🄰🄻🄸🅂🄴

เขาพยักหน้า เสริมไปว่าเจ้าตัวก็ยังไม่รู้จะมาเมื่อไหร่, ที่เคยบอกไว้ว่าต้องเข้าเมืองหลวงก็เลยคงยังต้องเป็นไปตามเดิม ปลายนิ้วก็ลูบแก้วไวน์ที่เริ่มสูญเสียความเย็นไป นัยน์ตาก็สะท้อนมหาสมุทรนั้น เวลาเงยมองท้องฟ้า, อลิสคิดอยู่บ่อย ๆ ว่าคนสองคนจะวนกลับมาพบกันได้ในรูปแบบไหนบ้าง บนโลกใบนี้ที่แคบแต่ก็กว้างใหญ่ วันเวลาและความทรงจำที่ทำให้คนบางคนเลือนลางอย่างน่าใจหาย “ …ดีแล้วที่ไม่หายไป ” ดีแล้วจริง ๆ ถ้ายังอยู่ในความทรงจำ, ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนนับพัน พอคนสองคนสบตากัน ก็คงบังเอิญพบพานอย่างที่เขาเพิ่งจะนิยามไปว่าน่าประหลาดใจ | อลิสเอียงศีรษะน้อย ๆ คิดว่าคุณคงรู้ลิมิตตัวเอง แต่ก็พิจารณาว่าควรจะเอ่ยปากเรื่องไวน์เสียหน่อย, ก่อนคนที่ระบุว่าตัวเองคออ่อนจะเมาเกินไป ตอนนั้นเองที่แสงไฟหรี่ลง วินาทีนั้น เขามีร่องรอยคล้ายงุนงงผุดขึ้นมาบนสีหน้า ก่อนประกายเบาบางจะพอเห็นได้ขึ้นมา—และแผ่ขยายออกไปในดวงตาคู่นั้น มันสะท้อนเปลวไฟที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่ นานพอที่จะรู้ตัวว่าหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะอันอ่อนโยน อลิสไม่ได้เกลียดวันเกิด แต่ก็ไม่เคยคาดหวังอะไรจากมัน แค่วันหนึ่งที่ผ่านไป, มีแค่เขาที่เอ่ยสุขสันต์วันเกิดให้ตนเอง เพราะแบบนั้นตอนมองเค้กถูกวางลงพอดีตำแหน่งตรงหน้า รอยยิ้มเลยคลี่ออกมา กับนัยน์ตาโค้งลงน้อย ๆ อ่อนโยนจนแทบละลายไปกับแสงไฟ สุดท้าย—ก็หลับตาลงชั่วครู่ ไม่ได้นานนัก แต่ก็ไม่ได้สั้นจนทำไปแบบนั้น คนไม่ค่อยคาดหวังก็คงมีพรที่อยากขออยู่บ้าง แล้วจึงลืมตาขึ้น เอนตัวเข้าไปใกล้ ใช้ลมหายใจแผ่วเบาแค่พอเป่าให้เปลวไฟเล็ก ๆ นั้นดับลง ก่อนจะหัวเราะแผ่ว “ …ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแล้ว ” เป็นประโยคเรียบง่าย, เจือรอยยิ้มบาง ๆ ไว้ ทั้งเค้ก คำอธิษฐาน ที่มคนหลายคนอวยพร มอบของขวัญ หรือทำอะไรให้แบบวันนี้ด้วยก็ตาม นานมากเสียจนอลิสก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่ วินาทีแรกเลยนึกไม่ทันด้วยซ้ำไปเท่าไหร่ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่อมอบให้ตัวเอง และมันไม่ใช่คำตัดพ้อแต่อย่างใด “ ขอบใจ ” ก็แค่ประโยคบ่งบอกว่าตอนนี้ วันนี้—เป็นอีกครั้งที่เขาได้รู้ว่าอลิส ฮัลลาร์ดเป็นคนโชคดีแค่ไหน แม้คนพูดน้อยจะสรุปทุกอย่างออกมาได้แค่คำสองคำที่คุณคงได้ยินจนเบื่อไปแล้วนั่นก็ตาม

เขายกมือเท้าคาง รอยยิ้มยังไม่จางหาย มองอากัปกริยาของอลิสตั้งแต่สั่งเสร็จยันหันมาถามตนไป ”ก็แค่มีความสุขครับ“ พูดออกมาง่ายๆ หากแต่รู้สึกเหมือนภายในที่กำลังปั่นป่วนมีเปลวไฟเล็กๆ แทรกตัวอยู่ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ก่อนจะโค้งมุมปากสูงขึ้นอีกเป็นรอยยิ้ม ถ้าไม่ใช่เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ ก็อยากจะลองพาอลิสนั่งไทม์แมชชีนไปเห็นตัวเองในอดีตอยู่เหมือนกัน ตัวเขาในตอนนั้น คงยิ่งทำให้คนตรงหน้าไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ พลางเสริม “ตอนอยู่อังกฤษ ผมก็ให้รางวัลตัวเองแบบนี้แหละ” “กินอะไรดีๆ คนเดียว” “ฟังเพลง” “มองวิว” มีแค่ฉากหลังที่เปลี่ยนไป ส่วนฝั่งตรงข้ามก็ไม่มีใครในทุกวาระโอกาสฉลอง เป็นวิธีอยู่กับตัวเองของเขาอย่างหนึ่ง เพราะงั้นพอรู้สึกได้ว่ามีคุณอยู่ด้วยจริงๆ ตอนนี้ก็เลยอยากยิ้มออกมา “แล้วอลิสล่ะครับ“ “ก่อนมาที่เพอลิแกนก็ทำเพลงไปเรื่อยๆ เหรอ?” ใช้ชีวิตยังไง อยู่กับใคร ทำอะไร พอเป็นเรื่องของคนตรงหน้า ก็ดันอยากรู้ไปเสียหมดเลย