟʟ ʙᴇ ᴀʟʀɪɢʜᴛ [เทศกาลตกปลาน้ำแข็ง] #IceFishingSVCS3 ☃️ [Highly recommend to read] docs.google.com/presentation/d… now playing : CITY OF STARS - LA LA LAND ✨

(ชุดที่ใส่)