Vincent (ติดงาน)

นัยน์ตาใต้หน้ากากเงินวิจิตรบรรจงกะพริบเชื่องช้า แล้วฝีเท้าที่หยุดนิ่งก็ก้าวเข้ามาหาคุณ ยังคงเป็นชุดสีขาวสะอาดหัวจรดเท้าที่ดูยิ่งสะดุดตากลางบรรยากาศโทนครึ้ม ต่างหูทรงตัวโน้ตแกว่งเบา ๆ บ่งบอกอัตลักษณ์, เด่นชัดชนิดขอแค่เป็นคนรู้จักก็คงจำได้ ไม่กลัววิญญาณจะรู้ตัวอะไรด้วยซ้ำไป —แต่อาจเป็นเพราะเป็นงานที่จัดในช่วงค่ำซึ่งใช้ชีวิตเป็นหลัก เลยมีอารมณ์จะแต่งตัวแต่งหน้าให้เข้ากับบรรยากาศมาร่วมงาน ในมือยังประคองแก้วบรรจุของเหลวสีแดงเข้มที่เฉกแทบเท่ากับสีสันบนริมฝีปาก น่าเสียดายที่เป็นแค่น้ำองุ่น ก็ดีแล้วมั้ง “ …. ” อลิสหรี่ตาลงเล็กน้อย เอียงศีรษะ ก่อนปลายนิ้วเรียวยาวจะยกขึ้นแตะใบหูนั้นเบา ๆ อย่างใคร่สงสัย แล้วก็ขยับลงมา แตะเส้นผมที่สีเข้มขึ้นอีกหลายระดับ ขอบหน้ากากสลักรูปสุนัขป่า ต่างหูทรงห่วงที่จำไม่ได้ว่าเคยอยู่ตรงนั้น ปลอกคอสีดำประดับสาย นัยน์ตาทิ้งลงบนพวงหางฟูทิ้งท้าย —แล้วก็ค่อยวนไปสบตา เหมือนกำลังประมวลผลว่าควรทักเรื่องไหนก่อนดี “ ….ชอบเทศกาลนี้? ” ตั้งใจแต่งตัวมาเลยนี่นะ ไม่ได้ถามยืนยันตัวตนด้วยซ้ำ เพราะแค่สบนัยน์ตาคู่นั้น—ก็มั่นใจว่าเป็นคุณ ถ้าไม่ใช่ภูตพรายตัวไหนมาเล่นกลใส่ล่ะก็นะ “ เหมาะกับนายดี ” ไม่ได้ระบุว่าหมายถึงอะไร อาจจะหมายถึงรวม ๆ ก็ได้นั่นล่ะ ความจริงถ้าเป็นคนอื่น, ย้อมผม สวมหน้ากาก ไม่พูดจา—ก็เป็นไปได้มากว่าจะไม่กล้าทัก ไม่ถึงขั้นจำกันไม่ได้เสียเด็ดขาด แค่ไม่มั่นใจ แล้วก็คิดว่าถ้าทักผิดไปก็คงเสียมารยาทไม่น้อย แต่เป็นคุณนี่ครับ จะจำไม่ได้ได้ยังไง, ถึงจะดูต่างออกไปอยู่บ้างก็ตาม

[Sophia's Day] 19 Winter, 2000 Kellogg's Nursery ยามหิมะโปรยปราย บ้างถูกขนานนามว่าเป็นพรแห่งทวยเทพเพื่อชำระโลกโสมมให้สะอาดตา จะทั้งเรื่องร้ายที่เกิด หรือการสูญเสียอันไม่อาจเลี่ยง อย่างไรเสีย, หญิงสาวเชื่อว่าทุกคนจะมีวันของตัวเอง หนึ่งในสามร้อยหกสิบห้า— ปุยหนาวนุ่มฟู ปลายจมูกขึ้นสีผ่านไอเย็น สถานรับเลี้ยงสะท้อนแสงอบอุ่นตรงมุมหน้าต่าง แล้วทุกอย่างก็มืดดับลงอย่างไม่ทันตั้งตัว จุดประกายไฟดวงเล็กเหนือก้อนขนมหวานปอนด์ใหญ่ ทุกคนในบ้านรู้ ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง และแม้จะสำนึกผิด แต่ก็ไม่อาจให้ความเศร้ามากลบวันอันแสนสำคัญได้ ทั้งคุณแม่และคุณน้า ร่วมขับขานเสียงเพลงให้แก่เธอ คำขอโทษ คำอวยพร และคำมั่นว่าหลังจากนี้ครอบครัวของเราจะเหนียวแน่นกว่าเดิม แก้วตาดวงใจตลอดสามสิบเอ็ดปี สุขสันต์วันเกิด— โซเฟีย เคลล็อกก์